ได้ยินเสียงสะอื้น เขาก็นวดหว่างคิ้ว “ฉันหมายถึง ตอนนี้เธอกำลังป่วยอยู่ แถมยังไม่ยอมกินข้าวดี ๆ อีก”
“คุณไม่มาหาฉัน ฉันก็ไม่อยากกิน”
ยังเอาแต่ใจเหมือนตอนเด็กไม่มีผิด กู้เอี้ยนรู้สึกราวกับถูกเด็กซนตัวใหญ่เกาะติดไม่ยอมปล่อย
เขาหันไปสั่งผู้ช่วย “สั่งอาหารที่เหมาะกับคนป่วยส่งไปที่โรงพยาบาล”
“ได้ครับ ท่านกู้” ผู้ช่วยได้สติกลับมา ก่อนจะเห็นกู้เอี้ยนหยิบเสื้อสูทของตัวเองขึ้นมา “ท่านกู้จะเลิกงานแล้วหรือครับ?”
“อืม มีธุระนิดหน่อย” กู้เอี้ยนไม่เงยหน้า “อย่าลืมสั่งอาหารตามที่บอกล่ะ”
“ครับ ท่านกู้!” ผู้ช่วยเก็บแววตาอยากรู้อยากเห็นไว้
ตอนนั่งอยู่บนรถ กู้เอี้ยนถึงเพิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ฉินฟางเห่าเป็นคู่หมั้นของน้องชาย แล้วเขาจะเป็นห่วงขนาดนี้ไปทำไม?
นิ้วชี้เคาะลงบนโทรศัพท์เบา ๆ สายจากที่บ้านก็โทรเข้ามาพอดี
“ฮัลโหล แม่เหรอ?”
คุณป้ากู้ถือโทรศัพท์ มองสามีและคนจากตระกูลฉินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนกระแอมแล้วพูดว่า
“ลูก แม่ได้ยินว่าเห่าเห่าไม่ยอมกินข้าวถ้าไม่ได้เห็นหน้าลูก ลูกเอาอาหารไปเยี่ยมเธอหน่อยเถอะ” น้ำเสียงของคุณป้ากู้เจือความลังเลอยู่บ้าง
“ไม่ว่ายังไง ที่เธอเป็นแบบนี้ก็เพราะ...”
คำพูดที่เหลือเธอไม่ได้เอ่ยออกมา แต่ทุกคนต่างเข้าใจดี
กู้เอี้ยนถอนหายใจ “อืม”
“ลูกอยู่ข้างนอกเหรอ?” คุณป้ากู้ได้ยินเสียงลม จึงถามอย่างสงสัย “จะรบกวนงานของลูกหรือเปล่า?”
“เพิ่งจัดการธุระเสร็จครับ” กู้เอี้ยนตอบ “อีกเดี๋ยวผมก็ไปเยี่ยมแล้ว”
“ดี” คุณป้ากู้คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “พอไปถึงก็อ่อนโยนกับเธอหน่อยนะ ตอนนี้เห่าเห่ารับความกระทบกระเทือนไม่ไหว ในใจเธอ ลูกคือคู่หมั้นของเธอ”
“ก่อนหน้านี้เธอเสียใจมาก...ทุกคนต่างก็เป็นห่วงกัน”
เมื่อได้ยินคุณป้ากู้พูดว่า “ในใจเธอ ลูกคือคู่หมั้นของเธอ” ก็มีบางสิ่งวาบผ่านใจของกู้เอี้ยน
“ต้องเป็นแบบนี้ไปตลอดเลยหรือครับ?”
“อะไรนะ?”
“ผมหมายถึงสถานะคู่หมั้นปลอม ๆ ของผม” แววตาของกู้เอี้ยนอ่านอารมณ์ไม่ออก “ถ้าเธอนึกถึงกู้เพ่ยขึ้นมาล่ะครับ?”
คุณป้ากู้หันไปมองเพื่อนสนิทของตน
ฟางจิ้งจูลุกขึ้นขยับเข้ามาใกล้โทรศัพท์ “เสี่ยวเอี้ยน ป้าฟางรู้ว่าเรื่องนี้ทำให้ลูกต้องลำบากใจ แต่ป้ากลัวจริง ๆ ว่าเห่าเห่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาอีก”
“เป็นป้ากับลุงต่างหากที่ต้องขอโทษลูก อย่างน้อยในช่วงนี้ ลูกช่วยอยู่เป็นเพื่อนเธอในฐานะคู่หมั้นได้ไหม?”
