[จุดเช็คอินระบบเวอร์ชันพระเอก!]
[สมองเก็บไว้ที่นี่!]
……
ช่วงเย็นวันสุดสัปดาห์ที่เมืองเผิงเฉิง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงพร้อมเสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะ
ในห้องเช่า ฟานลี่กำลังกินข้าวกล่องพร้อมดูคลิปสั้น ๆ ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็มีสายเข้า
เป็นผู้จัดการหลิน หัวหน้าโดยตรงของเขา
"ผู้จัดการหลิน? มีอะไรหรือเปล่าครับ?"
ผู้จัดการหลินตงถอนหายใจ "ฟานลี่ มีเรื่องจะบอกนาย...เอ่อ...คือ..."
ฟานลี่ได้ยินเสียงอึกอักในสาย ก็พูดแทรกขึ้น "หัวหน้า วันนี้เป็นอะไรไป พูดตรง ๆ เลยสิครับ"
หลินตงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพูด "ผู้จัดการใหญ่คนใหม่ตัดสินใจจะไล่นายออก เอ่อ! ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมเท่าไหร่ก็ไม่ยอม"
ฟานลี่ได้ยินข่าวนี้ก็อึ้งไปชั่วขณะ
เขาทำงานที่บริษัทสื่อแห่งนี้มาสามปี โดยมีสตรีมเมอร์หลายคนที่เขาดูแลมีผลงานดี
สัปดาห์ที่แล้วมีผู้จัดการใหญ่คนใหม่เข้ามา ฟานลี่รู้สึกว่าผู้จัดการใหญ่คนนี้พูดด้วยยาก แต่ก็ไม่น่าถึงกับไล่เขาออกเลย
ฟานลี่ถาม "ทำไมล่ะครับ?"
หลินตงถอนหายใจ "ผู้จัดการใหญ่ดูบันทึกการเข้างานของเรา บอกว่านายมาสายอย่างน้อยเดือนละ 10 ครั้ง แล้วก็ไปถามสตรีมเมอร์ที่ดูแล พวกนั้นบอกว่าความสามารถของพวกเขาเอง ไม่เกี่ยวกับนาย แล้วก็..."
ฟานลี่แทบจะควันออกหู พูดเสียงไม่พอใจ "ผู้จัดการหลิน คุณก็รู้นี่ครับ ช่วงหลายปีนี้ผลงานเราไม่ดี ผมต้องจ้องดูข้อมูลทุกวัน ต้องสรุป ต้องประชุม ต้องวางแผน สตรีมเมอร์ก็ผมสอนเอง ทำให้ผมเครียดจนนอนไม่หลับ ผมยอมรับว่าเคยมาสาย แต่ผมก็ทำงานล่วงเวลาทุกคืนนะ? เอาเถอะ! ผมไม่พูดเรื่องนั้นแล้ว แต่สตรีมเมอร์สามคนนั้น ใครล่ะที่ปั้นมาด้วยมือตัวเอง"
ปลายสายเงียบไป ฟานลี่ทุ่มเทให้บริษัท เพื่อนร่วมงานทุกคนเห็นอยู่ มีเพียงสามคนนั้นที่เนรคุณ
ก่อนหน้านี้มีเพื่อนร่วมงานเคยเตือนฟานลี่
"คนพวกนี้ไม่ค่อยเหมาะสม ถ้าจะปั้นพวกเขาขึ้นมาจริง ๆ อาจต้องใช้แรงเยอะมาก"
ตอนนั้นฟานลี่เห็นพวกเขาทำหน้าซื่อ ๆ ก็ยังตัดสินใจสอนสามคนนี้ต่อ
หลินตงพูดขึ้น "ฉันคุยกับผู้จัดการใหญ่ตั้งนาน แต่สามคนนั้นพูดเหมือนกันหมด ผู้จัดการใหญ่ไม่เชื่อฉันเลย"
ฟานลี่ระงับความโกรธ พูดเสียงเรียบ "ผู้จัดการหลิน ผมรู้ว่าตอนนี้คุณก็ลำบาก แล้วผมทำงานมาสามปี ไล่ออกตอนนี้ ต้องมีค่าชดเชยแน่ ๆ ใช่ไหม!"
