เฉินฉางอานก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้ามองไปที่คุณหนูกงเยวี่ย พร้อมกับส่ายหน้าเอ่ยว่า "มารดาที่ให้กำเนิดข้าจากไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก ปีที่มารดาล่วงลับ บิดาของข้าก็ได้แต่งหญิงอื่นเข้ามาใหม่ แม่เลี้ยงปฏิบัติต่อข้าอย่างโหดร้ายมาโดยตลอด ส่วนบิดาก็เย็นชาต่อข้าไม่ต่างกัน ข้าทนทุกข์ทรมานจากการอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่นไม่ไหว จึงหนีออกมาเสียอย่างนั้น เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก็เป็นคนที่แม่เลี้ยงส่งมาให้มาฉุดตัวข้ากลับไปโดยพลการ"
องค์หญิงเจาเยวี่ยฟังแล้ว สายตาที่มองเฉินฉางอานก็อ่อนโยนลงอีกหลายส่วน
พระมารดาของนางก็จากไปตั้งแต่ยังเด็ก เช่นกัน คิดไม่ถึงว่าตนเองกับคุณชายเซินจะมีชะตากรรมที่คล้ายคลึงกันเพียงนี้
นางมองด้วยสายตาอ่อนโยน เอ่ยเสียงเบาว่า "ชะตาชีวิตพลิกผัน ไม่อาจบงการได้เอง ไม่ปิดบังคุณชายเซิน มารดาของข้าก็ล่วงลับไปตั้งแต่ยังเด็ก เดือนหน้าก็เป็นวันครบรอบการจากไปของท่าน ข้าต้องไปเฝ้าศพมารดา..."
เฉินฉางอานสายตาฉายแววสั่นไหว คิดไม่ถึงว่าคุณหนูกงเยวี่ยจะมีชะตากรรมที่คล้ายคลึงกับตนเอง
องค์หญิงเจาเยวี่ยเอ่ยด้วยความหม่นหมอง "การเฝ้าศพในครั้งนี้ของข้าต้องใช้เวลาทั้งเดือน คุณชายจงดูแลตนเองด้วย หากพบเจอความยากลำบากสิ่งใด ก็ตามหาชิงซวงได้ตลอด"
เฉินฉางอานพยักหน้าตอบ "คุณหนูเดินทางโดยสวัสดิภาพ ข้าจะระมัดระวังในทุกเรื่องเอง"
ชิงซวงรู้ดีว่าองค์หญิงต้องไปเฝ้าศพพระสนมกุ้ยเฟยเป็นเวลาหนึ่งเดือนทุกปี จึงตบอกรับประกัน "วางใจได้ มีข้าอยู่ จะไม่ให้ใครมารังแกเขาได้!"
หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ผ่านไป ทั้งสามคนก็เดินทางมาถึงหน้าร้านที่อยู่ติดถนนแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว