“เฉินอั่ง นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? หนึ่งแสนสี่หมื่นนี่ ชีวิตนี้จะเอายังไงกัน?”
เฉินอั่งมองเหวินฮุ่ยหลินที่หน้าตาบูดเบี้ยว ในแววตาฉายแววเยาะหยัน แต่น้ำเสียงกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย “เธอคิดว่าเงินก้อนนี้ไม่ควรจ่ายหรือไง?”
“ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ควรจ่าย แต่นี่มันหนึ่งแสนสี่หมื่นนะ” เสียงของเธอกดต่ำมาก แต่ทุกคำเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน “เงินมากมายขนาดนี้จะให้ฉันไปเอามันมาจากไหน?”
“แล้วเธอคิดยังไงล่ะ?” เฉินอั่งมองเธออย่างสงบ “ให้อีกฝ่ายไปฟ้องศาล พอฟ้องเสร็จ ศาลตัดสินให้จ่ายเท่าไหร่เราก็จ่ายเท่านั้น แถมค่าทนายอีกหลายหมื่น แล้วตอนนั้นในคำพิพากษาก็จะมีชื่อของเฉินเจ๋อเทียนเขียนหมึกดำบนกระดาษขาว เด็กอายุแค่หกขวบ ต่อไปไม่ว่าจะเรียนหนังสือหรือหางาน ในแฟ้มประวัติก็จะมีบันทึกคำพิพากษาคดีแพ่งติดตามไปตลอด”
เหวินฮุ่ยหลินอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้เลย ชั่วพริบตาก็เหมือนไก่ชนที่แพ้พ่าย หมดสภาพไปทั้งตัว
น้ำเสียงของเฉินอั่งเปลี่ยนไป ดูหนักแน่นและจริงใจ: “เสี่ยวเทียนเป็นลูกเธอ แล้วก็เป็นลูกฉันด้วย เขาก่อเรื่อง พวกเราที่เป็นพ่อแม่ก็ต้องแบกรับไว้ ตอนนี้ซื้อบทเรียน ก็เพื่อให้เด็กได้จดจำ และซื้อประวัติที่สะอาด เงินก้อนนี้ใช้ไปไม่เสียเปล่า”
ตาแดงขึ้นมา เธอโมโหแทบตาย พอได้ยินประโยคที่ว่าเสี่ยวเทียนเป็นลูกเธอ ในใจก็มีไฟแต่ไม่กล้าระเบิด ได้แต่เก็บกดเอาไว้
“นายก็พูดแบบนี้ได้ง่ายสิ” เธอกัดฟันกราม “เงินน่ะนายเป็นคนออกหรือไง? สุดท้ายก็ให้ฉันควักกระเป๋าอยู่ดี นายลาออกมานอนอยู่บ้าน ใช้เงินฟุ่มเฟือยไปตั้งเท่าไหร่”
“เหวินฮุ่ยหลิน” เฉินอั่งตัดบท น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่โทนเสียงเปลี่ยนไป “เจ็ดปีนี้ ฉันให้เงินค่าใช้จ่ายในบ้านเธอเดือนละแปดพัน เงินที่เธอใช้ข้างนอกมากแค่ไหนฉันก็ไม่เคยถามเลยนี่”