ตอนเที่ยง พี่ชายกลับมาที่บ้าน แล้วเข้าครัวเริ่มทำอาหาร
เฉินเสายืนอยู่ที่ประตู เรียกเขา "พี่ครับ เมื่อวานแม่บอกให้ผมมาช่วยพี่ทำครัว ฝึกทำอาหารน่ะ"
พี่ชายสวมผ้ากันเปื้อน หันกลับมามอง แววตาเอือมระอา "แกทำอะไรได้ ตัวยังไม่ถึงเตาเลย...ช่างเถอะ ไปเอาถุงเนื้อจากตู้เย็นมาให้พี่"
เฉินเสาเดินผ่านห้องรับแขก เปิดตู้เย็น สังเกตเห็นความแตกต่างอย่างฉับไว
ตู้เย็นที่บ้านเป็นแบบประตูบานเดียว ชั้นบนแช่แข็ง ชั้นล่างแช่เย็น เมื่อวานตอนที่เฉินเสาค้นหา มันยังว่างเปล่า มีแค่เกี๊ยวซ่าไส้หมูผักกาดขาวแช่แข็งหนึ่งถุงกับข้าวสารครึ่งถุง ตอนนี้ ชั้นบนมีเนื้อไม่ติดมันชิ้นหนึ่งหนักประมาณครึ่งกิโล ห่อด้วยถุงพลาสติกสีแดง ชั้นล่างมีเบียร์ยี่ห้อสโนว์หนึ่งขวดกับโค้กหนึ่งกระป๋อง
ที่บ้านไม่มีใครดื่มเหล้า ตู้เย็นก็ไม่ควรมีเครื่องดื่ม
นี่พี่ชายเอากลับมาหรือ มีแค่เขาที่ออกไปแล้วกลับมา
ลังเลชั่วครู่ เฉินเสาก็หยิบถุงเนื้อนั้นเดินกลับไปที่ห้องครัว
"พี่ครับ" เขายื่นถุงเนื้อให้พลางถาม "พี่ซื้ออะไรกลับมาบ้าง"
เขากวาดตามองทั่วห้องครัว ไม่พบร่องรอยของกฎ
พี่ชายเอาเนื้อออกจากถุง คราวนี้เฉินเสามองเห็นชัด เนื้อชิ้นนั้นมีหนังติดมาด้วยขนาดฝ่ามือ หนังสีขาว มีลายเส้นละเอียด ลูกกระเดือกเขากระตุก รู้สึกเหมือนอาหารในท้องดันขึ้นมาจุกที่คอ
พื้นผิวแบบนี้...
หรือว่าเป็นเนื้อมนุษย์
มื้อกลางวันต้องกินของพรรค์นี้เหรอ
"ซื้อเนื้อผักมา บำรุงร่างกายแกหน่อย จะได้ไม่ดูซอมซ่อป่วยกระเส่าอยู่ตลอด" พี่ชายเลาะเนื้อออกเป็นเส้นยาวอย่างบรรจง "เส้นหมี่สามหยวน เที่ยงนี้กินหมี่ผัด ซื้อเครื่องดื่มมาด้วยนิดหน่อย ติดไว้ดื่ม—อย่าบอกแม่นะ เดี๋ยวแม่บ่นอีก"
...งั้นก็แปลว่าที่เขาสะสมค่าความชอบไว้สูงน่ะนะ ถึงได้เรื่องแบบนี้
เฉินเสาอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
เขายอมรับ ถึงแม้จะเป็นร่างปัจจุบัน ด้วยสภาพคนธรรมดาที่แค่เข้าร่วมโลกอาถรรพ์ได้ ก็ไม่ได้แข็งแรงมาก เด็กผู้ชายอายุสิบสามสิบสี่ กำลังอยู่ในช่วงยืดตัวสูง ผอมจนน่ากลัว ในสายตาคนที่ออกกำลังกายบ่อยๆ คงดูป่วยกระเส่าจริงนั่นแหละ
แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่จะให้เขากิน เนื้อ มนุษย์ นะ