ครั้งแรกที่จ้าวหว่านเอ๋อร์ไปยื่นฟ้องเฉินฉางอานที่ที่ว่าการอำเภอหมื่นเนี่ยน กู้ชิงเฉิงช่วยเหลือเขาไว้มาก
แม้นางจะเพียงช่วยเขาเช็ดเหงื่อและเดินเป็นเพื่อนเขาช่วงหนึ่งเท่านั้น
แต่การกระทำเล็กน้อยสองอย่างนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้การฟ้องเท็จของจ้าวหว่านเอ๋อร์กลายเป็นที่หัวเราะ และไม่ก่อให้เกิดความคิดเห็นสาธารณะในหมู่ประชาชน
รวมถึงการที่ฮูหยินจ้าวให้สาวใช้ในจวนสกุลเฉินแพร่ข่าวลือในเวลาต่อมา ก็แทบไม่มีใครเชื่อเพราะเหตุผลจากกู้ชิงเฉิง
วันนี้ที่เฉินฉางอานมาที่นี่ ก็เพื่อจะขอบคุณนางต่อหน้าจริง ๆ
ช่วงหลายวันก่อน เรื่องของเฉินฉางอานกับตระกูลเฉินถูกกล่าวขานกันอย่างโจษจันไปทั่วเมืองหลวง กู้ชิงเฉิงย่อมรู้เรื่องนี้เป็นธรรมดา
นางไม่เชื่อสักนิดว่าเฉินฉางอานจะลวนลามสาวใช้ในจวนสกุลเฉิน
เขายังไม่แม้แต่มองนางให้ทั่ว ก็แล้วสาวใช้เหล่านั้นจะไปมีความหมายอะไรได้เล่า
นางยิ้มบาง ๆ แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากโต๊ะส่งให้เฉินฉางอาน พลางกล่าว "คุณชายเฉิน ทาสีหลายวันก่อนเกิดแรงบันดาลใจ แต่งบทกวีขึ้นบทหนึ่ง ขอเชิญท่านช่วยชี้แนะให้ทาสีด้วย..."
เฉินฉางอานรับกระดาษแผ่นนั้นมา บนกระดาษมีบทกวีเจ็ดคำต่อบรรทัดเขียนอยู่
ลายมือบนกระดาษงดงามอ่อนช้อย เป็นอักษรตัวบรรจงเล็กที่สตรีเมืองต้าหนิงนิยมใช้ สายตาของเฉินฉางอานตรงไปที่บทกวีทันที
"ยืนพิงหอสูงเพียงลำพังชมจันทราส่องแสง เปล่าดายซ่อนความคิดถึงไว้ในพิณงาม ใครเล่าจะรู้ว่างามเลิศเพียงใด ก็เพียงแต่ผู้ใดจะเข้าใจความรู้สึกในหอหับอันลึกล้ำ"
กู้ชิงเฉิงจ้องมองเฉินฉางอาน รอคอยให้เขาอ้าปาก
ถึงแม้บทกวีที่เฉินฉางอานแต่งก่อนหน้านี้จะลอกเลียนมา แต่ปริญญาเอกสาขาภาษาจีนของเขาเป็นของจริง ตัวเขาเองอาจจะแต่งบทประพันธ์อันเป็นอมตะไม่ได้ แต่ก็มีความสามารถในการชื่นชมผลงานอยู่บ้าง