หลินซินโหรวรีบเอ่ยปลอบ “พี่กู้จิ่ง อย่าพูดแบบนั้นสิ พี่ชุนเซียอาจแค่โมโหขึ้นมาชั่วขณะก็ได้”
“พอแล้วน่า ซินโหรว ฉันรู้ว่าเธอใจดี แต่หลิวชุนเซียนั้น ฉันจะไม่ไปวิงวอนเธออีกต่อไปแล้ว”
เขาเป็นผู้ชาย ก็ต้องมีศักดิ์ศรีของตัวเองบ้าง
หัวใจของหลินซินโหรวร่วงลงพื้นทันที
จบแล้ว
หลิวชุนเซียเลิกชอบกู้จิ่งเสียแล้วจริง ๆ
งั้นความพยายามทั้งหมดของเธอในช่วงนี้ มันเป็นอะไรกันแน่? ที่เธอจงใจสนิทสนมกับกู้จิ่งต่อหน้าหลิวชุนเซีย จงใจพูดคำที่กำกวมหลายต่อ จงใจแสร้งทำตัวอ่อนหวานเพื่อดึงดูดความเห็นใจของกู้จิ่ง...
ทั้งหมดนี้ ล้มเปล่าหมดเหรอ?
เธอมองใบหน้าของกู้จิ่ง แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมา
ผู้ชายไร้ความสามารถแบบนี้ มีไว้ทำไม?
กู้จิ่งไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไรอยู่ เขาเห็นเพียงหลินซินโหรวก้มหน้า ไหล่สั่นระริก จึงคิดว่าเธอเสียใจแทนเขา
อบอุ่นในใจจนอดไม่ได้ เขายื่นมือตบเบา ๆ ที่ไหล่เธอ
“ซินโหรว เธอดีกับฉันจริง ๆ ตอนแบบนี้ มีแต่เธอที่อยู่ข้างฉัน”
หลินซินโหรวฝืนยิ้มบาง ๆ “พี่กู้จิ่ง อย่าพูดแบบนั้นสิ... เราเป็นเพื่อนกันนี่”
แม้พูดอย่างนั้น แต่สายตาของเธอกลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองทิศทางที่หลิวชุนเซียและสวี่เจี้ยนเย่จากไป
ทั้งสองเดินจางหายไปแล้ว เธอจู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดแน่นอก
กู้จิ่งพูดต่ออีก “ซินโหรว ฉันปวดตามตัวจนทนไม่ไหว งานวันนี้คงทำต่อไม่ได้แล้ว...”
หลินซินโหรวสติกลับคืน มองเขา
แววตาคู่นั้นเหมือนกับที่เคยมองหลิวชุนเซียเมื่อก่อนเป๊ะ ๆ