คนที่ออกไปทำงานทยอยกลับมาตอนเจ็ดโมงกว่า ฟ้ายังไม่มืด สว่างจ้าอยู่มาก
ตอนนี้อากาศร้อน พอแดดแรงก็ไม่มีใครออกจากบ้าน เพราะร้อนจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ทุกคนจึงทำงานกันมากหน่อยตอนกลางคืนหรือตอนเช้าที่ยังไม่มีแดด
ขอเพียงทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จภายในวันนั้น หัวหน้ากองการผลิตก็ไม่ว่าอะไรแล้ว
ฉินฟางเห่าซ่อนตัวอยู่หลังประตู พอเห็นว่าในมือคุณย่าไม่มีไม้เรียวสำหรับตีคนก็โล่งใจ
หลิวเทียนจวี๋เห็นผมเปียสองข้างของหลานสาวโผล่ออกมาตั้งนานแล้ว
นางถูกท่าทางของเด็กน้อยทำให้ขำ ทว่าครู่เดียวก็กลับมาทำหน้าตายอีกครั้ง
ฉินซานกลับจากเลิกงานพร้อมแตงโมลูกหนึ่ง เห็นทุกคนกลับมากันแล้ว จึงคิดจะตักแตงโมที่แช่อยู่ในน้ำเย็นขึ้นมาให้กินรองท้อง ทำงานมาทั้งวัน ทุกคนคงหิวกันมากแล้ว
“หลบอยู่ตรงนี้ทำไม? ไปทำให้คุณย่าโกรธมาหรือ?”
ฉินฟางเห่าเงยหน้า “พ่อชอบน้องชายหรือชอบข้ามากกว่ากัน?”
ฉินซานตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “พ่อชอบลูกชาย ขอแค่มีลูกชาย ก็จะไม่มีใครเรียกพ่อว่าไร้ทายาทอีก!”
ฉินฟางเห่าถลึงตา “พ่อก็รักลูกชายมากกว่าลูกสาวเหมือนกัน!”
“คนข้างนอกบอกว่าพอกับแม่มีน้องชายแล้วก็จะไม่ชอบข้า ที่แท้ก็จริงสินะ! พวกท่านชอบแต่ลูกชาย!”
ฉินฟางเห่าตะโกนเสียงดังจนคนในบ้านได้ยินกันหมด
เห็นนางพูดเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ ทุกคนจึงเข้าใจว่าเหตุใดช่วงนี้นางถึงเอาแต่ถามว่าชอบน้องชายหรือชอบนางมากกว่ากัน
หลิวเทียนจวี๋สบถ “ไอ้พวกปากเสียเอ๊ย! ปากเน่ากันทั้งนั้น!”
ฉินซานทำอะไรไม่ถูก “พ่ออยากได้ลูกชาย แต่พ่อก็รักไหล่ตี้นะ”