ยามซื่อของวันถัดมา
ห้องเรียนตำหนักตะวันออก
เหล่าราชบุตรหลายพระองค์มานั่งประจำที่ของตนแต่เช้า ต่างจากยามที่อาจารย์ท่านอื่นสอน ซึ่งพวกเขามักพูดคุยหยอกล้อหรือเล่นกัน บัดนี้ทุกคนกลับนั่งทบทวนบทเรียนอย่างเงียบเชียบ
ณ ขณะนี้ ทุกคนต่างตั้งใจทบทวนเนื้อหาของเมื่อวาน เพื่อมิให้ท่องจำไม่ได้ยามอาจารย์ตรวจบทเรียน จนเป็นเหตุให้ผู้อื่นพลอยอดฟังนิทานไปด้วย
มีเพียงเจ้าชายองค์เก้า เซียวเฉิงอวี่ ที่มีสีหน้ากังวลอยู่บ้าง
เมื่อวานพี่หญิงสามบอกเขาว่า อาจารย์เฉินอาจไม่ได้เล่าเรื่องเจ้าลิงตัวนั้นให้ฟังอีกแล้ว เขาจึงเป็นห่วงยิ่งนัก เพราะเฝ้ารอเรื่องก่อกวนสวรรค์มานานแล้ว...
พอยามซื่อมาถึง เฉินฉางอานก็เดินเข้าห้องเรียนตรงเวลา
เหล่าราชบุตรพากันลุกขึ้น กล่าวอย่างเคารพว่า “คารวะอาจารย์!”
เฉินฉางอานก้าวขึ้นแท่นสอน สายตากวาดมองเหล่าราชบุตรที่เบื้องล่างซึ่งกำลังตั้งตารออย่างเต็มเปี่ยม เขาถอนใจเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “ก่อนเริ่มเรียนวันนี้ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องแจ้งให้เหล่าท่านทราบก่อน...”
เขามองเหล่าราชบุตรแล้วกล่าวช้า ๆ ว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าไม่อาจเล่าเรื่องไซอิ๋วให้เหล่าท่านฟังได้อีกแล้ว...”
สิ้นเสียงเฉินฉางอาน ห้องเรียนเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนจะพลันเกิดเสียงอื้ออึงขึ้น
“เหตุใด!”
“พวกข้าตั้งใจเรียนหนังสือแล้วแท้ ๆ อาจารย์พูดแล้วต้องรักษาคำพูด!”
“ใช่ อาจารย์เคยบอกว่า การเป็นคนต้องมีสัจจะ รับปากผู้อื่นแล้วก็ต้องทำให้ได้!”
เหล่าองค์ชายและองค์หญิงที่ยังไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลัง ต่างพากันลุกขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เฉินฉางอานถอนใจอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “พวกเขาบอกว่า ในห้องเรียนตำหนักตะวันออกห้ามเล่าเรื่องเหลวไหลไร้สาระเช่นนี้ หากข้ายังเล่าให้เหล่าท่านฟังอีก พวกเขาก็จะเอาโทษข้า...”