“แสงสามดวงคือตะวันจันทร์ดาว ธารควันล้อมสระหลิว!”
“เรานึกไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะมีฝีมือการแต่งกลอนได้โดดเด่นเพียงนี้!”
“อู๋ซวง เจ้ารู้หรือไม่ว่าผิงอันผู้นั้นมีความใฝ่ฝันอันใด?” ในห้องพระตำหนัก ฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยทอดพระเนตรบทกวีบนโต๊ะแล้วเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ!
“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมไม่ทราบ!” จี้อู๋ซวงยืนอยู่ข้างกาย เงียบขรึม ฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยทรงพระสรวล “เจ้าน่าจะรู้ความหมายที่เราเลือกเด็กผิงอันคนนี้!”
“เราไม่เชื่อในโชคชะตา ดังนั้นตั้งแต่เขาเกิดมาก็ถูกกำหนดให้เป็นองค์ชายรองของหนิงอัน ชื่อของเขาจึงเป็น ‘จี่ผิงอัน’!”
“ส่วนองค์หญิงน้อยทั้งเก้าของเรา เราจึงพระราชทานนามว่า ‘หนิงอัน’ เด็กสองคนนี้อยู่ด้วยกันคือสิ่งที่เราปรารถนา คือความผาสุกและความสงบสุข เจ้า... น่าจะเข้าใจ!”
บนพระวรกายของฝ่าบาทแห่งต้าเว่ย สายบารมีของราชันพลุ่งพล่านขึ้นมา “เราจำได้ เด็กผิงอันคนนี้ไม่เคยเล่าเรียนหนังสือ และไม่เคยฝึกฝนวิชาการต่อสู้!”
จี้อู๋ซวงกล่าวอย่างสงบ “ทูลฝ่าบาท เขาไม่เคยฝึกฝนจริง แต่เขาเคยเล่าเรียนหนังสือหรือไม่ ฝ่าบาทและกระหม่อม ไม่เคยให้ความสนใจเลย!”
เขาง้ามองฝ่าบาทแห่งต้าเว่ย “เขาเคยเป็นเพื่อนอ่านหนังสือขององค์ชายสาม อยู่ในสำนักศึกษาราชวังถึงหกปีเต็ม นี่ก็เป็นการจัดเตรียมของฝ่าบาท!”
นัยน์ตาฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยฉายแววแข็งกร้าว “ความหมายของเจ้าคือ ในหกปีนั้น เขาแอบซ่อนตัวเอง แล้วเหตุใดวันนี้ถึงได้เปิดเผยตนเองขึ้นมา?”
“นิสัยโดยกำเนิด!” จี้อู๋ซวงกล่าวเรียบ ๆ ฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยตะลึงงัน จี้อู๋ซวงค่อย ๆ เอ่ย “ในกายของเขา ไหลเวียนสายเลือดของสกุลจี้ การปกป้องบ้านเมืองคือ ‘นิสัยโดยกำเนิด’ ของสกุลจี้!”
“เจ้าหมายความว่า เพราะเฉินหยานพวกนั้นดูหมิ่นต้าอวี้ของเรา กระตุ้นนิสัยโดยกำเนิดของเขา ดังนั้นเขาถึงได้แสดงออกมาเช่นนี้? แล้วทองคำพวกนั้นล่ะ?”
“ข้ออ้างหนึ่ง!” จี้อู๋ซวงกล่าวอย่างสงบ ฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยทรงตรึกตรองเล็กน้อย “ก็พอจะอธิบายได้ แล้วเจ้าคิดว่ากลอนบทนี้เขาต้องการสื่อสิ่งใด?”
“ฝ่าบาทลองดู ก็จะรู้เองมิใช่หรือ?” จี้อู๋ซวงมองฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยเช่นกัน “ดินแดนสามเมืองทางตอนเหนือ มิใช่กำลังขาดทูตสักคนไปนั่งรักษาการณ์และยึดคืนอยู่พอดีหรือ?”
ฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยสะเทือนพระทัย แล้วทรงครุ่นคิด สายพระเนตรจ้องจี้อู๋ซวง “เช่นนั้นเจ้าหวังให้เขายึดคืนได้ หรือหวังให้เขายึดคืนไม่ได้?”
จี้อู๋ซวงกล่าวเรียบ ๆ “ไม่สำคัญหรอก จะได้หรือไม่ได้ก็ขึ้นอยู่กับพระวจนะของฝ่าบาท หากฝ่าบาทตรัสว่าได้ ไม่ได้ก็กลายเป็นได้ หากฝ่าบาทตรัสว่าไม่ได้ ต่อให้เขาได้ ก็กลายเป็นไม่ได้!”
ฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยทรงพระสรวล คำตอบของจี้อู๋ซวงทำให้พระองค์พอพระทัย เพียงแต่หวังว่าคำตอบของจี้อู๋ซวงจะเป็นคำตอบจากใจจริงของเขาเองก็แล้วกัน!
ส่วนจี้ผิงอานในเวลานี้ก็กลับมาถึงจวนของตนเองนอกวังแล้ว สิ่งที่ตามกลับมาด้วย ยังมีทองคำสามพันตำลึงเต็ม ๆ!
เขาไม่รู้ว่าทำไมฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยถึงพระราชทานทองคำสามพันตำลึงให้ตนเองโดยตรง แต่ของอย่างทองคำนี้ ยิ่งมากก็ยิ่งดีอยู่แล้ว!
“ระบบ!” หลังจากจี้ผิงอานจัดการทองคำสามพันตำลึงเรียบร้อยแล้ว เขาก็มองไปยังระบบของตน เห็นเมล็ดพันธุ์สามชนิดที่ไม่จำกัดจำนวน และคำสั่งวิญญาณกล้าหนึ่งอัน!
“เจ้าบ้านต้องการปลุกวิญญาณกล้าจ้าวหยุนหรือไม่?” ระบบแจ้งเตือนอีกครั้ง จี้ผิงอานมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นผู้ใดจริง ๆ “ใช่!”
“ติ๊ง!” “ยินดีด้วยเจ้าบ้าน ปลุกวิญญาณกล้าจ้าวหยุนสำเร็จ วิญญาณกล้าจ้าวหยุนกำลังหลอมรวมใหม่!”
“จ้าวหยุน!” จี้ผิงอานตื่นเต้นเล็กน้อย มองไปยังร่างหนึ่งที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นข้างกาย ร่างกายแข็งแรง ใบหน้าหล่อเหลา!
“ติ๊ง!” “วิญญาณกล้าจ้าวหยุนปลุกสำเร็จ แผงข้อมูลจ้าวหยุนเปิดใช้งาน ขณะนี้เป็นคุณสมบัติกระดานเปล่า!”
จี้ผิงอานตะลึง แผงข้อมูล? คุณสมบัติกระดานเปล่า? หมายความว่าอย่างไร? เขาเห็นใต้หัวข้อนายพลสังกัดระบบของตนเอง เพิ่มจ้าวหยุนเข้ามาหนึ่งคน!
เขากดเปิดแผงข้อมูลของจ้าวหยุน แล้วก็เบิกตากว้าง!”
“นายพล: จ้าวหยุน!”
“ค่าพลังต่อสู้: 85 (เริ่มต้น)!”
“ความภักดี: 100!”
“อาวุธ: ยังไม่ปลดล็อก (ปลดล็อกต้องใช้ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง!)”
“วิชาการต่อสู้: ยังไม่ปลดล็อก (ใช้ทองพันตำลึงสุ่มปลดล็อกหนึ่งวิชา ระบุปลดล็อกต้องใช้ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง!)”
“พรสวรรค์: ยังไม่ปลดล็อก (ใช้ทองคำหนึ่งแสนตำลึงปลดล็อกพรสวรรค์พิเศษ!)”
จี้ผิงอานงงงัน มองแผงข้อมูลนี้ เขาตะลึง อาวุธก็ไม่มี วิชาการต่อสู้ก็ไม่มี ค่าพลังต่อสู้ของจ้าวหยุนต่อให้ไม่ถึงขีดสุด ก็ควรจะใกล้เคียงเต็มร้อยสิ!
เหตุใดถึงได้เป็นเพียงแค่แปดสิบห้า? ต่อให้เป็นเพียงค่าเริ่มต้น ก็ดูจะต่ำเกินไปหน่อยหรือไม่? จี้ผิงอานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามระบบ!
“อาวุธและวิชาการต่อสู้ยังไม่ปลดล็อก พรสวรรค์พิเศษก็ยังไม่ปลดล็อก นี่เป็นเพียงสถานะเริ่มต้นที่สุดของจ้าวหยุน จึงเป็นแผงข้อมูลกระดานเปล่า!”
“อาวุธต้องใช้ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง วิชาการต่อสู้ต้องใช้ทองพันตำลึง การระบุต้องใช้ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง การปลดล็อกพรสวรรค์ยิ่งต้องใช้ทองคำหนึ่งแสนตำลึง นี่มัน... กินทองชัด ๆ!”
“ทองสามพันตำลึง!” มองทรัพย์สมบัติทองสามพันตำลึงของตน จี้ผิงอานจนใจแทบร้องไห้ เขากัดฟัน “ปลดล็อกวิชาการต่อสู้สุ่มหนึ่งวิชาให้จ้าวหยุน!”
