“จางเจี้ยนกั๋ว ไอ้สัตว์นรก ทำกับฉันถึงขนาดนี้แล้ว… ยังไม่รีบลงไปอีกหรือไง?”
คำถามที่เจือความอับอายและความโกรธกระแทกเข้าหูของจางเจี้ยนกั๋วอย่างจัง
เขาลืมตาขึ้นทันที แล้วพบว่าตัวเองกำลังคร่อมอยู่บนร่างของหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง
หญิงสาวผลักเขาออก ก่อนจะรีบร้อนดึงกางเกงขึ้นและติดกระดุมอย่างลนลาน
ท่ามกลางความโกลาหล เผยให้เห็นเนินอกขาวนวลผุดผ่องเป็นบริเวณกว้าง
จางเจี้ยนกั๋วรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดเจน เขาก็พลันตระหนักถึงเรื่องหนึ่ง
ตัวเขา… กลับชาติมาเกิดใหม่แล้ว!
หญิงสาวตรงหน้าคือหลิวเสี่ยวเหวย อดีตภรรยาคนที่สามของเขา ทั้งสองเพิ่งไปจดทะเบียนหย่ากันเมื่อสามวันก่อน เมื่อครู่นี้เขาอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่บ้าน ลากเธอเข้าไปในห้องครัว หมายจะทำเรื่องอย่างว่า…
“ฉันบอกให้แกไสหัวออกไป ไม่ได้ยินหรือไง?” เห็นจางเจี้ยนกั๋วยืนนิ่งไม่ขยับ หลิวเสี่ยวเหวยก็คว้าชามแตกใบหนึ่งขึ้นมาหมายจะขว้างใส่เขา
จางเจี้ยนกั๋วไหวตัวเร็ว คว้ามือเธอไว้แล้วจูบเบา ๆ “เมียจ๋า ผมคิดถึงคุณ”
“ฉันเชื่อก็โง่แล้ว ถ้าคุณมีใจให้ฉันจริง ทำไมถึงบังคับให้ฉันหย่า?” หลิวเสี่ยวเหวยทนไม่ไหวอีกต่อไป ผลักเขาออกไปนอกครัว
จางเจี้ยนกั๋วนั่งแหมะลงบนธรณีประตู พลางสูดลมหายใจรับลมทะเลเค็มคาว แล้วกวาดตามองลานบ้านเล็ก ๆ ตรงหน้า กำแพงดินแตกร้าวด่างพร้อย มีปลาเล็กปลาน้อยตากแห้งแขวนอยู่หลายพวง ข้างกันมีกองอวนรอซ่อมกองพะเนิน…
หลายปีมานี้ แม่ของเขากับอดีตภรรยาทั้งสามช่วยกันถักอวนให้คนอื่น เพื่อเลี้ยงดูคนทั้งบ้าน
ชาติที่แล้ว อดีตภรรยาทั้งสามล้วนดีกับเขาอย่างที่สุด แม้จะหย่ากันแล้วแต่ก็ยังอยู่บ้านเดียวกัน ช่วยแม่จัดการเรื่องในบ้านยากจนหลังนี้ ทุกวันดูแลลูก ออกไปเก็บของทะเล และถักอวนหาเงินมาเสริมค่าใช้จ่าย แต่เขากลับไม่รู้จักเห็นคุณค่าของพวกเธอ
ตอนนั้น ทุกวันเขาเอาแต่เล่นการพนัน ไม่ก็ออกไปเที่ยวเตร่ จนกลายเป็นคนเกเรที่ใคร ๆ ในหมู่บ้านชาวประมงต่างพากันหลีกหนี
จนกระทั่งอดีตภรรยาทั้งสามออกไปเก็บของทะเลที่ชายหาด แล้วประสบสึนามิจนเสียชีวิตพร้อมกัน เขาถึงได้สำนึก
เพื่อเลี้ยงดูลูกทั้งสามที่อดีตภรรยาทิ้งไว้ เขาจึงไปเป็นลูกเรือเดินทะเลไกล ในหนึ่งปีต้องลอยลำอยู่กลางทะเลกว่าสามร้อยวัน
เพราะต้องจากบ้านไปนาน เขาจึงรู้สึกอยู่เสมอว่าตนติดค้างลูกทั้งสามมาก แต่พอเขาแก่ตัวลง พวกเด็ก ๆ กลับไม่ถือโทษเรื่องในอดีต คอยปรนนิบัติเขาอยู่ข้างเตียง
