หลิวชุนเซียอารมณ์ดีมาก วันนี้ได้คุยกับจาวจาว ตอนบ่ายทำงานก็ราบรื่น
ดีใจจนต้องทำนองร้องเพลงในคอ
“ชุนเซีย!”
เสียงของกู้จิ่งดังมาจากด้านหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวชุนเซียหายวับไปทันที
เธอไม่หันหลัง ยังคงเดินต่อไปข้างหน้า
กู้จิ่งวิ่งเหยาะเข้ามาตาม แล้วขวางหน้าเธอ ใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยนอ่อนน้อม “ชุนเซีย เราคุยกันหน่อยนะ”
หลิวชุนเซียหยุดยืน “ล้ำทางไป”
“ชุนเซีย ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธฉันอยู่” เสียงของกู้จิ่งอ่อนลง “ก่อนหน้านี้ฉันไม่ดีเอง ทำร้ายความรู้สึกเธอ แต่ฉันแค่อยากสอนบทเรียนให้เธอรู้ว่าผู้หญิงต้องไม่ดื้อรั้นเกินไป……”
หลิวชุนเซียฟังแล้วอึ้ง
เธอกระพริบตาปริบ ๆ มองกู้จิ่งเหมือนมองคนโง่ “เธอพูดอะไรนะ”
กู้จิ่งคิดว่าเธอใจอ่อนแล้ว จึงพูดต่อ “ฉันยอมคืนดีกับเธอ ขอแค่เธอกลับมาเหมือนเมื่อก่อน ขยัน มีเหตุผลขึ้นอีกนิด ฉันก็จะดีกับเธอเหมือนเดิม”
หลิวชุนเซียฟังเข้าใจแล้ว เธอหัวเราะ
“กลับไปเป็นคนโง่ ๆ คอยทำงานให้เธอเหมือนเมื่อก่อนงั้นเหรอ ซักผ้าให้ ทำอาหารให้ งานของเธอทำไม่ทัน ฉันยังต้องช่วยทำให้อีกงั้นเหรอ”
“ไม่ใช่แค่ช่วยเธอ ยังต้องช่วยหลินซินโหรวด้วยงั้นเหรอ”
กู้จิ่งถูกเธอพูดจนสีหน้าไม่ค่อยดี “เธอแรงก็แรง ทำงานสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก นั่นมันจุดแข็งของเธอนี่……”
“ฉันแรงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ กู้จิ่ง เธอมันอะไรกันแน่!”
ไร้ยางอายชะมัด!