เมิ่งฝานรู้สึกทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
รีบยกเสื้อเชิ้ตกับกางเกงในในมือขึ้นแนบอก
อดขมวดคิ้วไม่ได้
กระอักกระอ่วนชะมัด
ของส่วนตัวสองชิ้นของชีเวย์เวย์ถูกเขาใช้เสื้อเชิ้ตห่อไว้โดยไม่ตั้งใจจริง ๆ
เมื่อครู่ชีเวย์เวย์ไม่เห็นของส่วนตัวของตัวเอง
แต่กลับเห็นริบบิ้นสีชมพูในเสื้อเชิ้ตของเมิ่งฝาน
เมิ่งฝานรีบหยิบของที่อยู่ข้างในเสื้อเชิ้ตออกมา
ใต้แสงไฟ ทุกอย่างเผยให้เห็นอย่างชัดเจน
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศเหมือนหยุดนิ่งไป
ชีเวย์เวย์แต่งตัวกล้าหาญเกินไปแล้ว
ชุดแบบนี้คงมีแต่นางแบบวิคตอเรียส์ซีเคร็ตที่เดินพรมแดงเท่านั้นถึงจะกล้าใส่
ต้องมีหุ่นแบบนั้นถึงจะเอาอยู่
แต่ถ้าเทียบหุ่นของชีเวย์เวย์กับพวกเธอแล้ว
ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย
ถ้าเธอใส่ชุดนี้ขึ้นมา ต้องดูสวยกว่าแน่ ๆ
หัวใจเมิ่งฝานเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เขายื่นของให้ชีเวย์เวย์
จากนั้นก็รีบเดินขึ้นชั้นบนไป
คืนนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน
เมิ่งฝานฝันติด ๆ กันหลายครั้ง
ทุกฝันล้วนเกี่ยวกับชีเวย์เวย์
ในฝัน ชีเวย์เวย์สวมชุดส่วนตัวพวกนั้น
สวยเหลือเกิน สวยมากจริง ๆ
ทุกครั้งที่ถึงช่วงสำคัญ เมิ่งฝานก็จะตื่นขึ้นมาเสียก่อน
ครั้งสุดท้ายที่ตื่นขึ้นมา
ก็ล่วงเลยตีสามไปแล้ว
เมิ่งฝานได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านดังขึ้นหลายครั้ง
คงเป็นจางเฉียงที่กลับมาจากทำงานล่วงเวลาตอนกลางคืนล่ะมั้ง
หมอนี่กลับมาดึกขนาดนี้ ไม่รู้ว่าไปช่วยเจ้านายทำอะไรบ้าง
เมิ่งฝานรอจนเสียงด้านล่างเงียบหายไป ถึงค่อยไปเข้าห้องน้ำ
เขาย่องอย่างเบามือเบาเท้า
กลัวจะรบกวนคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวชั้นล่าง
หลังทำธุระเสร็จ
เมิ่งฝานก็ได้ยินเสียงคุ้นหูแว่วมาอย่างเลือนราง
เป็นเสียงของชีเวย์เวย์
จู่ ๆ เขาก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอย่างมาก
ถึงกับย่องลงบันไดไปอย่างเงียบเชียบ
ตอนนี้ภาพอันเซ็กซี่ของชีเวย์เวย์ประทับลึกอยู่ในใจเมิ่งฝานราวกับตราประทับ
เมิ่งฝานอดใจไม่ไหว อยากแอบฟังอีกสักหน่อยว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
เป็นหนุ่มสาวนี่ดีจริง ๆ
ร่างกายของคนหนุ่มสาวทนทานต่อการหักโหมได้จริง ๆ
ชีเวย์เวย์เหมือนนกขมิ้นที่โผบินขึ้นไปบนฟ้า
เสียงของเธอไพเราะเหลือเกิน
สมองของเมิ่งฝานว่างเปล่าไปหมด
ในหัวมีแต่ภาพชีเวย์เวย์ที่เขาเห็นหลังจากผลักประตูห้องน้ำออกไป
“ที่รัก ใส่เถอะนะ ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงยังมีอีกกล่องหนึ่ง”
“แม่ฉันบอกว่า สองปีนี้ยังไม่ให้เรามีลูก”
“พวกเรายังไม่ได้ซื้อบ้านเลย รอซื้อบ้านก่อนแล้วค่อยมี อ๊า...”
