เก็บมือถือเรียบร้อย เฉินอั่งยืนรอเฉินเจ๋อเทียนออกมาอยู่ตรงขอบวงผู้คน
ในหัวกลับกำลังคิดคำนวณคอร์สเรียนพิเศษต่าง ๆ ที่เพิ่งดูมา
ฟันกระบี่แพงสุด ค่าสมาชิกรายปี 38,000 อุปกรณ์คิดต่างหาก
หุ่นยนต์รองลงมา ปีละ 28,000 อุปกรณ์แข่งคิดต่างหาก
ส่วนด้านดนตรี เชลโลเป็นเครื่องดนตรีเฉพาะกลุ่ม แพง เรียนยาก ค่าสมาชิกรายปี 22,000 ตัวเชลโลก็คิดต่างหาก
เขาคำนวณในใจคร่าว ๆ มุมปากก็ยกยิ้ม ราว ๆ 100,000
100,000 เกือบเท่าเงินเดือนทั้งปีของเหวินฮุ่ยหลิน
เงิน 100,000 ที่จ่ายออกไป ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้น ค่าแข่ง ค่าสอบเลเวล ค่าซื้ออุปกรณ์ ค่าเปลี่ยนเชลโล ฯลฯ หลังจากนี้ แต่ละรายการล้วนเป็นหลุมไร้ก้น
ตอนที่บิลถูกโยนใส่หน้าเหวินฮุ่ยหลิน เงินทุกสตางค์ทุกแดงล้วนต้องงัดออกมาจากกระเป๋าเธอ
ยิ่งใช้เงินหนักตอนนี้ ตอนนั้นเธอยิ่งกระอักเลือด
ที่สำคัญคือสามอย่างนี้ทั้งแพงทั้งพึ่งพาพรสวรรค์สุด ๆ ด้วยคุณสมบัติของเฉินเจ๋อเทียน เรียนไปก็ไร้ประโยชน์
ตอนนี้เงินเดือนเกือบทั้งปีของเหวินฮุ่ยหลิน ถูกทุ่มลงในคอร์สพิเศษสามคอร์สที่ทั้งแพงทั้งไม่ช่วยอะไรลูกเลย เฉินอั่งแทบรอดูสีหน้าเธอไม่ไหวแล้ว
ตอนมุมปากยกยิ้ม เฉินเจ๋อเทียนแบกกระเป๋าสีฟ้าเดินออกมาจากประตูโรงเรียน
สีหน้าเขายังไม่ค่อยดี เดินอืดอาด ดูเหมือนไข้หวัดเมื่อวานยังไม่หายดี
เฉินอั่งไม่ได้เดินเข้าไปหาลูบหัวคลึงแก้มเหมือนแต่ก่อน ยืนอยู่ที่เดิมแค่กวักมือเรียก
เฉินเจ๋อเทียนขึ้นรถมาอย่างสงสัย นั่งมองซ้ายมองขวาบนเบาะหลังด้วยความอยากรู้อยากเห็น มือเล็ก ๆ ลูบแถบลายไม้ที่ประตูรถ ดวงตาเบิกโต