หลังเนินดิน
แม่ม่ายเฉียนกับจางเป่าจู้กำลังแนบชิดกัน...
จางอวี้เหมยมองภาพตรงหน้าจนตะลึงเล็กน้อย เพราะตอนสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน ทำไมถึงดูไม่เหมือนตอนเธอกับเฉินเทาอยู่ด้วยกันเลย?
แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังทำเรื่องไม่ดี!
ดังนั้น
อวี้เหมยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะแกล้งตะโกนเสียงดังว่า “แม่! พ่ออยู่ตรงนี้!”
เสียงของเธอดังก้องไปทั่วทุ่งนา
ใต้เนินดิน ชายหญิงคู่นั้นสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน
จางเป่าจู้ตัวสั่นขึ้นมาทันที ร่างทั้งร่างแข็งทื่อค้างอยู่บนตัวแม่ม่ายเฉียน
แม่ม่ายเฉียนเองก็ตกใจจนสะดุ้ง รีบผลักจางเป่าจู้ออกไป
จากนั้นก็หันกลับไปมอง เห็นอวี้เหมยกำลังจ้องเธอเขม็งด้วยสายตาเย็นชา
“เป่าจู้ ดูลูกสาวคนรองของบ้านนายสิ...” แม่ม่ายเฉียนบ่นขึ้นมา คล้ายอยากให้จางเป่าจู้ไปดุอวี้เหมย
แต่อวี้เหมยขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับชายหญิงสารเลวคู่นี้ เธอถลึงตาใส่แม่ม่ายเฉียน ก่อนหันหลังเดินจากไปทันที
...
อวี้เหมยกลับถึงบ้าน พอเข้าประตูมา หลิวเจาเถียก็เงยหน้าจ้องเธอ “เจอพ่อแกแล้วเหรอ?”
“อืม เห็นแล้ว เดี๋ยวเขาก็กลับมา” อวี้เหมยมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย
เป็นไปตามคาด ไม่กี่นาทีต่อมา จางเป่าจู้ก็กลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เขาแอบเหลือบมองอวี้เหมย ไม่กล้าปริปากสักคำ
อวี้เหมยเองก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่งแกะถั่วลิสงกิน
ขณะเดียวกัน
พอหลิวเจาเถียเห็นจางเป่าจู้กลับมา ก็เริ่มบ่นด่าว่าเขาไม่ได้เรื่อง ขี้เกียจ ไม่ยอมช่วยแบ่งเบางานบ้าน
พอด่าเสร็จ หลิวเจาเถียก็สั่งงานเขาทันที ให้ช่วงบ่ายไปช่วยทำงานที่บ้านน้องชายของเธอ!
จางเป่าจู้รู้สึกผิด จึงไม่กล้าเถียง ทำได้เพียงรับปากอย่างว่าง่าย
อวี้เหมยหัวเราะเยาะเย็นชา ขี้เกียจจะสนใจเรื่องนี้...ส่วนช่วงบ่ายเธอก็มีธุระ ต้องออกไปหาคนยืมเงิน
พอตกกลางคืน ทุกคนในบ้านหลับกันหมดแล้ว จางเป่าจู้ถึงค่อยย่องมาที่หน้าห้องของอวี้เหมย แล้วเรียกเธอเบา ๆ ให้ตื่น
เขาลดเสียงลง สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย “อาสอง เรื่องวันนี้ตอนกลางวัน ลูกไม่ได้ไปพูดมั่ว ๆ ให้แม่ฟังใช่ไหม?”
อวี้เหมยมองเขา แววตาฉายรอยยิ้มจาง ๆ น้ำเสียงตรงไปตรงมา “ถ้าหนูพูดไปแล้ว พ่อยังจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้เหรอ?”
จางเป่าจู้โล่งใจขึ้นมาทันที ก่อนจะรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มอก รีบเอาใจเธอ “ได้ ๆ ลูกสาวคนดีของพ่อ ถือว่าพ่อติดหนี้ลูกแล้วกัน ใกล้จะปีใหม่แล้ว ลูกอยากได้ของขวัญอะไร พ่อซื้อให้หมด!”
อวี้เหมยไม่เกรงใจ เปิดปากพูดตรง ๆ “เอาเงิน 400 หยวนที่พ่อยืมหนูไปคืนมาก่อน”
จางเป่าจู้พยักหน้าทันทีโดยไม่ลังเล “ไม่มีปัญหา!”
