ออกจากสำนักงานกฎหมาย เฉินอั่งขึ้นรถ มองดูเวลา ยังไม่ถึงบ่ายสาม เขาส่งข้อความหาอวี่เลี่ยง “อยู่ที่ทำงานไหม? อีกครึ่งชั่วโมงถึง” อวี่เลี่ยงตอบกลับทันที “มา”
ที่ทำการตำรวจเขตหลินสุ่ย เฉินอั่งจอดรถ เดินขึ้นไปชั้นสามอย่างคล่องแคล่ว เคาะประตูเข้าไป แล้วร้องทัก “อาเลี่ยง”
อวี่เลี่ยงกำลังนั่งเขียนเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงาน เงยหน้าขึ้นเห็นเขา ก็โยนปากกาทิ้ง “แกระวังหน่อย นี่ที่ทำการตำรวจ เรียกฉันว่าหัวหน้าอวี่”
เฉินอั่งไม่สนใจเขา เดินตรงไปนั่งบนโซฟา รินน้ำร้อนชงชาด้วยตัวเอง
ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ หลังเรียนจบมัธยม อวี่เลี่ยงสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยตำรวจ ส่วนเฉินอั่งเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองปินเฉิง คนหนึ่งเริ่มจากตำรวจระดับล่างจนขึ้นเป็นรองหัวหน้าที่ทำการเขต อีกคนจากลูกชายบ้านรวยกลายเป็นม้านอกสายตา
อวี่เลี่ยงเดินออกมาจากหลังโต๊ะ โยนบุหรี่หัวเจ๋อให้มวนหนึ่ง “วันนี้มาได้ไง?”
เฉินอั่งรับบุหรี่ จุดไฟ สูดลึก ๆ ควันลอยวนในปอด ก่อนจะค่อย ๆ พ่นออกมา เขาไม่รีบพูด ระหว่างทางมานึกมาตลอดว่าจะเอ่ยปากยังไง พอนั่งลงบนโซฟากลับไม่รู้จะพูดอย่างไร
“ฉันจะหย่า”
อวี่เลี่ยงเพิ่งนั่งลง ชะงักไปครู่หนึ่ง “ยังเป็นเพราะหนี้ที่บ้านอยู่? มิน่าเล่าถึงหาทนาย เอาเงินไปก่อนไหม? สามล้านนี่ยาก แต่สองล้านฉันพอหาให้ได้”
เฉินอั่งส่ายหน้า เขากดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ บิดแรง ๆ สองสามรอบ ออกแรงมากจนข้อนิ้วซีด ก้นบุหรี่ถูกบดจนแหลก แต่เขาก็ยังบดต่อ