ตอนเย็น สวี่จาวจาวทำอาหารกับโจวจินฮวา
หมูสามชั้นที่ซื้อมา ถูกหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ แล้วนำไปตุ๋นกับผักกาดขาวจนมีน้ำมันลอยวาว อีกจานเป็นผักใบเขียวสด ๆ กับไข่ผัดหนึ่งจาน
พอทำอาหารเหล่านี้เสร็จ สวี่จาวจาวก็ใส่มันหมูชิ้นเล็ก ๆ ลงในกระทะ
พอมันหมูละลายและส่งกลิ่นหอม สวี่จาวจาวก็วางหมั่นโถวที่ซื้อมาลงไปทอด รอจนด้านล่างเกรียมกรอบแล้วจึงตักขึ้น
เสิ่นจี้ยืนมองสวี่จาวจาวทำอาหารอยู่ข้าง ๆ ถึงจะหิวจนท้องร้องก็ไม่ได้เอ่ยปากขอกิน
สวี่จาวจาวเห็นท่าทางที่อยากกินแต่ไม่พูดของเขาแล้วรู้สึกว่าน่ารักมาก จึงหยิบขนมอบชิ้นหนึ่งออกมาให้เขากิน
“กินเถอะ รองท้องไปก่อน”
เสิ่นจี้กินทีละคำเล็ก ๆ
พออาหารเสร็จ ทุกคนในครอบครัวก็มานั่งล้อมโต๊ะสี่เหลี่ยมในห้องโถง
เสิ่นจี้นั่งข้างสวี่จาวจาว
สวี่จาวจาวคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ถ้วยของเสิ่นจี้
“รีบกินสิ”
แค่การกระทำเพียงเท่านี้ ทุกคนในบ้านสวี่ก็พร้อมใจกันมองเนื้อในถ้วยของเสิ่นจี้
สวี่จาวจาว “.....”
เธอรีบคีบเนื้อให้คนอื่นในบ้านคนละชิ้น
“ทุกคนกินกันเถอะ”
เสิ่นจี้มองเธอ คีบเนื้อขึ้นมาแต่ไม่ได้กิน กลับวางคืนลงในถ้วยของสวี่จาวจาว “จาวจาวกิน”
สวี่จาวจาวหน้าแดง รีบคีบเนื้อกลับไป “นายกินเถอะ ในถ้วยฉันมีแล้ว”
โจวจินฮวาเห็นแล้วเปลือกตากระตุก แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เธอรู้สึกว่า ต่อให้พูดไป เจ้าคนซื่อบื้อนี่ก็คงไม่ฟังเธออยู่ดี
สวี่ต้าชวน “....”