ชั้นสามของตำหนักฉวินอวี้
ที่หน้าห้องส่วนตัวแห่งหนึ่ง
สาวใช้ผลักประตูไม้แกะสลัก หลบไปด้านข้าง แล้วยิ้มกล่าวกับเฉินฉางอานว่า "เชิญคุณชายเข้าไป"
เฉินฉางอานพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วก้าวเดินเข้าไป
ห้องไม่กว้างขวางนัก แต่การจัดวางล้วนงดงามอย่างยิ่ง
ข้างหน้าต่างมีโต๊ะไม้หวงฮวาหลี ตั้งอยู่ บนโต๊ะมีกระถางธูปเครื่องเคลือบเขียว ควันธูปจันทน์หอมกรุ่นอบอวลช้าๆ
บนผนังแขวนภาพวาดทิวทัศน์ภูเขาและสายน้ำ ใต้ภาพนั้นมีพิณโบราณวางอยู่
ร่างหนึ่งยืนอยู่หน้าต่าง สวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ผมเกล้ามัดไว้ด้านหลัง ใช้เพียงปักเงินคาดไว้
บนใบหน้าของนางมีผ้าคลุมหน้าบางๆ ปกคลุม ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง เห็นเพียงดวงตาที่กระจ่างใสดวงหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า นางหันกลับมา สายตาจับจ้องไปที่เฉินฉางอาน
ชั่วขณะถัดมา ภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้น แววตางดงามเป็นประกายวาบขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อครู่ นางมองผ่านฉากกั้น เห็นเพียงเงารางๆ
บัดนี้ยืนเผชิญหน้ากัน จึงพบว่าคุณชายผู้นี้ยังเยาว์วัยกว่าที่นางคิดไว้ รูปร่างหน้าตาก็งดงาม ล้วนตรงกับภาพบัณฑิตในใจนางทุกประการ
นางเคยพบบุรุษมากมายที่มาขอพบ บ้างยิ้มจนตาหยี บ้างแสร้งทำเป็นลึกซึ้ง บ้างเมื่อเข้ามาแล้วก็รีบโอ้อวดพูดจาไม่หยุด
คุณชายตรงหน้าผู้นี้ แตกต่างจากพวกเขาทั้งสิ้น เขาเพียงยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น สายตากระจ่างใสและตรงไปตรงมา ไม่มีทีท่าประจบประแจงหรือเอาใจแต่อย่างใด
ความรู้สึกเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง
สายตาของเฉินฉางอาน มองไปที่หญิงสาวตรงหน้าอย่างแผ่วเบา