"อะไรนะ? เธอต้องไปฝึกที่สถานีหงหยางงั้นเหรอ?"
"แบบนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกนานสิเน่หา?"
จียงแม้จะรู้ผลนี้มานานแล้ว แต่เมื่อมันมาถึงจริง ๆ เธอกลับพบว่ามันยากที่จะยอมรับได้ถึงเพียงนี้ เธอหนุนแขนของวังซิน เงยหน้ามองเขา ดวงตาคลอไปด้วยไอหมอกบาง ๆ พลางเอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ "อาซิน ฉันไม่อยากให้เธอไปเลย"
สัมผัสได้ถึงความอาลัยของจียง วังซินจึงประคองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้ ปลอบอย่างอ่อนโยน "ฉันรู้ ฉันก็ไม่อยากจากเธอไปเหมือนกัน"
"เธอวางใจได้ พอหยุดฉันจะกลับมาหาเธอ ฉันสัญญาว่าจะพยายามให้มากขึ้น เพื่อจะได้ย้ายกลับมาเร็ว ๆ"
จียงซบแก้มกับแขนของเขา เสียงนุ่มนวล "งั้นพอฉันว่างฉันจะไปหาเธอเอง"
เมื่อเห็นท่าทีว่าง่ายของหยาวเอ๋อที่ไม่ค่อยได้เป็นแบบนี้ วังซินก็ใจอ่อนเป็นที่สุด อยากจะห่อตัวเธอใส่กระเป๋าพกติดตัวไปด้วยซ้ำ
"ได้สิ"
เพียงชั่วพริบตาก็ผ่านไปสามวัน
เช้าตรู่วันนี้ จียงลุกขึ้นมาจัดแต่งตัวเองตั้งแต่เช้า วันนี้เป็นวันที่วังซินจะมาที่บ้านเธอ เธอจะต้องไปด้วยแน่นอน
ไม่อย่างนั้นถ้าพ่อหยาวยังเกลี้ยกล่อมแม่ไม่ได้ แม่หยาวก็จะไม่ยอม หนำซ้ำยังทำหน้าตาไม่สวย แล้ววังซินจะต้องเสียใจถึงกับร้องไห้ต่อหน้าต่อตาหรือเปล่า?
คิดถึงภาพนั้นแล้ว จียงก็อดหัวเราะออกมาคิกคักไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพราะเคยเห็นวังซินร้องไห้ต่อหน้าเธอด้วยหรือเปล่า ตอนนี้เธอมองเขายังไงก็เหมือนเด็กขี้แย ไม่มีภาพลักษณ์ของชายแกร่งอย่างในเรื่องเลยแม้แต่น้อย
"หยาวเอ๋อ มีเรื่องอะไรดีใจเหรอ?"
พอวังซินมาถึงก็เห็นจียงยืนยิ้มแย้มอยู่หน้ากระจก อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มข้างที่นุ่มนวลของเธอ แล้วก็ยิ้มตามไปด้วย
จียงเหลือบตามองเขา กัดยิ้มแล้วเล่าให้ฟังถึงความคิดเมื่อครู่