วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง เจินจูกับเฟยชุ่ยมาถึงร้านตรงเวลา
ถนนสายใต้กว่าจะคึกคักก็ต้องถึงเที่ยง ร้านส่วนใหญ่แถวนั้นเพิ่งจะเปิดหลังเที่ยงวัน
เมื่อเปิดประตูร้าน ขวดน้ำชิงซวงลู่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนชั้น ไม่ต่างจากเมื่อวาน
เจินจูถอนหายใจ พร้อมกับหยิบผ้ามาเช็ดเคาน์เตอร์ พลางพูดว่า “เฟยชุ่ย เจ้าว่าวันนี้เราจะขายได้กี่ขวด”
เฟยชุ่ยส่ายหน้า ถอนหายใจกล่าวว่า “ไม่รู้สิ... หวังว่าจะมากกว่าเมื่อวานบ้าง”
นางทั้งสองถูกกักอยู่ในวังทุกวัน เบื่อหน่ายแทบแย่
คิดว่าโอกาสออกมานี้จะมีเรื่องสนุก ๆ แต่ถ้าร้านไม่มีลูกค้า ก็ไม่ต่างอะไรกับในวัง
“เฮ้อ...”
“ถอนหายใจ...”
ระหว่างที่นางทั้งสองกำลังถอนหายใจกันอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังมาจากหน้าร้าน
นางทั้งสองเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเดินเข้ามา เป็นลูกค้าที่ซื้อน้ำชิงซวงลู่ขวดแรกไปเมื่อบ่ายวานนี้
ข้างหลังเขายังมีชายหนุ่มในชุดเขียวอีกสิบกว่าคน แต่งกายเป็นนักเรียน คลาคร่ำกันเข้ามาในร้าน เต็มร้านที่กว้างขวางไปด้วยผู้คน
“ในที่สุดพวกเจ้าก็เปิดร้านเสียที!”
“พวกเรารอนานถึงสองชั่วยาม!”
“เร็วเข้า เร็วเข้า เอาเครื่องออกมา!”
...
เจินจูงงงัน ยังไม่ทันได้พูด ชายหนุ่มรูปงามก็พูดขึ้นก่อนว่า “ที่นี่ยังมีน้ำชิงซวงลู่อีกกี่ขวด?”
เฟยชุ่ยตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้ทันที รีบตอบว่า “ยังมีอีกสองร้อยเก้าสิบกว่าขวด”
นางพูดจบ พวกชายหนุ่มเหล่านั้นก็พูดกันอึกทึก