ว่างซีคิดว่าตัวเองผ่านอะไรมาขนาดนี้ สมองคงตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ แต่ความจริงคือร่างกายมันเหนื่อยเกินไปแล้ว
ผลข้างเคียงจากการใช้พลังจิตเกินขีดจำกัดยังไม่หายสนิท ขมับปวดตุบ ๆ แต่หนังตากลับหนักเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
วินาทีสุดท้ายก่อนสิ้นสติ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว
สองสามีภรรยาคู่นั้น ตอนนี้คงจะ……
ตอนเที่ยง
ว่างซีลืมตาขึ้นอย่างแรง เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง
มองดวงอาทิตย์ที่ลอยสูงอยู่ข้างนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกตะลึงที่ตัวเองนอนหลับไปนานขนาดนี้
เก็บกวาดที่นอนให้เรียบร้อย ว่างซีไปยังถนนของกินหน้าโรงพยาบาล สั่งข้าวขาหมูหนึ่งชามที่ชาติก่อนจนตายก็ไม่มีโอกาสได้กิน ขาหมูคำโตที่ทั้งนุ่ม หวาน และหอม ทำให้รู้สึกอิ่มเอมใจเหลือเกิน
“สวัสดี”
ว่างซีเงยหน้าขึ้น เห็นคนสองคนในชุดเจ้าหน้าที่รักษาความสงบยืนอยู่ตรงหน้า แต่สีหน้ากลับไม่มีอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
“พวกคุณคือ……?”
“ว่างซีใช่ไหม?” เจ้าหน้าที่คนตัวสูงเอ่ยปาก
“ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่า?” ว่างซีตอบ
“เมื่อคืนคุณอยู่ที่ไหน?”
“ที่โรงพยาบาล เมื่อคืนหนูอยู่ที่โรงพยาบาล พวกคุณตามหาหนูมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”
“คนเดียว?”
“อืม” ว่างซีชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดเสริมว่า “เมื่อคืนมันร้อนมาก ที่บ้านหนูไม่มีแอร์ เลยต้องแอบ……แอบไปนอนแอร์ฟรีที่ห้องผู้ป่วยว่างของโรงพยาบาลน่ะค่ะ”
เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนสบตากัน
“บ้านของคุณเกิดระเบิดขึ้นตอนตีสองสามสิบหกนาทีของวันนี้ สันนิษฐานเบื้องต้นว่าเกิดจากแก๊สรั่ว”
เจ้าหน้าที่คนตัวเตี้ยลดเสียงลงเล็กน้อย เหมือนกำลังแจ้งข่าวร้าย โดยให้อีกฝ่ายได้เตรียมใจไว้ก่อน