ห้องเรียนตำหนักตะวันออกทั้งห้องเงียบสงัด ไม่เหลือเสียงอึกทึกเช่นวันวานแม้แต่น้อย
เหล่าองค์ชายและองค์หญิงทั้งหลายต่างจับจ้องสายตาไปยังใบหน้าของเฉินฉางอาน ตั้งใจฟังเรื่องราวของลิงวิเศษตัวนั้น
แม้แต่ไช่โช่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยกำกับดูแลตามคำสั่ง และเฝ้ารอให้เฉินฉางอานทำพลาด ก็ยังเผลอฟังจนเคลิบเคลิ้ม ขยับเข้าไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบครึ่งก้าว จมดิ่งไปกับเรื่องราวอันน่าตื่นเต้น จนลืมภารกิจที่ตนมาที่นี่ไปเสียสนิท
เฉินฉางอานเห็นภาพทั้งหมดอยู่ในสายตา แล้วเล่าต่อไป
“ราชาลิงผู้งามตัดสินใจว่าจะเดินทางไปทั่วหล้าจนสุดขอบฟ้า ต่อให้ต้องค้นหาจนทั่วทุกแห่งก็จะตามหาเซียน เพื่อร่ำเรียนวิชาอายุยืนเป็นอมตะ วันรุ่งขึ้น เหล่าลิงทำแพไม้ให้เขาลำหนึ่ง ทั้งยังเตรียมผลไม้ป่าไว้จำนวนหนึ่ง ราชาลิงผู้งามจึงร่ำลาเหล่าพวกลิง แล้วพายแพเพียงลำพังมุ่งหน้าสู่มหาสมุทรกว้างใหญ่…”
เรื่องราวของราชาลิงผู้งามดำเนินไปเป็นลำดับ ยิ่งเล่าก็ยิ่งน่าตื่นเต้น เหล่าองค์ชายและองค์หญิงฟังจนจิตใจปั่นป่วน ดื่มด่ำไปกับเรื่องราวอย่างเต็มที่ ราวกับลืมเลือนกาลเวลาที่ล่วงผ่าน…
ในใจของพวกเขาเริ่มผุดคำถามขึ้นมานานัปการ
บนแดนสวรรค์มีสี่ทวีปใหญ่จริงหรือ บนโลกนี้มีวิชาอายุยืนเป็นอมตะจริงหรือ วิชาเซียนที่ท่านอาจารย์กล่าวถึงเหล่านั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่…
ขณะที่พวกเขากำลังฟังอย่างเคลิบเคลิ้มที่สุด และเฝ้ารอเรื่องราวอันน่าตื่นเต้นในตอนที่ราชาลิงผู้งามร่ำเรียนวิชาอยู่เต็มหัวใจ เสียงของเฉินฉางอานกลับหยุดลงกะทันหัน
เขาหยิบตำราเรียนบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้ากลับมาเคร่งขรึม แล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า “เรื่องราวเอาไว้เพียงเท่านี้ก่อน พวกเรามาเรียนกันต่อเถิด”
เหล่าองค์ชายและองค์หญิงพลันร้อนใจขึ้นมา ต่างพากันเงยหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย แววตาเผยความรู้สึกว่ายังฟังไม่จุใจ