นิ้วมือของถูหย่วนตงกำแน่น แล้วคลายออก เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขึ้น ก่อนจะยุบลงอีกครั้ง
ความไม่มั่นคงของอวี่ต๋า แรงกดดันจากการผ่อนชำระหนี้ และการทวงถามหนี้คืนที่ยากลำบาก ล้วนกดดันให้เขาต้องสงบสติอารมณ์
หากไม่ได้งานโครงการสะพานและทางหลวง บริษัทคงอยู่ไม่รอดถึงฤดูหนาวนี้
แต่ภาพที่อวี้เฟยดูพึงพอใจเมื่อครู่นี้ กลับเหมือนหนามที่ทิ่มแทงอยู่กลางกระหม่อม ไม่ว่าจะพยายามถอนอย่างไรก็ไม่หลุด
"ผมไม่มีเจตนาจะเถียงคุณ" เขายกมือขึ้นครึ่งหนึ่ง แล้วกดกลับลงอย่างฝืนใจ "ผมรู้ว่าผมผิดต่อคุณ ทำร้ายจิตใจคุณ"
"ผมก็รู้ คุณไม่ต้องการคำขอโทษ" เขาหันข้าง ชี้ไปนอกประตู "คุณรู้ว่าเขาเป็นใครใช่ไหม เขาต้องการทำอะไร คุณรู้บ้างไหม"
หลังจากระงับอารมณ์พลุ่งพล่านที่เลือดขึ้นหน้าแล้ว ถูหย่วนตงพยายามส่งสัญญาณให้อวี้เฟยรู้ว่าเธอตกเป็นเครื่องมือของคนอื่น
อวี้เฟยใช้มือเรียวประคองโซฟา พยุงร่างนุ่มนิ่มขึ้นมา เธอเอ่ยปากด้วยแววตาเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม "ทำไมฉันต้องรู้ว่าเขาเป็นใคร ฉันแค่ต้องรู้ว่าเขาทำให้ฉันมีความสุขถึงขีดสุดก็พอ"
"คุณ..." ถูหย่วนตงรู้สึกแค่ตาพร่ามัว ขมับตุบ ๆ เขาจ้องมองอวี้เฟยที่ดูไม่สง่างามอีกต่อไป กลับกลายเป็นหญิงมักมากในกาม "คุณกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง"
"ผู้หญิงผู้ชายเท่าเทียมกันนะ" อวี้เฟยวางเท้าเปลือยเปล่าลงบนพรม ยื่นมือไปหยิบไวน์แดงบนโต๊ะกาแฟ รินไวน์พลางเอ่ย "เสียดายที่ไม่ได้ลองความรู้สึกแอบมีชู้ระหว่างสมรสเหมือนคุณนะ"
เธอวางขวดไวน์ลง ยกแก้วขึ้นให้ถูหย่วนตง ดวงตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "แด่ความรักใคร่ระหว่างชายหญิงที่แสนเลวทรามนั่น"