ลุงสองคงกะฝากท้องไว้กับมื้อนี้มื้อเดียว ถึงได้กินมูมมามเสียจนแทบไม่เงยหน้า
ป้าฉุยอิงคงอยากให้เขากินอิ่มจะได้มีแรงทำงาน จึงคีบกับข้าวใส่ชามให้ไม่หยุด
พอกินกันเกือบเสร็จ ลุงสองก็เช็ดปากแล้วสั่งให้ป้าฉุยอิงไปยกฟางจากกองมาสักสองสามฟ่อน ปูลงบนพื้น ดูท่าแล้วคืนนี้ทั้งคู่คงจะนัวเนียกันบนที่นอนฟางใต้แสงจันทร์หลายยก
“ให้ตายสิ เล่นกันเก่งขนาดนี้ ที่นอนฟางไม่ทิ่มเอาหรือไง?”
หวังต้าหมางดูไปพลางจุ๊ปากไปพลาง เอ่ยพึมพำเสียงเบาอย่างเพลิดเพลิน
ระหว่างที่เขากำลังบ่นพึมพำอยู่ ป้าฉุยอิงฟังคำพูดของลุงสองแล้วไม่เพียงไม่เขินอาย กลับตาเป็นประกาย พลางจิ้มหน้าผากลุงสองเบา ๆ
“ตาแก่เอ๊ย ไปเอาผ้าห่มในห้องในออกมาปู คืนนี้ฉันจะเล่นเป็นเพื่อนคุณให้สนุกไปเลย”
ลุงสองหัวเราะหึ ๆ แล้วหันเข้าไปในห้องด้านใน ยกผ้าห่มออกมา สะบัดสองสามทีให้คลี่ออก ก่อนปูลงบนฟางที่ป้าฉุยอิงจัดไว้
พอปูที่นอนเสร็จ ป้าฉุยอิงก็โน้มไปกระซิบข้างหูลุงสอง ไม่รู้ว่าพูดอะไร จากนั้นก็เดินบิดเอวมุ่งตรงมายังมุมที่หวังต้าหมางซ่อนตัวอยู่
“ทำยังไงดี? ทำยังไงดี? นี่ฉันถูกจับได้แล้วหรือ?”
เพราะป้าฉุยอิงกับลุงสองคุยกันด้วยเสียงกระซิบ หวังต้าหมางจึงไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว
เขากำลังสงสัยอยู่ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นป้าฉุยอิงเดินมาทางนี้ ตกใจจนรีบหดตัวเข้าไปในเงามืด กวาดตามองซ้ายขวา พลางคิดหาทางปีนกำแพงลานที่พังไปครึ่งหนึ่งข้าง ๆ หนีออกไป
ขณะที่เขากำลังจะปีนกำแพงหนี ป้าฉุยอิงที่เดินมาทางเขาก็หยุดเท้ากะทันหัน