โจวจินฮวาก็ต้องไปทำงานในไร่เหมือนกัน ก่อนออกจากบ้าน เธอกำชับตงตงว่าต้องตามสวี่จาวจาวไว้ ห้ามปล่อยให้ใครมารังแกเธอเด็ดขาด
สวี่จาวจาวอยากแก้ต่างให้ตัวเองสักประโยคจริง ๆ ตงตงยังสูงไม่ถึงขาเธอด้วยซ้ำ ใครกันแน่ที่ต้องปกป้องใคร?
“แม่คะ หนูอยากไปหาเพื่อนคนหนึ่งค่ะ”
“ในกลุ่มเยาวชนลงชนบทที่มาพร้อมกันเมื่อวาน มีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อหลิวชุนเซีย ระหว่างทางเธอดูแลหนูเป็นอย่างดี ถ้าไม่ได้เธอ ขาหนูคงเดินจนพังไปแล้ว หนูอยากไปหาเธอค่ะ”
ยังมีเรื่องที่ต้องอธิบายให้หลิวชุนเซียฟังด้วย
“ที่พักเยาวชนลงชนบทเหรอ... อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน ห่างจากที่นี่อยู่เหมือนกัน ให้แม่ไปส่งไหม?”
“ไม่ต้องค่ะ หนูไปเองได้ แม่ไปทำธุระของแม่เถอะ”
โจวจินฮวาเงยหน้ามองท้องฟ้า เวลาก็สายแล้วจริง ๆ เธอกำชับสวี่จาวจาวอีกสองสามคำ ก่อนพาตงตงออกไป
ตงตงยังรู้สึกอาลัยพี่สาวอยู่ไม่น้อย
จาวจาวยิ้มพลางบีบแก้มที่มีเนื้อน้อยนิดของเขาเบา ๆ “อยู่กับแม่ดี ๆ นะ”
สวี่ตงตงพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วจับมือโจวจินฮวาไว้
คนในบ้านออกไปกันหมดแล้ว ตอนนี้จึงเหลือสวี่จาวจาวอยู่คนเดียว
สวี่จาวจาวปิดประตูรั้วให้เรียบร้อย แล้วกลับเข้าห้องของตัวเอง
เธอหยิบซาลาเปาไส้หมูร้อน ๆ สองลูกออกมาจากมิติ นี่คือซาลาเปาที่เธอซื้อไว้ก่อนเดินทางมาที่นี่ เสี่ยวซานบอกว่า ของที่เก็บเข้าไปในสภาพแบบไหน พอหยิบออกมาก็จะอยู่ในสภาพแบบนั้น
เสี่ยวซานไม่ได้หลอกเธอจริง ๆ ซาลาเปายังอุ่นอยู่เลย
สวี่จาวจาวไม่ได้เอาซาลาเปาให้คนในบ้านกิน ไม่ใช่เพราะเสียดาย แต่เพราะอธิบายยาก อากาศร้อนขนาดนี้ ซาลาเปาจะเก็บไว้นานขนาดนั้นโดยไม่เสียได้อย่างไร?
ไม่เคยกินเนื้อหมู ก็ต้องเคยเห็นหมูวิ่งบ้าง หลิวชุนเซียเป็นเยาวชนลงชนบท กินอาหารรวมกันเป็นหมู่คณะ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีของกินหรือเปล่า