สวี่จาวจาวเพิ่งกลับถึงบ้าน ตงตงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กในสนามก็ลุกขึ้นทันที
“พี่สาว พี่สาวกลับมาแล้ว!”
ตามมาด้วยเสียงของสวี่เจี้ยนกั๋วดังแว่วมาจากในห้อง “น้องสาว กลับมาแล้วเหรอ”
ตงตงตอบเสียงดัง “ครับ พี่สาวมาแล้ว กลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย!”
แล้วก็กระโดดลุกขึ้นวิ่งไปหาสวี่จาวจาว เหมือนลูกสุนัขที่วิ่งวนอยู่รอบตัวเธอ
เสียงของสวี่จาวจาวถูกกลบหายไปเลย
“พี่ชายใหญ่ ฉันกลับมาแล้ว”
สวี่จาวจาวยื่นมือลูบหัวน้องชายที่นุ่มฟ่าม “ตงตง วันนี้อยู่บ้านได้ยินคำพี่ชายใหญ่ไหม”
“ได้ครับ! หมูเติมน้ำให้พี่ชายใหญ่แล้ว” ตงตงพองอกเล็ก ๆ ออกมา เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
สิ่งที่พี่สาวสั่ง เขาต้องทำให้ดีที่สุด
สวี่จาวจาวยิ้มแล้วยื่นลูกอมให้เขากินหนึ่งเม็ด ก่อนเดินตรงไปยังห้องของสวี่เจี้ยนกั๋ว
แสงแดดในห้องดีมาก สวี่เจี้ยนกั๋วนอนพิงหัวเตียงครึ่งตัว ขาที่บาดเจ็บยืดตรงออกไป เมื่อเห็นสวี่จาวจาวเดินเข้ามา เขาพยายามนั่งตรงขึ้น “น้องสาว ระหว่างทางไม่เจออะไรนะ”
“ไม่มีอะไรเลย” สวี่จาวจาวนั่งลงข้างเตียง มองดูขาของสวี่เจี้ยนกั๋ว
รอยแดงบวมที่แผลลดลงเกือบหมดแล้ว สวี่จาวจาวกดเบา ๆ ตรงหลายจุด “เจ็บไหม”
“ไม่เจ็บ แค่ค่อนข้างจะปวดหน่วง ๆ ออกแรงไม่ได้”
ครั้งนี้สวี่เจี้ยนกั๋วไม่อวดฝืนอีกแล้ว
“บาดเจ็บที่เส้นเอ็นกับกระดูกต้องใช้เวลาร้อยวัน ต้องค่อย ๆ ทำใจให้ช้า ๆ ถึงจะหาย ค่ำนี้ฉันจะเอามาฝังเข็มให้อีกรอบ น่าจะทำให้ดีขึ้น”
“ดี” ตอนนี้สวี่เจี้ยนกั๋วเชื่อฟังสวี่จาวจาวเป็นอย่างมาก
“งั้นฉันไปทำอาหารนะ”
มื้อกลางวันพ่อกับแม่รวมถึงพี่ชายรองไม่ได้กลับมากินข้าว เพราะต้องรีบทำงานให้มากขึ้น