เมื่อมาถึงโรงเรียน ในห้องทำงานมีคนนั่งอยู่กลุ่มหนึ่งแล้ว
ครูประจำชั้นเป็นครูสาว นามสกุลหลี่
เธอกำลังยืนรินน้ำให้หญิงวัยกลางคนข้างเครื่องกดน้ำ ตาผู้หญิงคนนั้นบวมแดง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้
อาจารย์ฝ่ายปกครองนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สีหน้าเคร่งขรึม
เฉินเจ๋อเทียนพิงพนักเก้าอี้ตรงมุมห้อง ชุดนักเรียนยับยู่ยี่ หัวเข่าเปื้อนฝุ่น ก้มหน้ามองต่ำไม่มองใคร
"คุณครู เด็กอีกฝ่ายตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ" เฉินอั่งถามอาจารย์ฝ่ายปกครองก่อน
หญิงวัยกลางคนลุกพรวดขึ้นด้วยความตื่นเต้น "ตานะ ตาลูกชายฉันจะบอดแล้ว ยังจะมีประโยชน์อะไรถามตอนนี้"
เฉินอั่งขมวดคิ้ว มองเธอเย็นชา "คุณผู้ปกครอง เรามาเพื่อแก้ปัญหา ไม่ได้มาเอาเรื่อง"
อาจารย์ฝ่ายปกครองเห็นท่าไม่ดีก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เพราะอย่างน้อยฝ่ายหนึ่งในสองฝ่ายยังสงบสติอารมณ์ได้
เขารีบส่งสายตาให้ครูหลี่ เป็นเชิงบอกให้ปลอบผู้ปกครอง พลางเดินมาหาเฉินอั่ง "ผู้ปกครองของเฉินเจ๋อเทียน ตอนนี้เด็กส่งโรงพยาบาลแล้ว เราก็กำลังรอผลเหมือนกัน"
เฉินอั่งพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
เมื่อเรื่องเกิดแล้ว ก็ได้แต่รอผลออกมา ค่อยหารือแนวทางแก้ไข เรื่องอื่นล้วนฟุ่มเฟือย
เขาเองก็ไม่มีอารมณ์จะไปมีเรื่องกับใครเพื่อเฉินเจ๋อเทียนและคนที่อาจไม่เคยรู้จักไปตลอดชีวิต
ใจเขาคิดหาวิธีสะสางเรื่องนี้
ชดใช้เงินก็จำเป็นต้องชดใช้ แต่ เงินก้อนนี้ เขาไม่มีทางออกแม้แต่แดงเดียว
ถึงแม้เงินที่เหวินฮุ่ยหลินชดใช้จะเป็นสินสมรส แต่การฟ้องร้องฉ้อโกงการเลี้ยงดูบุตรจะบีบให้เธอคายออกมาจนหมด