สวี่จาวจาวพาตงตงเดินนำหน้า
สวี่เจาตี๋เดินตามหลังมา ในใจอัดอั้นไปด้วยความขุ่นเคือง
สวี่จาวจาวคนนี้แตกต่างจากสวี่จิ้งเหม่ยตัวปลอมโดยสิ้นเชิง! สวี่จิ้งเหม่ยรับมือง่ายกว่ามาก แค่พูดจาประจบเอาใจไม่กี่คำ ก็ได้ของดีมาทันที! แต่สวี่จาวจาวคนนี้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็งก็ใช้ไม่ได้ผล ดูท่าทางอ่อนโยนเรียบร้อย ทว่าที่จริงกลับเป็นหินเหม็นเน่าก้อนหนึ่ง
เธอแอบเหลือบมองสวี่จาวจาวที่เดินอยู่ข้างหน้า
สวี่จาวจาวยืนตัวตรงสง่างาม บุคลิกแตกต่างจากสาวในหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัด ผิวขาวราวกับไข่ที่ปอกเปลือกแล้ว พออยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นก็ราวกับเปล่งประกาย สวี่เจาตี๋ก้มมองผิวคล้ำแดดของตัวเอง ความอิจฉาปนขื่นขมพลันเอ่อท้นขึ้นมาในใจ
ถ้าพ่อแม่ของเธอเป็นสวี่ต้าชวนกับโจวจินฮวา เธอก็คงไม่ต้องอิจฉาใครเลย!
พอใกล้ถึงคันนา สวี่จาวจาวก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา จากนั้นรับตะกร้าจากมือสวี่เจาตี๋อย่างเป็นธรรมชาติ
“ขอบคุณนะ”
สวี่เจาตี๋: “.....”
มองแผ่นหลังของสวี่จาวจาวที่จูงมือตงตงเดินลงจากคันนา สวี่เจาตี๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกยิ่งกว่าเดิม
เดิมทีเธอตั้งใจจะทำให้สวี่จาวจาวขายหน้า สุดท้ายกลับได้มาแค่คำขอบคุณคำเดียวอย่างนั้นหรือ?!
สวี่เจาตี๋กัดฟันแน่น กระทืบเท้าด้วยความโมโห
รวงข้าวในนาเริ่มออกรวงแล้ว
ช่วงนี้เป็นฤดูเก็บเกี่ยวที่ทุกคนต้องทำงานกันอย่างหนัก ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานจนเหงื่อชุ่มเสื้อด้านหลัง
คนที่กำลังทำงานเหลือบเห็นสวี่จาวจาวเดินมาพร้อมกับตงตง