“ป้าฟางอย่าเสียใจเลยครับ ตอนเด็กป้ากับลุงฉินดูแลผมอย่างดี ผมเองก็เห็นเห่าเห่าเติบโตมาตั้งแต่เล็ก” ความหมายของเขาคือจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญเรื่องนี้ตามลำพัง
ฟางจิ้งจูร้องไห้กล่าวขอบคุณ
กู้เอี้ยนวางโทรศัพท์ลง มองกระแสรถด้านนอกหน้าต่าง ความคิดย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนฉินฟางเห่ากอดตุ๊กตาแล้วบอกว่าโตขึ้นจะแต่งงานกับเขา
หลังจากเขาเรียนจบกลับมา ก็เห็นพ่อกำลังดุน้องชาย สาเหตุก็เพราะอีกฝ่ายไปชักชวนเด็กผู้หญิงให้มีความรักก่อนวัยอันควร
หลังจากนั้นเจ้าก้อนน้อยก็ไม่เรียกเขาว่าพี่กู้เอี้ยนอีก บอกว่ากลัวพี่กู้เพ่ยจะหึง
ตอนนั้นเขาตอบกลับไปว่าอะไรนะ?
อ้อ “เด็กขี้โกหก”
หลังจากมีน้องชาย ทุกคนที่ชอบเขากลับยิ่งชอบน้องชายมากกว่า
รวมถึงเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วย
เขาเคยนึกว่าครั้งต่อไปที่ได้พบกันคงเป็นงานแต่งของทั้งสอง ถึงตอนนั้นเขาก็ต้องเรียกเธอว่าน้องสะใภ้แล้ว
ไม่คิดเลยว่ากู้เพ่ยจะประสบอุบัติเหตุ
~
【โฮสต์ นี่คุณถูกใจกู้เอี้ยนเข้าแล้วหรือ?】
ฉินฟางเห่าวางโทรศัพท์ลง 【ยังไม่ถึงกับถูกใจหรอก แค่ในสายตาฉัน กู้เอี้ยนต้องดีกว่าพระเอกที่ไร้ความรับผิดชอบคนนั้นแน่นอน】
【แค่กู้เอี้ยนไม่มีรัศมีเงาพระเอกเท่านั้นเอง】
ระบบถาม 【แต่นั่นพระเอกเลยนะ!】
【เป็นพระเอกแล้วอย่างไร? ฉันน่ะ~ ชอบคนที่บริสุทธิ์และรักเดียวใจเดียวมากกว่า】 ฉินฟางเห่าหรี่ตา 【อีกอย่าง นี่ก็ถือเป็นการเปลี่ยนจุดจบด้วย】
กู้เอี้ยนยังไม่ทันได้เคาะประตูห้องพักผู้ป่วย ประตูก็เปิดออกเสียก่อน
จากนั้นคนข้างในก็พุ่งเข้ามาซบอกเขาทันที
“พี่กู้เอี้ยน ในที่สุดคุณก็มาแล้ว”
หญิงสาวในอ้อมแขนผอมบางเป็นพิเศษ ก้มลงก็เห็นเท้าเปล่าของเธอ
“ทำไมไม่ใส่รองเท้า?” เขาคิดจะดันอีกฝ่ายออก แต่ไม่คิดว่าหญิงสาวจะกอดแน่นกว่าเดิม
“ฉินฟางเห่า ยืนดี ๆ!” ชายหนุ่มพูดเสียงเคร่งขรึม
ฉินฟางเห่าปล่อยมือ ทำปากยื่น “ฉันรอคุณอยู่หน้าประตูตลอดเลย พอคุณมาก็กลับดุฉัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้เอี้ยนก็เม้มปาก “เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ”
“ยืนรออยู่หน้าประตูทั้งที่เท้าเปล่า ถ้าป่วยขึ้นมา ป้าฟางกับคนอื่น ๆ จะเป็นห่วงเอา”
“แล้วคุณล่ะ?” ฉินฟางเห่าขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะโอบเอวเขาไว้อีกครั้ง “คุณจะเป็นห่วงฉันไหม?”
เห็นดวงตาของเธอแดงขึ้นเรื่อย ๆ กู้เอี้ยนก็รู้สึกเหมือนถูกเธอจับจุดอ่อนได้ จึงถอนหายใจอย่างจนใจ “เป็นห่วง”
“ฉันผิดเอง ไม่ควรดุเธอ”
ฉินฟางเห่าส่งเสียง “ว้าว~” อยู่ในใจ
เธอจ้องเขาเขม็ง ยื่นมือคล้องคอเขาแล้วกระโดดขึ้นทันที
กู้เอี้ยนยื่นมือไปรับขาเธอตามสัญชาตญาณ ส่วนมืออีกข้างยังถือเสื้อสูทอยู่
“วันนี้คุณทำให้ฉันไม่พอใจ ลงโทษให้คุณอุ้มฉันไป แล้วป้อนข้าวฉันด้วย” เธอเลิกคิ้ว ท่าทางได้ใจไม่น้อย
ตอนผู้ช่วยถืออาหารมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย เขาก็ตกใจเมื่อเห็นท่านกู้อุ้มหญิงสาวคนหนึ่งอยู่
เจ้านายมีคนรักแล้วจริง ๆ เหรอ?