จางเจี้ยนกั๋วยังจำได้ว่า ก่อนเสียชีวิตในชาติก่อน ลูกสาวคนที่สอง ลูกสาวคนที่สาม และลูกชายคนเล็ก ร้องไห้จนหน้าเปื้อนน้ำตาอยู่ข้างเตียง
ในวาระสุดท้ายของชีวิต เขาไม่ได้หวาดกลัวความตายแม้แต่น้อย สิ่งที่คิดถึงมีเพียงอดีตภรรยาทั้งสามคนที่ต้องตายอย่างน่าอนาถเพราะความไร้ความสามารถของเขา
แต่ตอนนี้ เขากลับมาแล้ว กลับมายังช่วงเวลาที่คนในครอบครัวยังอยู่กันพร้อมหน้า
เพียงแต่ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นปีไหน เดือนอะไร วันที่เท่าไรกันแน่…
ขณะที่จางเจี้ยนกั๋วกำลังคิดว่าจะไปถามหลิวเสี่ยวเหวยดีหรือไม่ ก็มีเสียงดังขึ้นจากหน้าประตู เขาหันไปมอง แล้วเห็นแม่ของเขา หลิวซิวอิง หิ้วถังหอยแมลงภู่เดินเข้ามาในลานบ้าน
เขารีบลุกขึ้นยืน น้ำเสียงสั่นเครือ “แม่”
“หลบไป ไม่เห็นหรือไงว่าแม่หิ้วหอยแมลงภู่ถังหนักขนาดนี้ อย่ามาขวางแม่ทำงาน” หลิวซิวอิงพูดอย่างหงุดหงิด
หอยแมลงภู่?
จางเจี้ยนกั๋วใจเต้นวูบ “แม่ หอยแมลงภู่พวกนี้ได้มาจากไหน?”
“จะได้มาจากไหนล่ะ ก็ชายหาดตรงปากหมู่บ้านน่ะสิ วันนี้น้ำลงน้อย ป่าชายเลนมีหอยแมลงภู่เต็มไปหมด… แม่กับย่าชิน ม่านม่าน ต้ายา แล้วก็เอ้อร์ยา เก็บมาได้ตั้งถังใหญ่ พวกเธอให้แม่ขนกลับมาก่อน”
หลิวซิวอิงพูดพลางผลักลูกชายที่ยืนขวางทางออกไป ตั้งใจจะเดินต่อ แต่จางเจี้ยนกั๋วกลับคว้าแขนเธอไว้ “ป่าชายเลน! แม่ วันนี้วันที่เท่าไร?”
หลิวซิวอิงถลึงตาใส่เขา “เล่นพนันจนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรือไง? วันนี้วันที่สิบหกเมษายน ปี 1980”
เป็นวันนี้จริง ๆ ด้วย!
จางเจี้ยนกั๋วหยิบมีดบู๊ตึงขึ้นมา แล้วหันหลังพุ่งออกจากลานบ้าน วิ่งตรงไปยังท่าเรือ
วันนี้ในชาติก่อน ต้ายา ลูกสาวของเขาออกไปเก็บของทะเลกับภรรยาคนโต แล้วถูกงูทะเลพิษร้ายกัดจนเสียชีวิตคาที่
แม่ทนรับเรื่องสะเทือนใจนี้ไม่ไหว เส้นเลือดในสมองแตกกะทันหันและเสียชีวิตในเวลาต่อมา
วันนั้นเขาสูญเสียคนในครอบครัวไปถึงสองคน
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ จางเจี้ยนกั๋วก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก
เมื่อเขาวิ่งไปถึงป่าชายเลน ก็เห็นต้ายากำลังใช้คราดอันเล็กเขี่ยทรายอย่างสนุกสนาน พอเห็นหอยแมลงภู่ตัวหนึ่งเด้งขึ้นมาจากกองทราย เธอก็ยิ้มมุมปากแล้วยื่นมือไปหยิบ
ทันใดนั้น งูทะเลตัวหนึ่งก็เลื้อยออกมาจากกองหินระเกะระกะด้านข้าง มันแลบลิ้นแผล็บ ๆ ส่งเสียงฟ่อพลางคืบคลานเข้าใกล้ต้ายา
แต่ต้ายากลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง เธอยังหันกลับไปมองด้วยแววตาดีใจ “พ่อ มาทำอะไรเหรอ?”
