“ฮัลโหล นายหลิวเองเหรอครับ”
“ไม่ดึกครับ ไม่ดึก ผมยังไม่นอน กำลังดูทีวีอยู่เลยครับ”
“ได้ครับ ๆ ๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ รอผมก่อนนะครับ”
จางเฉียงกำลังจะออกไป
ชีเวย์เวย์ไม่เห็นด้วย
ทั้งที่เธอแทบไม่เหลือแรงแล้ว แต่จางเฉียงก็ยังดึงดันจะทำเรื่องแบบนั้นเมื่อครู่
ตอนนี้เธอกำลังต้องการเขา
แต่จางเฉียงกลับจะไปเสียแล้ว
ชีเวย์เวย์ทำหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที
“หัวหน้าเฮงซวยแบบนี้มันอะไรกัน นี่ก็สี่ทุ่มครึ่งแล้ว ยังจะออกไปคุยงานอีก”
“หัวหน้าผู้ชายต้องออกงานสังสรรค์บ่อย แล้วหัวหน้าผู้หญิงก็ต้องบ่อยด้วยหรือไง?”
“เงินเดือนแค่สองพันแปดร้อย ยังคิดจะใช้คนขับรถเหมือนเป็นคนรับใช้ที่บ้านอีกหรือไง?”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าดึกป่านนี้แล้ว สามีเขาจะไม่ว่าอะไร”
จางเฉียงรีบปลอบเธอทันที
“เวย์เวย์ เข้าใจเขาหน่อยเถอะ นายหลิวเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งไปอยู่กรมการค้า”
“แถมยังเป็นแค่ตำแหน่งชั่วคราวด้วย เมื่อกี้รองนายกเทศมนตรีจางนัดเขา บอกว่าจะแนะนำผู้ลงทุนรายสำคัญให้รู้จัก”
“คราวก่อนนายหลิวบอกฉันว่า ขอแค่ฉันตั้งใจทำงาน เขาจะหาทางจัดตำแหน่งพนักงานประจำให้ฉันก่อน”
จางเฉียงจูบหน้าผากชีเวย์เวย์แผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ
จากนั้นก็รีบแต่งตัวแล้วออกไปทันที
เมิ่งฝานรู้ว่าจางเฉียงกำลังจะออกมา
แต่เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับจางเฉียงเข้าอย่างจัง
จึงเดินเข้าไปในห้องน้ำชั้นหนึ่งแทน
หลังจากสองสามีภรรยาชีเวย์เวย์เช่าชั้นหนึ่งแล้ว เมิ่งฝานก็แทบไม่ได้เข้าห้องน้ำชั้นหนึ่งอีกเลย
เขาอยู่คนเดียวบนชั้นสอง ซึ่งมีห้องน้ำอยู่ห้องหนึ่งเหมือนกัน
แม้จะไม่ได้ตกลงกันไว้ชัดเจน แต่เรื่องนี้ก็กลายเป็นความเคยชินไปแล้ว
พอเข้าไป
สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเสื้อผ้าส่วนตัวของชีเวย์เวย์กองอยู่หลายชิ้น
เป็นแบบที่ทันสมัยทั้งนั้น
คงเป็นชุดที่เธอถอดหลังเลิกงานวันนี้ ยังไม่ทันได้เอาไปซัก
หรือไม่ก็เพราะเหนื่อยจากงาน เลยกะว่าจะค่อยซักพรุ่งนี้
ถึงอย่างไร ตอนนี้ก็สี่ทุ่มครึ่งแล้ว
เธอคงไม่ลุกขึ้นมาซักผ้าตอนนี้หรอก
ห้องน้ำกับห้องอาบน้ำอยู่รวมกัน
แยกพื้นที่เปียกกับพื้นที่แห้ง
ชีเวย์เวย์เป็นผู้หญิงที่รักความสะอาดและเป็นระเบียบ
เธอจัดทุกอย่างที่นี่ไว้อย่างเรียบร้อย
มีเพียงเสื้อผ้าส่วนตัวไม่กี่ชิ้นที่ดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไร
ชวนให้สะดุดตาอยู่ไม่น้อย
