เมื่อบทเพลง "เต่าแม้อายุยืน" แผ่กระจายไป ความวุ่นวายก็เริ่มก่อตัวขึ้นในเมืองหลวง
ทางใต้ของเมือง
ภายในลานบ้านเล็กๆ ของเฉินฉางอาน ยังคงเงียบสงบเช่นเคย
ในเวลานี้ เขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางลาน หันหน้าเข้าหาท้องฟ้า ปฏิบัติตามเคล็ดวิชาทำลายทัพ หายใจเข้า-ออก
กระแสพลังภายในร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อคืน
ด้วยความเร็วเช่นนี้ อีกไม่นานก็จะถึงวันที่เขาเหินเวหาได้
จู่ๆ ก็มีร่างงดงามสองร่างเดินตรงเข้ามาในลาน
เฉินฉางอานลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนอาภรณ์ แล้วถามว่า "พวกเจ้ามาอีกแล้วหรือ?"
ชิงซวงเอามือเท้าเอว พูดอย่างมีเหตุผลว่า "อะไรที่ว่า 'มาอีก' เล่า พวกเราลงทุนเงินให้เจ้าไปแล้ว มาดูความคืบหน้าของกิจการไม่ได้หรือ?"
เฉินฉางอานยิ้มแล้วพูดว่า "ได้ ได้ แน่นอนว่าได้..."
ชิงซวงมองดูครัวที่เงียบเหงา ขยิบตา แล้วถามเฉินฉางอานว่า "คุณชายเซิน ถึงเวลานี้แล้ว เหตุใดท่านยังไม่ทำอาหารอีกเล่า?"
เฉินฉางอานเงยหน้าขึ้นมอง พระอาทิตย์อยู่กลางหัวจริงๆ
เขาหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนจนลืมเวลาไปเลย
ถึงเวลานี้แล้ว คงไม่มีเวลาทำอาหารมื้อใหญ่ ฉางอานจึงคิดจะทำอะไรง่ายๆ พอประทัง
เขาเดินเข้าไปในครัวเปิดดู วันนี้ไม่ได้ออกไปซื้อกับข้าว ถังข้าวใกล้จะหมดแล้ว ในตะกร้าเหลือเพียงไข่สองสามฟอง ผักหนึ่งกำ และต้นหอมสองสามต้น
โชคดีที่ยังมีแป้งขาวอยู่ครึ่งถุง
ชาติก่อนเขาเคยติดตามบล็อกเกอร์สายอาหารชื่อ "ซุยต้าหู" ทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งมักสอนวิธีทำอาหาร เฉพาะอย่างยิ่งบะหมี่ผัดน้ำมันหอมๆ วิธีทำง่ายแต่รสชาติกลับดีมาก