ว่างซีเหลือบมองเวลา ผ่านมา 7 วันแล้วนับจากการทดสอบปิดครั้งก่อน
ก่อนการทดสอบปิดรอบที่สอง เธอกรอกยาน้ำสีฟ้าขวดนั้นให้ว่างเหยียน พอลองคำนวณดู ฤทธิ์ยาหมดวันนี้พอดี
เอาเถอะ ไปสักรอบก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้
คิดได้ดังนั้น ว่างซีก็เก็บข้าวของบางส่วน แล้วออกจากบ้านไปพร้อมกับบอดี้การ์ด
พอมาถึงโรงพยาบาล บอดี้การ์ดก็พาว่างซีไปยังห้องผ่าตัดส่วนตัวบนชั้นบนสุด
หลี่ซือหยายืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัด ไม่รู้ว่ารอมานานแค่ไหนแล้ว ท่าทางกระวนกระวายอยู่บ้าง
ทันทีที่เห็นว่างซีออกมาจากลิฟต์ เธอก็กวักนิ้วเรียก เลขานุการรีบยื่นเอกสารฉบับหนึ่งมาตรงหน้าว่างซี
“เซ็นซะ”
ว่างซีก้มลงมอง
หนังสือยินยอมบริจาคอวัยวะ
ว่างซีแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ เงยหน้ามองหลี่ซือหยา “นี่หมายความว่ายังไง?”
หลี่ซือหยาพูดเสียงเรียบ “ที่ให้เธอมาครั้งนี้ ก็เพราะอยากให้เธอบริจาคหัวใจให้อาเหยียน”
“ถ้าไม่มีหัวใจ ฉันก็ตายน่ะสิ” ว่างซีเอ่ย
“เธอไม่ตายหรอก” สีหน้าของหลี่ซือหยาราวกับกำลังกล่อมแมวที่ไม่เชื่อฟัง “เครื่องหมุนเวียนนอกร่างกายที่บริษัทเราทุ่มเทวิจัยจนสำเร็จ มีอัตราการรอดชีวิตของผู้ทดลองเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอก็แค่ต้องนอนอยู่บนเตียงนั่นตลอดเวลา”
เครื่องหมุนเวียนนอกร่างกาย
ตอนคำสี่คำนี้หลุดจากปากหลี่ซือหยา ว่างซีเกือบหัวเราะออกมา
ชาติก่อน เธออาศัยไอ้เครื่องพัง ๆ ที่ส่งเสียงหึ่งนั่นมีชีวิตอยู่ได้ตั้งหนึ่งปี ต้องถูกมัดติดกับข้างเตียงตลอด 24 ชั่วโมง ราวกับแบตสำรองที่คอยจ่ายลมหายใจให้เธอ