ราตรีล่วงลึก
ทั่วทั้งจวนสกุลเฉินเงียบสงัด
ภายในเรือนชั้นใน ห้องข้างทางทิศตะวันออก
ฮูหยินจ้าวนอนอยู่บนเตียงมาหนึ่งชั่วยามแล้ว พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ
เตียงหลังนี้มิได้เล็กไปกว่าเตียงในห้องหลัก ผ้าห่มก็ล้วนเป็นผ้าเนื้อดีชั้นยอดที่นางใช้เป็นประจำ สาเหตุที่นอนไม่หลับทั้งหมดเป็นเพราะความโกรธ
นางเป็นถึงบุตรีของอาจารย์ใหญ่ไท่ฟู เป็นฮูหยินขั้นสี่ผู้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ อยู่ในบ้านของตนแท้ ๆ กลับถูกลูกนอกคอกคนหนึ่งเบียดให้มานอนในห้องข้าง แล้วจะให้นางกล้ำกลืนความคับแค้นนี้ลงไปได้อย่างไร
และเรื่องนี้ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของสาเหตุที่ทำให้นางโกรธด้วยซ้ำ
เดิมทีนางขับไล่เฉินฉางอานออกไปแล้ว แต่เรื่องหมั้นหมายระหว่างบุตรชายแท้ ๆ กับองค์หญิงก็ยังไม่สำเร็จ บัดนี้กลับต้องประโคมกลองเป่าแตรต้อนรับเขากลับมาอีก ต่อไปต้องเห็นใบหน้าน่าชังนั่นทุกวัน แล้วชีวิตของนางจะเป็นเช่นไร
เมื่อนึกถึงวันนี้ที่ห้องรับประทานอาหาร นางรอเฉินฉางอานอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม แต่ข่าวที่ได้รับกลับเป็นว่าเขาสั่งอาหารเต็มโต๊ะจากจุ้ยเซียนโหลว แล้วยกไปกินคนเดียวในห้อง
หนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ มื้อเดียวเฉินฉางอานก็ผลาญเงินนางไปกว่าร้อยตำลึง
หอยเป๋าฮื้อ รังนกชั้นดี เห็ดสน หางกวาง อะไรแพงเขาก็สั่งสิ่งนั้น ทั้งยังสั่งไวนิวลัวอายุยี่สิบปีมาหนึ่งไห อาหารเต็มโต๊ะ แต่ละจานเขากินไปเพียงไม่กี่คำก็เททิ้งจนหมด ฮูหยินจ้าวคิดว่าตนเองฟุ่มเฟือยโอ่อ่าแล้ว ทว่าความฟุ่มเฟือยของนางยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของเฉินฉางอานด้วยซ้ำ!
ลูกนอกคอกผู้นี้กลับมาคราวนี้ ก็เพื่อทรมานนางโดยแท้!
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งโกรธ ยิ่งโกรธก็ยิ่งนอนไม่หลับ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดนางก็เริ่มง่วงงุน สะลึมสะลือขึ้นมาเล็กน้อย...