ฉินฟางเห่านอนแผ่หลาอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่
ฉินซานจะพูดมากหน่อยก็เฉพาะตอนกลางคืนที่ได้อยู่กับภรรยาและลูก “ต่อไปอย่าเรียกนางว่าไหล่ตี้แล้ว เดี๋ยวนางจะร้องไห้อีก”
“เด็กโตแล้วก็เริ่มแย่งความรักจากพ่อแม่” เฉินหงซูจับมือสามีไว้
ฉินซานกุมมือตอบ
“ฉินซาน ถ้าในท้องข้าเป็นเด็กชายจริง ๆ ต่อไปเจ้าอย่าลำเอียงเกินไปได้หรือไม่?” เฉินหงซูมองใบหน้ายามหลับของลูกสาว
“วันนี้เห็นนางร้องไห้ขนาดนั้น ข้าก็ปวดใจ ข้ารู้ว่าเจ้าชอบลูกชาย แต่ก็อย่าลืมว่าเห่าเห่าเป็นลูกคนแรกของเรา”
“ข้าอยากได้ลูกชายก็จริง แต่ถ้าให้เลือกล่ะก็ ลูกสาวสำคัญกว่าแน่นอน” ฉินซานมองท้องของนาง “ข้าจะลำเอียงได้อย่างไร? รอพ่อแม่แก่เฒ่าแล้ว พวกเราพี่น้องสองคนก็แยกครอบครัวกัน”
“เงินที่ข้าหามาได้จะยกให้ลูกทั้งสองคน”
“ไม่ว่าท้องนี้จะเป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง เราก็จะไม่มีกันอีกแล้ว เก็บเงินไว้ให้เด็กสองคนนี้มากหน่อย”
ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เฉินหงซูก็วางใจ
แต่ใครจะรู้เรื่องในอนาคตได้เล่า?
【พ่อแม่ ที่แท้ตอนเด็ก ๆ พวกท่านรักข้าขนาดนี้เลยหรือ?】
ผู้ถือกำเนิดมองพ่อแม่ในวัยหนุ่มสาวแล้วอยากร้องไห้ ทว่าวิญญาณไร้น้ำตา
【ที่แท้ชื่อของข้าเป็นย่าตั้งให้ แถมยังไปหาคนมาคำนวณชื่อให้โดยเฉพาะ ในยุคที่กำลังทำลายสิ่งเก่าแก่พวกนี้】
ที่แท้ตอนเด็ก ๆ ลู่หม่านก็อยากเป็นเพื่อนกับข้าจริง ๆ
เรื่องทั้งหมดนี้ข้าลืมไปนานแล้ว
~
เช้าวันถัดมา ฉินฟางเห่าตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดี นางฝันถึงผู้ถือกำเนิดในชาติที่แล้ว
นางป่วย ไปตรวจเต้านมแล้วพบเนื้อร้าย ก่อนจะฆ่าตัวตาย ก่อนหน้านั้นนางคิดไม่ตกมาตลอด เพราะครอบครัวให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่า คิดว่าทุกคนรักน้องชายที่ชื่อเย่าจู่ ไม่มีใครรักนาง