โจวจินฮวามองหวังสาม คุณย่าหวัง และทวนเสี่ยวจู๋ที่เดินเข้ามา
ทวนเสี่ยวจู๋ยิ้มให้โจวจินฮวาอย่างระมัดระวัง ครั้งนี้เธอมาที่นี่เพราะรับผลประโยชน์จากตระกูลหวัง ใครใช้ให้โจวจินฮวาเอาเงินห้าหยวนของเธอไปล่ะ! เธอพูดไว้แล้วว่าสักวันจะเอาคืนให้ได้ ตอนนี้ก็แค่มาทำตามหน้าที่ไปอย่างนั้นเอง แถมยังได้ดูเรื่องสนุกฟรีๆ อีกด้วย
คุณย่าหวังยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดวงตาสามเหลี่ยมจ้องโจวจินฮวาเขม็ง แทบอยากพุ่งเข้าไปฉีกปากเธอให้ขาด
เธอมีชีวิตอยู่มาครึ่งค่อนชีวิต ก่อเรื่องอาละวาดในหมู่บ้านมาไม่เคยแพ้ใคร แต่วันนี้กลับพลาดท่าให้โจวจินฮวาเข้าอย่างจัง
ที่น่าโมโหยิ่งกว่านั้นคือเด็กผู้หญิงอีกคน พอเธอจ้องสวี่จาวจาว เสิ่นจี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็จ้องกลับมาทันทีราวกับหมาป่าที่กำลังปกป้องลูกน้อย สายตาดุดันราวกับจะฆ่าคนได้
“โจวจินฮวา อย่าทำเกินไปนักนะ!” คุณย่าหวังจ้องตาแทบลุกเป็นไฟ “ไปพูดกับตำรวจให้ชัดเจน นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”
“ฉันทำเกินไปงั้นเหรอ?!” โจวจินฮวากระโดดลงจากเตียงผู้ป่วยทันที แม้แต่รองเท้าก็ยังไม่ได้ใส่ เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นซีเมนต์ ก่อนชี้หน้าคุณย่าหวัง “ลูกชายแกขโมยของ แถมยังทำร้ายคนอีก! ตีจนคนทั้งบ้านของฉันต้องเข้าโรงพยาบาล! ตอนนี้ยังมาบอกว่าฉันทำเกินไปอีกเหรอ? คุณย่าหวัง ฉันบอกแกไว้เลยว่าวันนี้เรื่องนี้ยังไม่จบ! ถ้าลูกชายแกไม่ต้องติดคุกหัวโต ฉันโจวจินฮวาก็ยอมเขียนชื่อตัวเองกลับหลังเลย!”
เธอด่าทออย่างรวดเร็วและดุดัน น้ำลายกระเด็นไปทั่ว “แกมันแก่ควาย! สั่งสอนลูกชายจนกลายเป็นโจรแล้วยังมีหน้ามาตะโกนโวยวายที่นี่อีกเหรอ? ขโมยเสบียงของคนสติไม่ดี แกก็ทำลงคอได้ยังไง? ตระกูลหวังของพวกแกจนจนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ หรือว่าสืบทอดนิสัยมือไวขี้ขโมยมาจากบรรพบุรุษกันแน่! ทั้งบ้านมีแต่คนเลว สักวันต้องได้รับผลกรรม! ลูกชายแกเกิดมาก็ต้องติดคุก!”