ข้าง ๆ ยังมีเสื้อเชิ้ตปกพับหนึ่งตัว กระโปรงสั้นรัดสะโพกหนึ่งตัว
กับถุงน่องสีเทาอีกหนึ่งคู่
ทั้งหมดเป็นเสื้อผ้าที่ชีเวย์เวย์ถอดทิ้งไว้พร้อมกัน
ตั้งใจจะเอาไปซักด้วยกัน
ในห้องน้ำมีกลิ่นเจลอาบน้ำปะปนอยู่ หอมสดชื่นเป็นพิเศษ
หอมหวานจนฉุนเล็กน้อย
เมิ่งฝานได้ยินเสียงประตูทางเข้าดังแกร๊ก ถูกเปิดออกแล้วปิดลงอย่างแรง
คงเป็นจางเฉียงที่ออกไปทำงานล่วงเวลา
เมิ่งฝานถึงได้ถอนหายใจยาว ๆ อย่างโล่งอก
ไอ้หมอน่ารำคาญนั่น ในที่สุดก็ไปเสียที
ชีเวย์เวย์คงเข้านอนไปแล้ว
ดึกขนาดนี้แล้ว
เธอคงไม่ออกมาแล้วล่ะ
ห้องน้ำมีพื้นที่ค่อนข้างแคบ
อากาศก็ไม่ค่อยถ่ายเท
ร้อนอบอ้าวมาก
เสื้อผ้าของเมิ่งฝานเปียกชุ่มไปกว่าครึ่งตัวอยู่แล้ว
อาบน้ำตรงนี้ไปเลยดีกว่า
อย่างไรชั้นหนึ่งกับชั้นสองก็เป็นบ้านของเขาเอง
เมิ่งฝานไม่ได้คิดอะไรต่อ เขาถอดเสื้อผ้าบนตัวออกอย่างรวดเร็ว แล้วโยนไปกองไว้ด้านข้าง
บังเอิญตกลงบนเสื้อผ้าส่วนตัวสองชิ้นของชีเวย์เวย์พอดี
อาบน้ำให้สดชื่นเสียหน่อย สบายจริง ๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นสองครั้ง
ตอนแรกเมิ่งฝานไม่ได้ยินชัด เพราะเสียงน้ำที่กำลังอาบอยู่
ต่อมาเสียงเคาะก็เปลี่ยนเป็นเสียงเรียก
“พี่ฝาน อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ?”
“เวย์เวย์เองค่ะ”
“พี่ช่วยรีบหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากเข้าห้องน้ำ ด่วนมากเลยค่ะ”
เมิ่งฝานสะดุ้งเฮือก
คนที่เคาะประตูกลับเป็นชีเวย์เวย์
เดิมทีเขาคิดว่าจะรีบอาบน้ำให้เสร็จแล้วออกไปเลย
โดยไม่มีใครรู้เห็น
ไม่คิดว่าจะมาเจอกันเข้าจนได้
ดีที่เขาอาบใกล้เสร็จแล้ว
เขาหยิบผ้าเช็ดตัวมาผืนหนึ่งแล้วเช็ดตัวลวก ๆ
ผ้าเช็ดตัวผืนนี้คงเป็นของชีเวย์เวย์ เพราะมีกลิ่นเจลอาบน้ำของผู้หญิงติดอยู่
แถมยังมีเส้นผมผู้หญิงอยู่สองสามเส้น
กางเกงชั้นในเปียกชุ่มไปหมดแล้ว ไม่มีทางใส่ต่อได้
เขาจึงสวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ด้านนอก แล้วใส่เสื้อกล้ามของตัวเอง
จากนั้นก็ใช้เสื้อเชิ้ตห่อกางเกงชั้นในไว้ ก่อนเปิดประตูห้องน้ำออก
ใบหน้าของชีเวย์เวย์แดงระเรื่อ
เธอสวมเพียงชุดนอนคอลึกตัวเดียว
รูปร่างเย้ายวนของเธอยังคงโดดเด่นเช่นเดิม
แต่ตรงลำคอกลับมีรอยจูบแดง ๆ เพิ่มขึ้นมา
คงเป็นฝีมือจางเฉียงแน่ ๆ
ชุดนอนคอลึกตัวหลวม
เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนเกือบครึ่งหนึ่ง
เมื่ออยู่ใต้แสงไฟ เอวของเธอดูคอดบางเป็นพิเศษ
ชายชุดนอนปิดลงมาพอดีกับแนวสะโพก
ต้นขาขาวเนียนไร้ถุงน่องพันธนาการ
เล็บเท้าขาวเรียวทาสีแดงสดเป็นเงา
ในใจเมิ่งฝานพลันร้อนวูบขึ้นมา
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาข้ามภพมา
