สวี่จาวจาวเงยหน้าขึ้น เห็นเด็กสาวร่างบางคนหนึ่งยืนอยู่กลางทางเดิน
เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ซีดขาวจนเห็นเส้นใย ผมเปียสองข้างทอดยาวลงมาถึงหน้าอก ใบหน้าคมคายแต่อาบไปด้วยความอ่อนแอที่ไม่อาจบรรยายได้
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น เปี่ยมไปด้วยน้ำใสวาว มองใครก็มักจะแฝงความหวาดหวั่นอยู่สามส่วน
ทำให้คนที่เห็นรู้สึกว่า เธอช่างเหมือนกระต่ายน้อยเหลือเกิน
พอเห็นคนคนนี้ สวี่จาวจาวก็อดนึกถึงสวี่จิ้งเหม่ยไม่ได้.....
ถึงแม้หน้าตาจะไม่เหมือนกัน แต่ความรู้สึกที่ได้รับนั้น ช่างเหมือนกันเป๊ะ!
003: [คนแบบนี้เราเรียกโดยรวมว่า ดอกบัวขาว]
สวี่จาวจาวชะงักไปครู่หนึ่ง "เสี่ยวซาน ดอกบัวขาวคืออะไร? ฉันเคยได้ยินแต่ดอกบัว"
ดอกบัวยังให้ลูกบัวได้ แล้วดอกบัวขาวให้ผลอะไร?
003: [ดอกบัวขาวหมายถึงคนประเภทที่พอเจอปัญหาแล้วชอบทำเป็นน่าสงสาร เพื่อเรียกร้องความเห็นใจ]
สวี่จาวจาว "อ้อ ฉันเข้าใจแล้ว เสี่ยวซาน เธอเก่งจริงๆ เลย"
หลังจากฟังคำพูดของ 003 สวี่จาวจาวก็อดพยักหน้าไม่ไหว จริงด้วย เธอดูเหมือนดอกบัวขาวจริงๆ
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวชุนเซียจางลงเล็กน้อย ไม่อยากจะสนใจเธอเท่าไหร่
"ชุนเซีย เมื่อกี้ฉันเรียกเธอ ทำไมเธอไม่สนใจฉัน?" หลินซินโหรวพูดเสียงเบา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
"ในตู้โดยสารมันเสียงดังขนาดนี้ ก็เลยไม่ได้ยิน"
บรรยากาศเริ่มอึดอัด