จู่ ๆ ชีเวย์เวย์ก็ได้สติขึ้นมา
เธอยื่นแขนออกไปอย่างยากลำบาก พยายามควานหาในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง
จางเฉียงไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก
เขาคิดว่าแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว
ของบางอย่างก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดขึ้นมา เกินจำเป็นจริง ๆ ทำให้เสียอรรถรส
พละกำลังของชีเวย์เวย์จะไปสู้จางเฉียงได้อย่างไร
“ที่รัก ขอร้องล่ะ รีบใส่เถอะนะ เพื่ออนาคตของเราสองคน”
“นะ...”
“ฉันยังอยากใช้เวลาสองปีนี้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าพยาบาลในโรงพยาบาลด้วย สองปีนี้ห้ามมีลูกเด็ดขาด”
“ถ้านายยอมรับปากฉัน ฉันจะช่วยนายเอง”
“นายไม่ได้อยากให้ฉันทำแบบนี้มาตลอดเหรอ”
พอจางเฉียงได้ยินแบบนั้น เขาก็ยิ่งดุเดือดขึ้น
สุดท้ายก็ถูกชีเวย์เวย์ผลักออกจนได้
ชีเวย์เวย์ยืนกรานว่าจะทำแบบนั้น
เขาก็หมดหนทาง
ไม่กี่นาทีต่อมา ในห้องนอนก็มีเสียงบ่นของชีเวย์เวย์ดังแว่วมาอีกครั้ง
แม้จะไม่ได้เปิดไฟ
แต่เมิ่งฝานก็พอจะเดาได้
ชีเวย์เวย์คงผิดหวังมากแน่ ๆ
จากที่เมิ่งฝานสังเกตมาตลอดหลายวันนี้
จางเฉียงไม่ก็มีปัญหาทางร่างกาย
ไม่ก็ไปทำอะไรบางอย่างข้างนอกตอนออกไปทำงานล่วงเวลาแล้ว
หลายคืนมานี้ เวลาอยู่กับชีเวย์เวย์ เขาก็มีแต่เสียงดังแต่เอาจริงเอาจังไม่เท่าไร
ชีเวย์เวย์ไม่ได้อยากรีบมีลูกก็จริง
แต่ไม่ได้หมายความว่าอยากให้เขาทำแบบขอไปทีอย่างนี้
เพราะอย่างนั้นชีเวย์เวย์ถึงได้หงุดหงิดมาก
จางเฉียงทำได้เพียงมีสีหน้าสำนึกผิด
“เวย์เวย์ ช่วงนี้ฉันคงเหนื่อยเกินไปหน่อย”
“ขอโทษนะ”
แววขุ่นเคืองจาง ๆ พาดผ่านดวงตาของชีเวย์เวย์
พักนี้
จางเฉียงเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย
“ไม่เป็นไร ในเมื่อนายเหนื่อยขนาดนั้น ก็พักผ่อนให้ดีเถอะ”
ชีเวย์เวย์พูดพลางสวมชุดนอนบาง ๆ กลับเข้าไป
แล้วลงจากเตียง
“เวย์เวย์ เธอจะทำอะไร”
“ดึกป่านนี้แล้วนะ”
จางเฉียงรู้สึกละอายใจอยู่เล็กน้อย
ชีเวย์เวย์เบ้ปาก
“ไถคลิปดูในโทรศัพท์สิ จะให้ทำอะไรได้อีก”
“ใส่ชุดนอนมันก็ปกติไม่ใช่เหรอ เพิ่งถูกนายถอดเสื้อผ้าไปหมด จะให้ฉันนั่งดูโทรศัพท์เปลือย ๆ หรือไง”
“รีบนอนของนายไปได้แล้ว”
“คราวหน้าถ้ายังเป็นแบบนี้อีก ระวังฉันออกไปหาผู้ชายข้างนอกนะ”
นี่เป็นแค่คำพูดหยอกเล่นเท่านั้น
จางเฉียงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
เขารู้จักนิสัยของชีเวย์เวย์ดี ถึงเวลาเล่นสนุกเธอจะเปิดเผยเต็มที่ แต่เป็นคนรักนวลสงวนตัว
