"พิณพิณพิณพิณแปดราชา ราชาอยู่เบื้องบน?"
บนถนนในเมืองหลวง เฉินฉางอานมองชิงซวงที่หายใจหอบจนแทบขาดใจ และคุ้นเคยกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแล้ว
ชิงซวงพยักหน้าอย่างแรง รีบถามว่า "คุณชาย ต่อได้หรือไม่?"
เฉินฉางอานยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเป็นพิเศษ แต่ชิงซวงวิ่งไปวิ่งมาแบบนี้ ทุกครั้งราวกับไฟไหม้บ้าน ดูเหมือนเรื่องของนางจะเร่งด่วนมาก
เฉินฉางอานไม่พูดพล่าม พยักหน้าตอบว่า "กลอนคู่ล่างคือ จี๋เหมยหวังเลี่ยง สี่ผีน้อยผีผีอยู่ข้าง"
"จี๋เหมยหวังเลี่ยง สี่ผีน้อยผีผีอยู่ข้าง จี๋เหมยหวังเลี่ยง สี่ผีน้อยผีผีอยู่ข้าง..."
ชิงซวงพึมพำไม่หยุด แม้ไม่รู้ว่าจะเขียนจี๋เหมยหวังเลี่ยงอย่างไร แต่ปราชญ์ใหญ่เหล่านั้นต้องรู้แน่
หลังจากผ่านเรื่องสองครั้งก่อน นางไว้ใจคุณชายคนนี้มากถึงสิบส่วน
ก่อนกลับวัง นางมองเฉินฉางอานแล้วถามว่า "อีกอย่าง คุณชายบ้านอยู่ที่ไหน ข้าน้อยจะกลับมาคืนเงินให้คุณชาย"
เฉินฉางอานชี้ไปที่ประตูไม้ที่สีลอกอยู่ลึกในตรอก "อยู่ตรงนั้นแหละ"
"ดี คุณชายกลับไปรอที่บ้านก่อน ข้าน้อยไปแล้วจะรีบกลับมา!"
ชิงซวงพูดจบ ก็พลิ้วกายจากไป ร่างหายไปในพริบตา
พระที่นั่งไท่เหอ
มู่หรงกูถือผ้าแพรอยู่ในพระที่นั่ง มองไปรอบๆ รอยยิ้มที่มุมปากปิดไม่มิดแล้ว
ธูปหอมจุดไปแล้วครึ่งหนึ่ง ปราชญ์ใหญ่ฝ่ายต้าหนิงเหงื่อแตกพลั่ก บัณฑิตหนุ่มสองสามคนก้มหน้ากระซิบกันสองสามประโยค แล้วก็ส่ายหน้าพร้อมกัน ไม่มีใครกล้าออกไป
"เป็นอย่างไร?"