“วิชาการต่อสู้ของจ้าวหยุนควรจะมีอยู่ไม่กี่อย่างเท่านั้น!” จี้ผิงอานพึมพำเบา ๆ แล้วก็เห็นข้อความแจ้งเตือนของระบบ “ยินดีด้วยเจ้าบ้าน ปลดล็อกวิชากระสุนร้อยนกคารวะหงส์!”
จี้ผิงอานถอนหายใจโล่งอก ดีแล้ว ดีแล้ว วิชากระสุนร้อยนกคารวะหงส์ นี่เป็นวิชาทวนชื่อดังวิชาหนึ่งของจ้าวหยุน เพียงแต่อาวุธ...
มองอาวุธที่ต้องใช้ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึงจึงจะปลดล็อกได้ จี้ผิงอานยิ้มขื่น อาวุธนี่ปลดล็อกไม่ไหวจริง ๆ วิชากระสุนร้อยนกคารวะหงส์!
ส่วนค่าพลังต่อสู้ของจ้าวหยุนก็เพิ่มขึ้นจากแปดสิบห้าเป็นแปดสิบเจ็ด สมแล้วที่เพิ่มขึ้นสองจุด จุดนี้ยังพอปลอบใจได้!
“นายท่าน!” ในเวลานี้เอง วิญญาณกล้าของจ้าวหยุนหลอมรวมใหม่สำเร็จอย่างสมบูรณ์ เขาคุกเข่าข้างเดียวมายังจี้ผิงอาน ด้วยความเคารพยำเกรงอย่างยิ่ง!
“จื่อหลงเชิญลุกขึ้น!” จี้ผิงอานประคองจ้าวหยุนให้ลุกขึ้น มองเขาด้วยความยินดีเต็มเปี่ยม “เสียดายนัก ยังขาดอาวุธอีกหนึ่งชิ้น ข้าจะหาทวนสักเล่มมาให้เจ้า!”
“ขอบคุณนายท่าน!”
“จื่อหลง บัดนี้ข้ามีเรื่องหนึ่งจะให้เจ้าไปจัดการ!” จี้ผิงอานมองไปรอบ ๆ จวนบุตรเขยของตนเองที่ถูกจัดการจนโล่งเตียนไปหมดจริง ๆ!
เพราะเรื่องกับองค์หญิงหนิงอัน จี้ผิงอานก่อนหน้านี้จึงมักจะเร่ร่อนอยู่ในสถานบันเทิงเริงรมย์ จวนบุตรเขยแห่งนี้แทบไม่เคยมา แล้วก็ได้ไล่คนใช้ทั้งหมดออกไป!
ไม่ต้องพูดถึงพ่อบ้านเลย ต่อให้คนทำความสะอาดก็ยังไม่มี จี้ผิงอานส่ายหน้า ไม่ได้การอย่างนี้ ต้องให้ฝ่าบาทแห่งต้าเว่ยพระราชทานคนรับใช้สักสองสามคนถึงจะได้!
จี้ผิงอานคิดเช่นนี้ จ้าวหยุนยืนคอยอยู่ข้างกายอย่างเคารพ จี้ผิงอานครุ่นคิด “เจ้าหยิบทองคำจากที่นั่น ไปคอกม้าสักครั้ง เลือกม้าดี ๆ มาสักตัว!”
จ้าวหยุนตะลึง จี้ผิงอานสีหน้าเคร่งขรึม “จำไว้ หนึ่งต้องเป็นม้าดี สองต้องเป็นม้าที่เพิ่งตาย หรือกำลังจะตายในไม่ช้า!”
“แล้วลากม้าดีตัวนั้น ครึ่งชั่วยามหลังจากนี้ มาที่หน้าจวนบุตรเขยของข้า เมื่อมาถึงหน้าจวน ม้าตัวนั้นต้องตายแล้ว!”
“เจ้า... เข้าใจความหมายของข้าหรือไม่?” จี้ผิงอานมองจ้าวหยุน จ้าวหยุนพยักหน้า “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว นายท่านวางใจ ไร้พ่ายจะไม่ทำให้นายท่านผิดหวัง!”
“อืม ต้องใช้ทองเท่าไร เจ้าดูเองตามสบาย!” จี้ผิงอานพยักหน้า ชื่อเสียงด้านความสามารถนี้ส่งออกไปแล้ว!
ยังต้องสร้างภาพลักษณ์ใหม่ ๆ ขึ้นมาอีก ส่วนภาพลักษณ์เดิมของตนเอง ก็ควรจะทำต่อไปเช่นกัน!