ลึก ๆ แล้วเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เหลวไหลไปทั่ว
บางทีเขาอาจเหนื่อยเกินไปจริง ๆ ก็ได้ ทำงานล่วงเวลาและอดหลับอดนอนทุกวัน
ไม่นานเขาก็หลับสนิทและกรนออกมา
เมิ่งฝานเองก็ไม่คิดว่าจางเฉียงจะไม่ได้เรื่องขนาดนี้
ตอนนี้ชีเวย์เวย์คงนอนไม่หลับเหมือนเขาแน่ ๆ
ชีเวย์เวย์กำลังไถโทรศัพท์
จางเฉียงก็หลับไปแล้ว ต่อจากนี้คงไม่มีอะไรให้แอบฟังอีก
ตอนนี้ร่างกายของเมิ่งฝานยังตื่นตัวอยู่
หรือจะไปอาบน้ำอีกรอบดีนะ
ตอนเข้านอนไม่ได้เปิดแอร์ แถมยังเหงื่อออกไปทั้งตัว
ในเมื่อชีเวย์เวย์ไม่ได้ถือสาที่เขาไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำชั้นหนึ่ง
งั้นไปอาบน้ำที่นั่นอีกครั้งก็แล้วกัน
เมิ่งฝานชอบกลิ่นสบู่อาบน้ำยี่ห้อนั้นมากเป็นพิเศษ
แน่นอนว่าถ้าโชคดี บางทีอาจจะเจอของบางอย่างของชีเวย์เวย์ด้วย
เมิ่งฝานค่อย ๆ ผลักประตูห้องน้ำแล้วเดินเข้าไป
น่าเสียดาย คราวนี้เขาไม่เจออะไรเลย
บางทีชีเวย์เวย์อาจจงใจเก็บเสื้อผ้าของเธอไปหมดตั้งแต่เมื่อคืนก็ได้
อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นพื้นที่ส่วนกลาง
ไม่ใช่บ้านของพวกเขาเอง
การวางเสื้อผ้าส่วนตัวของเธอไว้ในที่ที่มองเห็นได้ง่ายแบบนั้น
ก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร
หยดน้ำไหลผ่านฝักบัว
พร่างพรูลงมา
ชะล้างร่างกายของเมิ่งฝาน
แม้เขาจะทะลุมิติมาอยู่ในร่างชายวัยห้าสิบกว่า
แต่ร่างกายของเขาก็ยังแข็งแรงสมบูรณ์มาก
กล้ามเนื้อแน่นกระชับ
ไม่มีหย่อนคล้อยแม้แต่น้อย
แผ่นหลังยังคงตั้งตรงแข็งแรง
ดูบึกบึนเหมือนเดิม
“บ้าจริง ทำไมในหัวฉันถึงมีแต่ภาพของชีเวย์เวย์เต็มไปหมด”
“อีกอย่าง เสื้อผ้าส่วนตัวสองชิ้นของเธอ เมื่อกี้บนระเบียงก็ยังไม่เห็นเลย”
“แสดงว่าเธอยังไม่ได้ซักสินะ”
“น่าจะยังวางอยู่แถวนี้หรือเปล่า”
“ต้องเป็นเพราะเธอจงใจซ่อนเอาไว้ กลัวว่าฉันจะเห็นอีกแล้วทำตัวไม่ถูกแน่ ๆ”
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เมิ่งฝาน
ก็ไม่ได้รีบร้อนจะออกไป
จริงด้วย เขาเจอกะละมังใบเล็กน่ารักสองใบ
มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของใช้สำหรับผู้หญิง
กะละมังสองใบวางซ้อนกันอยู่
และเสื้อผ้าสองชิ้นของชีเวย์เวย์ก็ถูกหนีบอยู่ตรงกลางพอดี
นอกจากเสื้อผ้าส่วนตัวสองชิ้นนั้นแล้ว ยังมีเสื้อผ้าอย่างอื่นด้วย
แต่เมิ่งฝานไม่สนใจของอย่างอื่น
ชีเวย์เวย์สวยเกินไปจริง ๆ
ใบหน้าสวยหวาน
ริมฝีปากอวบอิ่มเซ็กซี่
ส่วนโค้งเว้าสะดุดตา
ในชั่วขณะนี้
เมิ่งฝานอดยื่นมือออกไปไม่ได้...