ไม่รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลไหนกัน
พอเห็นใบหน้าของหญิงสาวหันมาทางเขา ผู้ช่วยก็รู้สึกปั่นป่วนอยู่ในใจ
หา? หา? หา?
คู่หมั้นของน้องชายเจ้านายไม่ใช่หรือ?
ก่อนหน้านี้ผู้ช่วยเคยเห็นแฟนของน้องชายเจ้านายที่บริษัทอยู่ครั้งหนึ่ง แต่ไม่คิดเลยว่า...
เจ้านายครับ น้องชายของคุณยังไม่ทันได้ฝังเลยนะครับ
วงสังคมคนรวยนี่ช่างวุ่นวายจริง ๆ
ผู้ช่วยประสานมือไว้ด้านหน้า สีหน้าเป็นมืออาชีพ “ท่านกู้ครับ อาหารที่สั่งไว้มาส่งแล้วครับ”
“ให้พวกเขายกเข้ามา” กู้เอี้ยนวางฉินฟางเห่าลงบนเตียง
ฉินฟางเห่าโอบเขาไว้ไม่ยอมปล่อย “นี่ผู้ช่วยของคุณเหรอ? ทำไมฉันรู้สึกว่าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย?”
“เพิ่งมาใหม่”
ผู้ช่วย: ...ผมทำงานกับคุณมาตั้งแต่เรียนจบแล้วนะครับ ท่านกู้
ฉินฟางเห่าทำสีหน้ากระจ่าง “อย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นคุณต้องดูแลพี่กู้เอี้ยนให้ดีนะ ขอช่องทางติดต่อของคุณให้ฉันหน่อย”
“เวลาติดต่อพี่กู้เอี้ยนไม่ได้ ฉันจะได้ติดต่อคุณ”
ผู้ช่วยมองท่านกู้ พอเห็นสีหน้าของเขาแล้วจึงยิ้มเดินเข้ามา “ได้ครับ คุณหนูฉิน”
“คุณรู้ด้วยเหรอว่าฉันแซ่ฉิน?” ฉินฟางเห่าทำสีหน้าบริสุทธิ์ แถมยังดูประหลาดใจอยู่บ้าง
กู้เอี้ยนเหลือบมองผู้ช่วย
ผู้ช่วยไม่มีทางพูดออกไปตรง ๆ หรอกว่ารู้จักเธอในฐานะคู่หมั้นของน้องชายเจ้านาย
“ผมรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับท่านกู้ครับ”
กู้เอี้ยนไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงดีใจนัก “กินข้าวเถอะ”
ผู้ช่วยทำสัญญาณมือ ก่อนจะพาคนอื่น ๆ ออกไป
เขาต้องไปหาข้อมูลเสียหน่อยแล้ว
เรื่องของเจ้านาย เขาต้องเป็นคนที่เข้าใจดีที่สุดให้ได้
“มีแต่ของที่ฉันชอบทั้งนั้นเลย” ฉินฟางเห่ามองอาหารโดยไม่แตะต้อง แล้วกะพริบตาปริบ ๆ มองกู้เอี้ยน
กู้เอี้ยนไม่สนใจคำใบ้ของเธอ จัดอาหารใส่จานแล้วพูดว่า “กินเอง”
“กินเองก็กินเองสิ บางคนตอนนี้ไม่ยอมป้อนฉัน ต่อไปถึงอยากป้อน ฉันก็ไม่ให้ป้อนหรอก”
ทั้งสองกินข้าวกันอย่างเงียบ ๆ จนเสร็จ ฉินฟางเห่าเห็นเขาคอยดูแลให้เธอกินข้าวตลอด จึงเลิกคิ้วขึ้น เขานี่สไตล์คุณพ่อชัด ๆ
“พี่กู้เอี้ยน ฉันอยากกลับแล้ว” ฉินฟางเห่าต่อรอง “ที่นี่น่าเบื่อเกินไป ที่บ้านก็มีแพทย์ประจำตระกูลอยู่แล้วนี่นา”
เดิมทีกู้เอี้ยนคิดจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงสภาพแวดล้อมในโรงพยาบาล ก็เห็นว่าที่บ้านดีกว่าจริง ๆ
“อีกเดี๋ยวฉันจะโทรบอกลุงฉินกับป้าฟาง ต้องให้พวกเขาอนุญาตก่อน”