ได้ยินว่าเฉินฉางอานจะนอนห้องหลัก ฮูหยินจ้าวตาขวาง กำลังจะอ้าปาก เฉินเหวินหย่วนก็รีบดึงนางไปข้าง ๆ แล้วกระซิบปลอบ “ห้องข้างก็ห้องข้าง ห้องข้างเงียบสงบกว้างขวาง เราสองคนนอนก็เพียงพอแล้ว ถือเสียว่าเป็นการชดเชยที่เขานอนห้องฟืนมาตั้งหลายปีก็แล้วกัน……”
ฮูหยินจ้าวเท้าเอว กล่าวเสียงเย็น “จะย้ายท่านก็ย้ายไป ข้าไม่ย้าย!”
เฉินเหวินหย่วนกล่าวอย่างจนใจ “ฮูหยิน ให้ความสำคัญกับภาพรวมเถิด……”
ฮูหยินจ้าวโมโหจนกระทืบเท้า กล่าวอย่างเดือดดาล “ภาพรวม ภาพรวม พวกท่านมีแต่เอาภาพรวมมากดข้า ข้าแต่งลงมาอยู่ตระกูลเฉินของพวกท่าน ไม่ได้มาเพื่อให้ถูกรังแก!”
เฉินเหวินหย่วนได้แต่เกลี้ยกล่อม “สามเดือน ข้าสัญญา อีกสามเดือนจะให้เจ้ากลับเข้าห้องหลักให้ได้ อีกสามเดือน โทสะของเขาก็น่าจะคลายแล้ว เจ้าไม่คิดถึงคนอื่น ก็ควรคิดถึงเซวียนเอ๋อร์บ้าง หากฉางอานสอนเซวียนเอ๋อร์ได้สักเล็กน้อย การสอบคัดเลือกข้าราชการครั้งหน้า เขาจะไม่สอบได้จินซื่อแน่นอนหรือ……”
ฮูหยินจ้าวได้ยินดังนั้น สีหน้าจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย กัดฟันกล่าว “ได้ ข้าให้ท่านสามเดือน!”
……
ตามคำเรียกร้องของเฉินฉางอาน เฉินเหวินหย่วนก็รีบไปกับฮูหยินจ้าวเก็บข้าวของในห้องหลัก ย้ายไปยังห้องข้างฝั่งตะวันออกทันที
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ข้าวของเครื่องตกแต่งในห้องหลัก ตั้งแต่โต๊ะเก้าอี้ ไปจนถึงผ้าห่มม่านกั้น ล้วนถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่หมด แม้แต่กระดาษปิดหน้าต่างก็ถูกแปะใหม่ทั้งหมด
เฉินฉางอานนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ ไขว่ห้าง ยกถ้วยชาที่เพิ่งชงใหม่ขึ้นจิบเบา ๆ คำหนึ่ง
เดิมทีเขาไม่อยากเกี่ยวข้องกับตระกูลเฉินอีก ทว่ากลับมีคนต้องการบีบบังคับเขาให้ได้