จวนสกุลเฉิน
ห้องของฮูหยินจ้าว
จ้าวหว่านเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากไม่มีเลือดฝาด
ชายชราผมขาวคนหนึ่งเก็บนิ้วจากข้อมือของนาง แล้วกล่าวว่า “คุณหนูเจ้าโดนไฟโทสะเข้าเส้นเลือด ตับปอดขมวดเป็นปม ต้องพักฟื้นหลายเดือน อย่าให้กระทบกระเทือนใจอีกเป็นอันขาด”
ฮูหยินจ้าวยืนอยู่หน้าเตียง มองหลานสาวที่ยังไม่รู้สึกตัว ใบหน้าหม่นหมองยิ่งนัก
นางหันไปทางหญิงชราของตระกูลจ้าว ระงับความโกรธถามว่า “เรื่องมันเป็นเช่นไรกันแน่ หมื่นเนี่ยนไท่เหลียวหยวนรับปากไว้เป็นอย่างดี ไฉนจู่ ๆ กลับเปลี่ยนคำพูดเล่า”
หญิงชราคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นกลัว เสียงสั่นกล่าวว่า “คุณหนู ข้าหนูก็ไม่รู้เช่นกัน ไหน ๆ หลวงจีนหลิวก็จะตัดสินแล้ว แต่หนูน้อยสกุลเซียวพลันบุกเข้ามา ทั้งสองเผชิญหน้ากันอยู่พักใหญ่ ต่อมาครูใหญ่ก็เรียกหลวงจีนหลิวเข้าไปในห้องด้านหลัง ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน พอกลับออกมา ท่านก็เปลี่ยนคำพูด กล่าวว่าหลักฐานไม่เพียงพอ ปล่อยตัวโดยไม่มีข้อหา...”
ฮูหยินจ้าวกำหมัดแน่น ข้อนิ้วดังกร๊อบ ๆ
นางทุ่มเทความคิด แม้แต่ต้องเสียความบริสุทธิ์ของหลานสาว เพื่อให้หมื่นเนี่ยนไท่หลิวหยวนนั่งบัลลังก์ตัดสิน ต่อหน้าประชาชน กล่าวโทษเฉินฉางอาน
เมื่อกล่าวโทษได้สำเร็จ ลูกทรพีผู้นั้นก็จะถูกเนรเทศเป็นทหารเกณฑ์ และนางก็ได้วางคนไว้กลางทาง จะกำจัดเขาอย่างเงียบ ๆ จากนั้นบนโลกนี้ก็จะไม่มีเฉินฉางอานอีกต่อไป
เมื่อนั้น ท่านพ่อก็จะเป็นผู้ตัดสินโดยไม่เห็นแก่ญาติ เป็นรองเสนาบดีกระทรวงขุนนางที่เที่ยงตรง มีใครกล้าพูดว่าเขาเลื่อนตำแหน่งไม่ได้