คำว่าเสียใจด้วยนั้น เอ่ยออกมาราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย
ราวกับที่ตายไม่ใช่คน แต่เป็นแมวจรจัดสองตัวที่ถูกรถชนตายข้างทาง
ศพของทั้งสองยังอยู่ที่ฌาปนสถาน ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ คงกลายเป็นเนื้อซากศพเน่าแล้ว
ว่างซีก้มหน้าลง ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ เหมือนพยายามกลั้นน้ำตาไว้
“ฉันขอคุยกับน้องชายหน่อยได้ไหมคะ”
“ตอนนี้เขาไม่เหมาะที่จะถูกรบกวน หมอบอกว่าเขาต้องพักผ่อนอย่างเต็มที่ อารมณ์ต้องไม่ถูกกระตุ้นอีก”
หลี่ซือหยาชะงักเล็กน้อย ก่อนล้วงการ์ดใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้ตรงหน้าว่างซี
“เธอใช้ไปก่อน ฉันจัดการทุกอย่างไว้แล้ว เธอพักที่ห้องนอนตรงมุมทางเดินชั้นสอง มีอะไรก็บอกคนใช้ได้”
“ขอบคุณค่ะ” ว่างซีรับการ์ด น้ำเสียงอู้อี้ “หนูจะ... พยายามไม่สร้างปัญหาให้พวกคุณ”
หลี่ซือหยาพยักหน้า หันกลับไปที่เตียง เฝ้าดูว่างเหยียนต่อไป
ตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่ซือหยาไม่ถามถึงเรื่องระเบิดแม้แต่คำเดียว
หลี่ซือหยาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น
สำหรับเธอ สองสามีภรรยานั้นเป็นแค่เครื่องมือ เป็นเครื่องมือที่ใช้ตามหาว่างซี ภาชนะใส่หัวใจดวงนั้น
ตอนนี้พบว่างซีแล้ว
เครื่องมือก็ใช้เสร็จแล้ว
แล้วเครื่องมือพังหรือหายไป จะเป็นอะไรไป
ขอแค่ว่างเหยียนไม่เป็นอะไร ขอแค่หัวใจดวงนั้นได้เข้าไปอยู่ในอกของว่างเหยียนในสักวันข้างหน้า ใครจะตายหลี่ซือหยาก็ไม่แยแสทั้งนั้น
ว่างซีกำการ์ดใบนั้นแน่น หันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วย
ทันทีที่ก้าวออกจากห้อง ท่าทางลังเลและขี้ขลาดเมื่อครู่ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ออกมาจากตึกผู้ป่วยใน รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งมาจอดขวางทางว่างซี
หลังจากคนขับแสดงตัวว่าเป็น ‘คนขับรถของตระกูลวั่ง จัดการโดยพ่อบ้านหลี่’ ว่างซีจึงขึ้นรถออกจากโรงพยาบาล