หลินตงพูด "มีสิ ฉันคุยกับฝ่ายบุคคลแล้ว ให้ได้ N+1 พรุ่งนี้วันจันทร์ได้เงินเดือน จะโอนให้พร้อมกันเลย"
ฟานลี่พยักหน้า "ขอบคุณผู้จัดการหลินมากนะครับ แล้ววันหลังเลี้ยงข้าว"
พูดจบก็วางสาย ฟานลี่รู้สึกว่าข้าวกล่องไม่อร่อยไปเลย
สัตว์เอ้ย! ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน!
ปกติสามสตรีมเมอร์นั่นแสดงตัวดีในบริษัท แต่ลับหลังแทงข้างหลังไม่ไว้หน้า ฟานลี่โกรธจริง ๆ
"แม่งเอ้ย!"
ฟานลี่ด่าไปหนึ่งคำแล้วโยนข้าวกล่องลงถังขยะอย่างแรง
ทันใดนั้น
เสียงกลไกดังขึ้นในหัว พร้อมกับมีตัวอักษรสีน้ำเงินปรากฏขึ้น
[ติ้ง! ตรวจพบว่าจิตใจของโฮสต์ไม่ค่อยมั่นคง เหมาะแก่การผูกพัน กำลังผูกพัน...]
"?...ระบบ...ระบบเหรอ???"
ฟานลี่งงไปชั่วขณะ คิดว่าตัวเองเครียดมากจนหลอน
รีบตบหน้าตัวเองดังเพี๊ยะ
"ปั๊บ!"
"โอ้ย! เจ็บ!",
ฟานลี่เอามือกุมแก้ม พบว่าตัวอักษรยังอยู่ตรงหน้า ตาพร่าไปครู่หนึ่ง แล้วก็ชัดขึ้น ชูกำปั้นโบกสองสามที ด้วยความดีใจ
"มาได้ดี! มาได้สุดยอด!"
ไม่นาน เสียงในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ผูกพันสำเร็จ!]
ฟานลี่รีบถาม "ระบบ นายเป็นระบบอะไร? ระบบเช็คอินหรือระบบเศรษฐี?"
[ระบบนี้คือระบบอาหารเช้าระดับเทพ! ช่วยให้โฮสต์ทำอาหารเช้าที่อร่อยที่สุด! เป็นร้านอาหารเช้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!]
ฟานลี่อ้าปากค้าง "อ...อาหารเช้าเหรอ?"
ระบบนี้มันโง่หรือเปล่าเนี่ย! ฉันเป็นคนไม่กินอาหารเช้าด้วยซ้ำ มันยังจะให้ฉันเปิดร้านอาหารเช้าอีก
แต่ตอนนี้ฟานลี่ดูจะไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ ถ้าให้กลับไปทำงานที่มีความเครียดขนาดนั้นอีก คงจะบ้าไปแล้ว
ฟานลี่ถามเบา ๆ "ระบบ มีของขวัญสำหรับมือใหม่อะไรที่ทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นไหม?"
[ติ้ง!]
[ขอให้โฮสต์เลือกที่ตั้งร้านอาหารเช้าก่อน! เมื่อยืนยันที่ตั้งแล้ว จะแจกของขวัญสำหรับมือใหม่ให้!]
ฟานลี่ศึกษาระบบอีกพักใหญ่ ก็พอจะเข้าใจ
ทุกอาทิตย์เขาสามารถเช็คอินกับระบบได้ จะได้สูตรอาหารเช้าหนึ่งอย่าง
แต่ละเดือนถ้าเปิดร้านครบตามเวลาที่กำหนด ไม่ว่าจะขายได้หรือไม่ ก็จะได้เงินรางวัลหนึ่งหมื่นบาท
และไม่ต้องไปซื้อวัตถุดิบ ระบบจะจัดหาวัตถุดิบคุณภาพดีที่สุดให้ทั้งหมด ขายตามราคาที่ระบบกำหนด รายได้แบ่งครึ่ง
"งี้ก็ดีสิ ไม่ต้องกังวลเรื่องซื้อของแล้ว"
ฟานลี่ถามเบา ๆ อีกครั้ง "อ้อ ระบบ ฉันขอถามหน่อยว่าเวลาทำการมีข้อกำหนดไหม?"