จางเจี้ยนกั๋วเห็นงูทะเลชูตัวขึ้น เตรียมพร้อมจะฉก
เขาไม่มีเวลาพูดอะไร รีบดึงต้ายาเข้ามากอดไว้ แล้วหยิบมีดบู๊ตึงขว้างออกไปอย่างแรง
หัวงูถูกฟันขาด กระเด็นกลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ ร่างมันกระตุกอยู่สองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป
ต้ายาเห็นงูทะเลขาดเป็นสองท่อน ถึงเพิ่งได้สติกลับมา ก่อนจะร้องไห้จ้าอย่างตกใจ
เสียงร้องไห้ดังสะท้อนไปทั่วป่าชายเลน
หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาสะสวยคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ตอนนั้นฟ้ามืดแล้ว เธอมองไม่เห็นงูทะเลบนพื้น จึงคิดว่าจางเจี้ยนกั๋วรังแกต้ายาอีกแล้ว และตวาดเสียงดังทันที “จางเจี้ยนกั๋ว ไอ้สารเลว แกไปรังแกต้ายาอีกแล้วใช่ไหม?”
“เมียจ๋า ผมเปล่า…”
“อย่ามาเรียกฉันว่าเมีย ใครเป็นเมียแก? ฉันหย่ากับแกมาตั้งห้าปีแล้ว!” หญิงสาวเท้าเอว “ฉันบอกไว้เลยนะ ปกติแกจะรังแกฉันก็แล้วไป แต่ถ้าแกกล้ารังแกต้ายา ฉันสู้ตายกับแกแน่!”
จางเจี้ยนกั๋วถูกต่อว่าเสียจนทำอะไรไม่ถูก กำลังจะอธิบายต่อ ต้ายาก็กอดคอเขาไว้ แล้วหันไปอธิบายเสียงใสกับหญิงสาว “แม่ พ่อไม่ได้รังแกหนู มีงูพิษจะกัดหนู พ่อเลยฆ่ามัน”
“ต้ายาร้องไห้เพราะตกใจงู”
งูเหรอ?
หญิงสาวเพ่งมองดู จึงเห็นงูทะเลที่ขาดเป็นสองท่อนอยู่ด้านหลังพวกเขา
แก้มของเธอแดงขึ้น “วันนี้คุณยังทำเรื่องที่สมกับเป็นคนอยู่บ้างนะ”
จางเจี้ยนกั๋วเกาศีรษะ “เอ่อ… ดึกป่านนี้แล้ว พวกเราไปตามม่านม่านกับเอ้อร์ยา แล้วกลับบ้านกันเถอะ”
ซ่งย่าชินพยักหน้ารับคำ
เห็นดังนั้น จางเจี้ยนกั๋วก็อุ้มต้ายาขึ้นมา ส่วนซ่งย่าชินหิ้วถังกับคราด ทั้งสามเดินไปทางอีกฝั่งของป่าชายเลน
ใครจะคิดว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหน้า
“กู่ม่านม่าน กุญแจเรือประมงที่น้องชายฉันทิ้งไว้ อยู่กับคุณใช่ไหม?”
เป็นจางเทียจู่ ลุงของจางเจี้ยนกั๋ว
ไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนดี ชาติที่แล้วมันรังแกครอบครัวเขาไม่น้อย
ชาตินี้ เขาไม่มีวันยอมให้มันรังแกคนในครอบครัวอีก!
เมื่อคิดเช่นนั้น จางเจี้ยนกั๋วก็ขบกำปั้นแน่น แล้วรีบวิ่งไปยังต้นเสียง
กู่ม่านม่านมองชายสองคนตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง “อารอง ฉันให้กุญแจคุณไม่ได้ เรือยังจำเป็นสำหรับครอบครัวเรา”
“พวกเธอจะเอาเรือไปทำอะไร? พี่ชายฉันตายไปแล้ว หรือเธอยังคิดจะหวังให้เจ้าขยะจางเจี้ยนกั๋วออกเรือไปหาปลาอีก?” แววตาของจางเทียจู่เต็มไปด้วยความดูแคลน
จางเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มหมดความอดทน “พ่อ จะพูดกับเธอให้มากความทำไม? เธอหย่ากับเจี้ยนกั๋วแล้ว ไม่ใช่คนในครอบครัวเราอีกต่อไป”
“กู่ม่านม่าน ส่งเรือของตระกูลจางมาแต่โดยดี ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
“เรือลำนั้นพ่อสามีฉันหามเงินซื้อมาเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับครอบครัวพวกคุณ! พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาเอาไปฟรี ๆ?” กู่ม่านม่านโกรธจนตัวสั่น “นี่มันปล้นกันชัด ๆ”
คำว่าปล้นทำให้จางเจี้ยนกั๋วโกรธจัด
“นังผู้หญิงสารเลว แกไม่รู้จักรับดี ๆ ใช่ไหม?” เขาคว้าตัวกู่ม่านม่านไว้ แล้วยกมือขึ้นสูงหมายจะตบ