ภายในห้องส่วนตัว
กู้ชิงเฉิงตั้งสติได้ มองไปที่เฉินฉางอานแล้วถามว่า "ถ้าอย่างนั้น... คุณชายจะยังฟังเพลงอยู่หรือไม่?"
เฉินฉางอานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พยักหน้าตอบ "ฟังสิ ฟังแน่นอน!"
เมื่อนางพูดเช่นนั้น หากเขาปฏิเสธก็ดูเหมือนมีเจตนาแอบแฝง ราวกับว่าเขาใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อพบนาง เพียงเพื่อพูดเรื่องธุรกิจ
แม้เขาจะมาหานางเพียงเพื่อเรื่องธุรกิจจริงๆ แต่ก็ไม่ควรแสดงออกอย่างชัดเจนเกินไป
กู้ชิงเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย เดินไปนั่งข้างพิณโบราณ ปลายนิ้วดีดสายพิณเบาๆ เกิดเป็นเสียงอันไพเราะลอยเข้าหูเฉินฉางอาน
เสียงพิณกังวานไพเราะ เฉินฉางอานหลับตาลง ฟังอย่างเพลิดเพลิน
ไม่แปลกที่ปราชญ์บัณฑิตทั้งหลายชอบฟังเพลงในโรงงิ้ว เสียงดนตรีไพเราะทำให้จิตใจเบิกบานได้จริงๆ
เมื่อเพลงจบลง เฉินฉางอานลืมตาขึ้น ชมเชย "คุณหนูมีฝีมือทางพิณสูงส่ง นับถือจริงๆ..."
กู้ชิงเฉิงยิ้มบางๆ ตอบ "คุณชายเกินไปแล้ว"
เฉินฉางอานลุกขึ้นยืน คำนับนางด้วยการประสานมือ "ข้ามีธุระต้องไปก่อน ไม่รบกวนคุณหนูแล้ว เรื่องน้ำอบ หวังว่าคุณหนูจะช่วยดูแลด้วย..."
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องส่วนตัวไป
กู้ชิงเฉิงมองแผ่นหลังของเขาที่จากไปอย่างตะลึง ตั้งสติไม่ได้เป็นเวลานาน
จากไปแล้วหรือ?
มากี่คนที่ทุ่มเงินทองเพียงเพื่อพบนางครั้งหนึ่ง พยายามทุกวิถีทางเพื่ออยู่กับนางให้นานขึ้น แต่คุณชายเซินผู้นี้ ฟังเพลงจบก็จากไปอย่างเด็ดขาด ดูเหมือนไม่เต็มใจจะอยู่กับนางแม้แต่วินาทีเดียว