“แล้วก็ให้เงินแต๊ะเอียหนูอีก 100 หยวน”
“ได้ ไม่มีปัญหา!”
“อีกอย่าง หนูอยากได้เสื้อผ้าใหม่สักชุด”
พอได้ยินเช่นนั้น จางเป่าจู้ก็หน้าหมองลงทันที โบกมือรัว ๆ “ไม่ได้! พ่อไม่มีเงินแล้วจริง ๆ จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูก?”
จางอวี้เหมยหัวเราะเยาะทันควัน จี้จุดเจ็บของเขา “ไม่มีเงินเหรอ? ตอนซื้อเสื้อไหมพรมตัวใหม่กับขนมให้แม่ม่ายเฉียน พ่อยังมีเงินเลย แต่พอจะซื้อของให้ลูกสาวแท้ ๆ กลับไม่มีเงินแล้วเหรอ? งั้นหนูไปคุยกับแม่ดีกว่าไหม?”
จางเป่าจู้หน้าเสีย เพราะรู้ว่าตัวเองผิด สุดท้ายจึงทำได้แค่กัดฟันยอมแพ้ “ได้ ๆ พ่อซื้อให้!”
“ตกลงตามนี้นะ ห้ามกลับคำล่ะ” อวี้เหมยยิ้ม ก่อนปิดประตูใส่หน้าเขาทันที
พอกลับขึ้นเตียง จางเสี่ยวลี่น้องสาวคนที่สามก็ถามเสียงงัวเงีย “พี่รอง มีอะไรเหรอ? พ่อมาหาพี่ทำไม?”
อวี้เหมยตอบว่า “ไม่มีอะไร นอนเถอะ!”
...
เช้าวันต่อมา อวี้เหมยไม่เสียเวลาอยู่บ้าน ออกไปแต่เช้าเพื่อไปขอยืมเงินจากเพื่อนสาวหลายคนที่สนิทกันเป็นประจำ
สาว ๆ ในหมู่บ้านต่างก็มีเงินติดตัวไม่มาก แม้ปกติจะรับจ้างทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เก็บเงินได้บ้าง แต่ก็ไม่มีเงินเก็บเป็นกอบเป็นกำ
คนนี้ช่วย 20 หยวน คนนั้นช่วย 30 หยวน พวกเธอช่วยกันรวบรวมจากหลายทาง สุดท้ายก็รวบรวมมาได้อย่างกระท่อนกระแท่น 314 หยวน
จำนวนนี้ยังรวมเงินที่อวี้เหมยไปยืมจากหมู่บ้านข้าง ๆ มาด้วย
ที่จริง ตลอดสองปีที่ผ่านมา อวี้เหมยเก็บเงินได้มากกว่าพันหยวน ก็เพราะทำงานฝีมือทั้งวันทั้งคืน แล้วไปทำงานพิเศษที่ร้านอาหารในอำเภอ จึงประหยัดเงินก้อนนี้มาได้อย่างยากลำบาก
คนอื่นทนความลำบากแบบนี้ไม่ไหว ย่อมเก็บเงินไม่อยู่
แต่ตอนนี้ ต่อให้ยืมมาได้ 314 หยวน บวกกับ 120 หยวนที่เธอทวงคืนจากหลิวเจาเถียเมื่อเช้าวาน แม้พ่ออย่างจางเป่าจู้จะคืนเงิน 400 หยวนให้แล้ว ก็ยังขาดเงินทุนตั้งต้นที่เฉินเทาต้องการอยู่อีกมาก
พอคิดถึงเรื่องนี้ อวี้เหมยก็ยิ่งคิดยิ่งโมโห
เธออุตส่าห์ประหยัดเงินอย่างยากลำบาก แต่แม่ของเธอกลับเข้าข้างคนนอก เอาเงินที่เธอหามาด้วยหยาดเหงื่อไปช่วยเหลือบ้านน้องชาย!
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังไม่ได้แต่งงานด้วยซ้ำ แล้วทำไมต้องให้เงินแสดงน้ำใจกับลูกพี่ลูกน้องคนนั้นด้วย?
อีกอย่าง บ้านไหนในชนบทให้เงินแสดงน้ำใจกันทีละ 10 หรือ 20 หยวนบ้าง?
