เมื่อคู่สามีภรรยาเฉินเหวินหย่วนจากไป เหล่าผู้คนที่มามุงดูเห็นเรื่องวุ่นวายจบลง ต่างก็ค่อย ๆ แยกย้ายไป หน้าประตูจวนกลับคืนสู่ความสงบดังเดิม
ชิงซวงยืนอยู่หน้าประตู กอดอกพลางอดเอ่ยไม่ได้ว่า “ใต้หล้านี้มีคนหน้าด้านไร้ยางอายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร พวกเขายังมีหน้ามาหาเจ้าอีก...”
นางหันมองเฉินฉางอาน แล้วกล่าวอย่างมั่นใจว่า “วันนี้เจ้าทำถูกแล้ว กับคนเช่นนี้ ทางที่ดีควรตัดสัมพันธ์ให้สิ้นเชิง...”
องค์หญิงเจาเยวี่ยค่อย ๆ เดินออกมา มองไปยังทิศทางที่รถม้าของคู่สามีภรรยาเฉินเหวินหย่วนจากไป ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “วันนี้ที่พวกเขามาขอโทษถึงจวน น่าจะเป็นเพราะองค์ชายสามสั่ง ข้าเห็นตราสัญลักษณ์ของตำหนักองค์ชายสามอยู่บนกล่องของขวัญเหล่านั้น”
เฉินฉางอานอดทอดถอนใจไม่ได้ หากพูดถึงความละเอียดรอบคอบแล้ว ก็ต้องเป็นคุณหนูกงเยวี่ย
องค์หญิงเจาเยวี่ยกล่าวต่อว่า “หากเจ้ารับของขวัญจากองค์ชายสาม แล้วกลับไปยังจวนสกุลเฉินอีกครั้ง ในสายตาของทุกคน เจ้าย่อมกลายเป็นพรรคพวกขององค์ชายสามไปโดยปริยาย...”
เฉินฉางอานพยักหน้าเบา ๆ สิ่งที่คุณหนูกงเยวี่ยพูด ตรงกับที่เขาคิดทุกประการ
องค์หญิงเจาเยวี่ยเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “เจ้าเพิ่งเข้ารับราชการ ยังไม่มีพรรคพวก ไม่มีฝ่าย และยังมีความบริสุทธิ์ ชื่อเสียงเช่นนี้ต่างหากเป็นรากฐานที่มั่นคงที่สุดในการยืนหยัด หากเข้าไปพัวพันกับการแย่งชิงราชบัลลังก์ ต่อจากนี้ทุกก้าวย่อมเป็นหมากเสี่ยงอันตราย”
เฉินฉางอานยิ้มแล้วกล่าวว่า “วางใจเถิด ข้ากับตระกูลเฉินตัดขาดกันไปนานแล้ว ไม่ว่าคู่สามีภรรยาเฉินเหวินหย่วนจะพูดหรือทำสิ่งใด ข้าก็ไม่มีวันกลับไป...”