เฉินอั่งผลักประตูบ้านเข้าไป ไฟในห้องนั่งเล่นยังสว่างอยู่
เหวินฮุ่ยหลินนอนตะแคงอยู่บนโซฟาไม่ไหวติง มีผ้าห่มบาง ๆ คลุมกาย เสียงโทรทัศน์ที่เปิดไว้เบาลงจนเกือบไม่ได้ยิน
เฉินอั่งไม่รู้ว่าเธอหลับจริงหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้สนใจ วางกุญแจรถกับมือถือสองเครื่องลงบนตู้รองเท้า แล้วถอดเสื้อนอกพาดไว้บนราวแขวนตามสบาย
"กลับมาแล้วเหรอ?"
เสียงดังมาจากด้านหลัง เขาหันไปก็เห็นเหวินฮุ่ยหลินลุกนั่งแล้ว ผ้าห่มบางเลื่อนลง เผยให้เห็นทรวดทรงสะโอดสะอง
ตอนนี้เฉินอั่งไม่มีอารมณ์จะชม ต่อให้ยวี่เฟยยังอยู่ เหวินฮุ่ยหลินก็ไม่มีความหมายอะไรในสายตาเขา
เขาตอบรับ "อืม" แล้วรอฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อ
ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน เฉินอั่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเธอจะลงมืออีกแล้ว
"ไปกินข้าวกับเพื่อนอีกแล้วเหรอ?" เหวินฮุ่ยหลินไม่ได้ใส่ใจท่าทีเย็นชาของเฉินอั่ง เธอลุกจากโซฟา หยิบเสื้อนอกของเขาไปแขวน
"อืม เพื่อนมีธุระนิดหน่อย" เฉินอั่งตอบส่ง ๆ มองดูผู้หญิงที่แสดงท่าทีเป็นภรรยาดูแลบ้าน
มือของเหวินฮุ่ยหลินกำลังถือเสื้อ แต่สายตาจับจ้องที่ตู้รองเท้า มองมือถือจอพับได้สามทบเครื่องใหม่นั้น
เธอรู้ดี มือถือเครื่องนี้ราคากว่าสองหมื่น
เขาเก็บเงินไว้ ไม่บอกไม่กล่าว เปลี่ยนมือถือดี ๆ แบบนี้
นิ้วที่กำเสื้ออยู่กดจนข้อนิ้วขาวซีด เธอสูดลมหายใจ กว่าจะหันกลับมาก็ปรับสีหน้าเป็นนุ่มนวล เอ่ยปากว่า "ค่างวดรถ X5 น่ะหักจากบัตรธนาคารพาณิชย์และอุตสาหกรรม ใช้บัตรเงินเดือนเธอจ่ายใช่ไหม?"
น้ำเสียงเธอดูเป็นธรรมชาติมาก ราวกับกำลังคุยเรื่องไม่สำคัญอะไร
"ทำไม เธอจะโอนเงินให้เหรอ?" เฉินอั่งถามอย่างสนุก ๆ