ที่ได้ยืนใกล้ชิดชีเวย์เวย์ขนาดนี้
และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเธอสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นที่สุด
ร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว
หญิงสาวแสนเย้ายวนตรงหน้า
ทำให้เมิ่งฝานเผลอกลืนน้ำลายลงคอ
โดยเฉพาะเมื่อเห็นริมฝีปากชุ่มชื้นของชีเวย์เวย์แต้มสีแดงสด
หัวใจของเขาก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นทันที
เขาลืมไปเสียสนิทว่าชีเวย์เวย์เป็นภรรยาของจางเฉียง
และชั้นหนึ่งตอนนี้ก็ถูกสองสามีภรรยาคู่นี้เช่าอยู่
สายตาของเมิ่งฝานไม่อาจละจากเนินอกของชีเวย์เวย์ได้เลย
ส่วนเว้าส่วนโค้งที่โดดเด่น
ผิวขาวเนียนนุ่มนวล
ทุกอย่างอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ
ชีเวย์เวย์ดูเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาร้อนแรงของเมิ่งฝาน
เธอรู้ว่าเมิ่งฝานเป็นผู้ชายโสดมาหลายปี
ทั้งยังเคยเป็นทหารมาก่อน
รูปร่างแข็งแรงกำยำเป็นพิเศษ
เธอยังรู้ด้วยว่าเมิ่งฝานเพิ่งอาบน้ำอยู่ตรงนี้
เธอเหลือบมองเข้าไปในห้องน้ำ
ผ้าเช็ดตัวที่เธอใช้ประจำถูกโยนทิ้งไว้บนอ่างล้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
ใบหน้าของเธอแดงขึ้นกว่าเดิม
คุณลุงวัยกลางคนคนนี้เพิ่งใช้ผ้าเช็ดตัวประจำของเธอไป
และเพราะเธอเร่งเขาเมื่อครู่ เขาถึงได้สวมแค่เสื้อกล้าม
แม้แต่เสื้อเชิ้ตก็ยังไม่มีเวลาสวม
ชีเวย์เวย์เองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
แม้เธอกับสามีจะเช่าชั้นหนึ่งอยู่
แต่ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านของเมิ่งฝาน
พื้นที่ส่วนกลางพวกนี้ไม่ได้มีข้อตกลงว่าเมิ่งฝานห้ามใช้เสียหน่อย
รวมถึงห้องน้ำ ห้องครัว และระเบียงชั้นหนึ่งด้วย
“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ พี่ฝาน ฉันไม่รู้ว่าพี่กำลังอาบน้ำอยู่ข้างใน”
“ถ้ารู้ก่อน ฉันคงไปใช้ห้องน้ำข้างบนแล้วค่ะ”
ชีเวย์เวย์ทำหน้าเก้อเขิน
เมิ่งฝานก็รีบตอบกลับ
“คนที่ควรขอโทษคือฉันต่างหาก เพิ่งกลับจากวิ่งมา เหนื่อยมากจนไม่อยากขึ้นไปข้างบน”
“ก็เลยอาบน้ำตรงนี้ก่อน”
“ขอโทษจริง ๆ เมื่อกี้ฉันรีบไปหน่อย คงใช้ผ้าเช็ดตัวของคุณแล้ว งั้นพรุ่งนี้ฉันซื้อผืนใหม่ให้ดีไหม?”
ชีเวย์เวย์หน้าแดง ก่อนรีบปฏิเสธ
“ไม่ต้องหรอกค่ะ นี่ไม่ใช่เสื้อผ้าที่ใส่แนบเนื้อสักหน่อย”
“ซักก็ใช้ได้แล้วค่ะ”
ชีเวย์เวย์เหลือบมองสิ่งของที่เมิ่งฝานกำไว้ในมืออีกครั้ง
ใบหน้าของเธอแดงยิ่งกว่าเดิม
มือเล็ก ๆ ของเธอชี้ไปยังสิ่งของในมือเมิ่งฝาน
“พี่ฝานคะ พี่หยิบเสื้อผ้าผิดแล้วค่ะ นั่นน่าจะเป็นของฉัน…”