ไฟไร้เงาในห้องผ่าตัดยังคงสว่างจ้า แสงสีขาวบาดตาสะท้อนบนพื้นผิวอุปกรณ์จนดูเย็นเยียบ
หลี่ซือหยาผลักประตูเข้ามา รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้อง
กึก กึก กึก
ทุกย่างก้าวราวกับกำลังวัดระยะเวลาตายของใครบางคน
สิ่งแรกที่เธอเห็นคือว่างเหยียน
ว่างเหยียนที่เธอทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือ รักเสียจนแทบอยากบดขยี้ทั้งโลกแล้วป้อนให้เขากิน ตอนนี้กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงผ่าตัด
ใบหน้าซีดขาว ลมหายใจแผ่วเบา แผงอกเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง ท่อใสสอดออกมาจากใต้ผิวหนังบริเวณหน้าอก เชื่อมต่อกับเครื่องหมุนเวียนนอกร่างกายที่ส่งเสียงหึ่ง ๆ อยู่ข้างเตียง
เสียงเครื่องจักรทำงานทุ้มต่ำและสม่ำเสมอ ราวกับสัตว์ยักษ์เชื่อง ๆ กำลังกรน
ว่างเหยียนยังมีชีวิตอยู่
เขายังมีชีวิตอยู่
เมื่อสายตาของหลี่ซือหยาตกลงบน “หัวใจดวงใหม่” รูม่านตาของเธอก็หดเล็กลง
ปลายนิ้วเริ่มสั่น “ฉันสั่งให้คุณทำการผ่าตัดอะไร?”
ศัลยแพทย์เจ้าของไข้ถอดถุงมือเปื้อนเลือดออก แล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
เขาซ้อมคำอธิบายนี้ในใจมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่พอเผชิญกับดวงตาคู่นั้นของหลี่ซือหยา กลับยังรู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลัง
“คุณหลี่ การใช้เครื่องหมุนเวียนนอกร่างกายเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ ผลการตรวจความเข้ากันได้ของหัวใจผู้บริจาคคลาดเคลื่อน ส่วนร่างกายของผู้รับก็อ่อนแอเกินไป หากฝืนปลูกถ่ายจะเกิดปฏิกิริยาปฏิเสธอวัยวะอย่างเฉียบพลัน ความเสี่ยงสูงเกินไปครับ”
“ฉันถามว่า” แววตาของหลี่ซือหยาคมกริบราวกับมีด “ฉันสั่งให้คุณทำการผ่าตัดอะไร?”
หมออ้าปาก
“ปลูกถ่ายหัวใจครับ”
“แล้วคุณทำอะไรลงไป?”
ความเงียบเข้าปกคลุม