เธอเป็นสาวที่ยังไม่แต่งงานแท้ ๆ แต่หลิวเจาเถียกลับเอาเงิน 800 หยวนของเธอไปสร้างหน้าสร้างตา!
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห อวี้เหมยกำหมัดแน่น พอกลับมาถึงปากหมู่บ้านก็เลี้ยวตรงไปทางบ้านน้าชายทันที
บ้านน้าชายเป็นตึกสองชั้นแบบตะวันตก สร้างตึกสองชั้นแบบนี้ขึ้นมาตั้งแต่ยุค 90 เรียกได้ว่าหรูหรามาก
แต่อวี้เหมยรู้ดีว่า เงินที่ใช้สร้างบ้านหลังนี้ ส่วนหนึ่งคงมาจากเงินที่แม่ของเธอ หลิวเจาเถีย แอบช่วยเหลือสะสมมาทีละนิด!
ในเมื่อแม่เต็มใจช่วยเหลือ งั้นเธอไปเอาเงินจากบ้านน้าชายกลับมาบ้างก็สมเหตุสมผลแล้ว!
เมื่อมาถึงบ้านน้าชาย
อวี้เหมยชะโงกมองเข้าไปในลานบ้าน เห็นว่าข้างในเงียบสงบ
ดูท่า...หลิวตงเซิงน้าชายของเธอกับหูชุนเซียงน้าสะใภ้คงออกไปเล่นไพ่อีกแล้ว
“ฟู่กุ้ย!”
อวี้เหมยเรียกเสียงหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปในลานบ้านแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ ตากแดดพลางเคี้ยวเมล็ดแตงโม
ไม่นาน หลิวฟู่กุ้ย ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็เดินออกมาจากในบ้าน
แต่พอเห็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง หลิวฟู่กุ้ยกลับไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น “มีอะไร?”
อวี้เหมยแค่นหัวเราะในใจ
ตั้งแต่เล็กจนโต แม่ของเธอ หลิวเจาเถีย กับน้าสะใภ้ตามใจลูกพี่ลูกน้องคนนี้จนเสียคน ของกินของใช้ดี ๆ ก็ยกให้เขาก่อนเสมอ
แล้วเป็นยังไงล่ะ? เลี้ยงจนกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไร้มารยาท แม้แต่มารยาทพื้นฐานในการเป็นคนก็ยังไม่มี!
ในเมื่อพวกเขาไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ งั้นเธอจะหลอกเอาเงินจากฟู่กุ้ยสักหน่อย ก็ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย!
อวี้เหมยจึงเปิดปากถามตรง ๆ “ฟู่กุ้ย ที่บ้านมีนายอยู่คนเดียวเหรอ?”
หลิวฟู่กุ้ยขานรับอย่างเกียจคร้าน ยังคงไม่สนใจเธอ
จางอวี้เหมยไม่พูดอ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที “ไปเอาเงินมาให้ฉันหน่อย”
พอได้ยินว่าเธอจะเอาเงิน หลิวฟู่กุ้ยก็หันขวับ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ในเวลาเดียวกัน มีผู้หญิงคนหนึ่งในบ้านกระแอมเบา ๆ คล้ายกำลังเตือนหลิวฟู่กุ้ย
อวี้เหมยหัวเราะเย็นชาในใจ ฟังจากเสียงแล้ว ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นซุนหลานหลาน ภรรยาใหม่ของหลิวฟู่กุ้ย สะใภ้ใหม่คนนี้ไม่คิดจะออกมาทักทายกันบ้างเลยสินะ
อวี้เหมยเร่ง “เร็วเข้า!”
หลิวฟู่กุ้ยรีบส่ายหน้า “ไม่มีเงิน! ฉันจะไปมีเงินที่ไหน ฉันไม่มีเงินสักหยวนเดียว!”
จางอวี้เหมยเดาไว้อยู่แล้วว่าเขาต้องปฏิเสธ เธอจึงไม่เปลี่ยนสีหน้า แล้วแต่งเรื่องขึ้นมาทันที “อย่ามาทำเป็นเลยน่า แม่ฉันให้ฉันมาขอเงินจากนาย เอาเงินมาให้ฉัน 1,500 หยวน!”
“อะไร? นายไม่เชื่อฉัน แล้วไม่เชื่ออาแท้ ๆ ของนายด้วยหรือไง?”