เบื้องหลัง หลี่เว่ยหยางฟื้นขึ้นมา สิ่งเดียวที่นางทันเห็นคือแผ่นหลังคุ้นตาซึ่งค่อย ๆ ไกลออกไป
นางเอ่ยเสียงเบา “ฉางหรูมาแล้วหรือ?”
ไป๋จื่อรีบเข้ามา “เจ้าค่ะ คุณหนูสามเพิ่งออกไป”
จวินเถาคอยปรนนิบัติคุณหนู พลางถามอย่างสงสัย “นั่นใครหรือ?”
“คุณหนูสามของจวน...”
หลี่เว่ยหยางค่อย ๆ จิบยา น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเมื่อพูดถึงนาง “นางเคยช่วยชีวิตข้า ทั้งยังคอยดูแลข้าอยู่เสมอ...”
แต่ตอนนี้ตัวนางเองยังเอาตัวไม่รอด แม่ลูกชื่ออวิ๋นโหรวทั้งดุร้ายและชั่วร้าย ไม่รู้ว่าฉางหรูในจวนจะมีชีวิตลำบากเพียงใด...
อย่างไรก็ตาม
เมื่อรู้สึกว่าจวินเถาตบหลังนางเบา ๆ เพื่อปลอบใจ หลี่เว่ยหยางก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นบ้าง
แม้คราวนี้จะประสบเคราะห์ร้าย แต่อย่างน้อยนางก็ได้พบจวินเถา คนที่สนิทสนมยิ่งกว่าไป๋จื่อ บางทีอาจเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่ยังจำตัวตนที่แท้จริงของนางได้
หลี่เว่ยหยางกุมมือจวินเถา “ขอบใจนะ...”
ขอบใจที่ยังมีชีวิตอยู่ และยังจำได้ว่าต้องมาตามหานาง
“คุณหนูเกรงใจไปแล้ว”
จวินเถาเอ่ยขึ้น เพื่อเปิดเผยฐานะของตนอย่างถูกต้อง “หากคุณหนูไม่รังเกียจ อาตมาขอติดตามกลับจวนไปคอยรับใช้คุณหนู...”
ไป๋จื่อเห็นทั้งสองสนิทสนมกันราวกับรู้จักกันมานาน แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้คิดมาก เพียงถามว่า “อาจารย์เสี่ยวเถากลับไปใช้ชีวิตฆราวาสได้หรือเจ้าคะ?”
“อาตมาปฏิบัติธรรมทั้งที่ยังไว้ผม พูดให้ถูกคือไม่ใช่อาจารย์ของอารามนี้อย่างเป็นทางการ จึงถูกส่งมา...”
ไป๋จื่อเข้าใจแล้ว มิน่าถึงถูกส่งมาให้ลำบากกับพวกนาง ที่แท้ก็เป็นคนนอกของอารามเหมือนกัน
เมื่อคลายข้อสงสัยของนางแล้ว จวินเถารอจนเจ้านายหลับไป ก่อนลุกขึ้นไปห้องครัวเพื่อเตรียมต้มยาจีนมื้อถัดไป
พอคิดว่าที่นี่ไม่มีเนื้อสัตว์ให้กิน นางก็พกมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกไปด้วย