ระบบตอบ [ไม่มี! ขอแค่โฮสต์เปิดร้านครบหนึ่งร้อยยี่สิบชั่วโมงต่อเดือนก็พอ!]
ฟานลี่ลูบคาง หนึ่งเดือนหนึ่งร้อยยี่สิบชั่วโมง เฉลี่ยวันละสี่ชั่วโมง ถ้าอยากพักสองสามวัน ก็สามารถขยายเวลาเปิดร้านในวันอื่นให้ยาวขึ้นได้
ถึงจะไม่มีลูกค้า เดือนหนึ่งก็ยังมีเงินขั้นต่ำหนึ่งหมื่น
ระบบนี้ค่อนข้างเข้าใจมนุษย์ ฟานลี่พอใจมาก ดีกว่าทำงานเยอะ ไม่มีใครจับผิดเรื่องการเข้างาน
ตลอดคืน ฟานลี่นอนพลิกไปพลิกมาไม่หลับ ด้านหนึ่งคือตื่นเต้น อีกด้านคือเคยชิน เพราะก่อนหน้านี้ตอนทำงานก็เป็นโรคนอนไม่หลับเหมือนกัน
จนกระทั่งเกือบตีห้าท้องฟ้าเริ่มสว่าง ฟานลี่ถึงจะหลับไป
คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
วันต่อมาบ่ายโมง ฟานลี่ลุกขึ้นนั่งยืดเส้นยืดสาย เปิดโทรศัพท์ พบว่าค่าชดเชยจากบริษัทโอนเข้าบัญชีแล้ว
รวมห้าหมื่นบาท ทุนเริ่มต้นมีแล้ว
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหาทำเล
ฟานลี่ลงไปข้างล่างกินข้าวกล่องไม้สักธรรมดา ๆ แล้วก็ขี่รถไฟฟ้าเริ่มตระเวนดู
เริ่มจากทำเลที่คึกคักก่อน เห็นหน้าร้านแถวถนนการค้าแห่งหนึ่งมีป้ายติดว่าให้เช่า
ฟานลี่โทรออกทันที
"สวัสดีครับ! ผมเห็นว่าที่นี่มีร้านให้เช่าใช่ไหมครับ?"
ปลายสายเป็นชายวัยกลางคนน้ำเสียงนุ่ม "ใช่! นายจะทำอะไร?"
ฟานลี่พูด "ทำอาหารเช้าครับ!"
ปลายสายตอบเร็ว "อาหารเช้าไม่ปัญหา ค่าเช่าเดือนละห้าพัน มัดจำหกเดือน จ่ายสามเดือนครั้ง"
ฟานลี่คิดในใจเร็ว ๆ ห้าพันค่าเช่า มัดจำสามหมื่น บวกค่าเช่าสามเดือนอีก หนึ่งหมื่นห้าพัน รวมเป็นสี่หมื่นห้าพัน รีบพูด
"รบกวนด้วยนะครับ!"
ฟานลี่สงสัยว่าไอ้แก่คนนี้รู้ข่าวว่าเพิ่งได้ค่าชดเชยห้าหมื่นหรือเปล่า ถึงได้คิดจะรีดให้หมด
ทำเลนี้ดีก็จริง แต่ค่าเช่าแพงเกินไป ไม่เอา
ฟานลี่ไปดูร้านอื่นแถวที่มีคนเยอะอีกหลายที่ บ้างก็เล็กเกินไป บ้างก็แพงเกินไป หรือมัดจำสูงเกินไป หาร้านที่พอใจไม่ได้สักที
ทันใดนั้น ฟานลี่นึกขึ้นได้ ไม่จำเป็นต้องจ้องแต่ทำเลดี ๆ ก็ได้ ระบบไม่ได้กำหนดว่าต้องอยู่ที่ไหน
เปลี่ยนแผนทันที ขี่รถไฟฟ้ามุ่งหน้าไปย่านที่เงียบกว่า