ว่างซี: "……"
"สามเดือนก่อน ผู้นำเมืองปู้ลั่วออกประกาศจับ" เฟยลั่วซือพูดเอื่อย ๆ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ "ข้าเห็นภาพวาด คนในภาพนั่น... คือเจ้าใช่ไหม?"
ใจว่างซีหล่นวูบ
จากท่าทีที่เบรนต์มีต่อนางเมื่อครู่ ดูท่าแถบความสัมพันธ์คงขึ้นป้ายศัตรูไปแล้ว ดังนั้นเบรนต์ขอให้ผู้นำเมืองออกประกาศจับนาง ก็เป็นเรื่องสมเหตุผล
แต่เรื่องนี้พอออกจากปากเฟยลั่วซือ รสชาติมันเปลี่ยนไป
เฟยลั่วซือเป็นพ่อค้าจอมโกงชื่อดัง ไม่เคยทำการค้าขาดทุน และไม่พูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาลอย ๆ
สายตาว่างซีจับที่มือเฟยลั่วซือ
มือนั้นเลื่อนจากโต๊ะมาที่ขอบเคาน์เตอร์ ข้าง ๆ มีกระดิ่งทองเหลืองเล็ก ๆ วางอยู่
ข้างกระดิ่งผูกเชือกเส้นเล็ก ปลายเชือกหายเข้าไปในช่องลับใต้เคาน์เตอร์
นั่นคือกระดิ่งเรียกหน่วยรักษาความสงบ
ว่างซีหัวเราะเย็นในใจ เงยหน้าขึ้น ติดรอยยิ้มพอเหมาะพอดีบนใบหน้า
"คุณเฟยลั่วซือ ท่านต้องการอะไร?"
ตาเล็ก ๆ ของเฟยลั่วซือเป็นประกาย ราวกับรอประโยคนี้มานาน
เขาชักมือกลับจากข้างกระดิ่ง โน้มตัวมาข้างหน้า ลดเสียงต่ำจนแทบเป็นลมหายใจ
"รถฟักทอง"
"เป็นไปไม่ได้"
"ถ้าอย่างนั้นข้าก็จำต้อง—"
"แจ้งจับข้า?" ว่างซีต่อประโยคให้ รอยยิ้มบนหน้าไม่จาง "คุณเฟยลั่วซือ เราน่ะเป็นเพื่อนซี้ ผู้สมรู้ร่วมคิดนะ ท่านแน่ใจหรือจะแจ้งจับข้า?"
เฟยลั่วซือแค่นเสียง: "ใครเป็นผู้สมรู้กับเจ้า?"
ว่างซีพิงเคาน์เตอร์เนิบ ๆ เอียงคอมองเขา น้ำเสียงเบาหวิว
"ปากอยู่ที่ข้า ถ้าข้าถูกจับ ข้าก็จะไปบอกผู้นำเมืองว่า ท่านว่าจ้างข้าไปหาเรื่องเบรนต์ จากสัมพันธ์ระหว่างท่านกับเบรนต์ ผู้นำเมืองคงเชื่อนะ?"