ชิงซวงและองค์หญิงเจาเยวี่ยเดินเคียงข้างกันเข้ามาในลานด้านหลัง เห็นเฉินฉางอานนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้หินเพียงลำพัง
ชิงซวงรู้จักเฉินฉางอานมานาน แต่ก็เพิ่งเคยเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้เป็นครั้งแรก
นางชะลอฝีเท้าเดินเข้าไปหาเขา ก้มหน้ามองเขาแล้วกระซิบถาม "เฮ้ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ถูกข่มขู่หรือตกหลุมรักกู้ชิงเฉิงเข้าแล้วเล่า?"
เฉินฉางอานหันกลับมามองสตรีทั้งสอง นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามขึ้น "ในต้าหนิง หากต้องการเป็นขุนนาง ต้องทำอย่างไร?"
"เป็นขุนนาง?"
ชิงซวงตกตะลึงเล็กน้อย ตอบโดยไม่คิด "การเป็นขุนนางนั้น ต้องอาศัยการสอบวิชาการ หรือการสอบวิชาทหาร การสอบวิชาการคือการสอบคัดเลือกข้าราชการตามปกติ จัดขึ้นทุกสามปี เมื่อสอบได้เป็นจินซื่อก็เข้ารับราชการได้ ส่วนการสอบวิชาทหาร ต้าหนิงเราให้ความสำคัญกับการฝึกกำลังทหารมากกว่าการศึกษา ดังนั้นจึงจัดสอบทุกปี เมื่อสอบได้ก็เป็นนายทหารได้ทันที อีกวิธีหนึ่งคือเริ่มจากการเป็นทหารเกณฑ์ หากสะสมความดีความชอบทางการศึกได้มากพอ ก็สามารถเลื่อนขั้นขึ้นมาได้ทีละน้อย..."
นางพูดจบก็รู้สึกตัวได้ จึงถาม "เจ้าถามเรื่องนี้ทำไม?"
เหมือนเพิ่งจะนึกอะไรได้ นางจึงถามอย่างดีใจ "เจ้าอยากเป็นขุนนางหรือ?"
องค์หญิงเจาเยวี่ยยืนอยู่ด้านหลังชิงซวง สีหน้าเรียบเฉย แต่สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฉินฉางอาน
เฉินฉางอานเงยหน้ามองคนทั้งสอง พยักหน้า "อืม"
ชิงซวงงงอยูครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบนั่งลงข้างๆ เฉินฉางอานแล้วถาม "เหตุใดเจ้าจึงคิดอยากเป็นขุนนางขึ้นมา?"
เฉินฉางอานไม่ได้อธิบายเพิ่ม เพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ก็แค่จู่ๆ ก็คิดได้"
วันนี้ในศาล นายอำเภอหมื่นเนี่ยนตีไม้ตีโต๊ะเพียงครั้งเดียวก็สามารถกำหนดความเป็นความตายของคนคนหนึ่งได้
สิ่งนี้ทำให้เฉินฉางอานตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า หากไม่มีอำนาจวาสนาอยู่เคียงข้าง ต่อให้มีเงินทองมากเพียงใดก็เป็นของผู้อื่นอยู่ดี