หน้าประตูสนามสอบ เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า “เฉินฉางอานมาแล้ว” ฝูงชนที่กำลังอึกทึกก็ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกดสวิตช์ ค่อย ๆ เงียบเสียงลง
เริ่มจากผู้คนที่อยู่รอบนอก ต่างทยอยหันกลับมา สายตาทั้งหมดมุ่งไปยังทิศทางเดียวกัน
เสียงอื้ออึงค่อย ๆ สงบลงเป็นชั้น ๆ ฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่แหวกออกไปสองข้างโดยอัตโนมัติ เปิดทางสายหนึ่งทอดไปยังบัญชีแดง
สุดปลายทางนั้น เท้าของเฉินฉางอานที่ยกขึ้นค้างอยู่กลับไม่ยอมวางลงเสียที
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ยังไม่ทันที่เฉินฉางอานจะทันตั้งตัว เสียงอันกึกก้องสะเทือนฟ้าดินก็ปะทุขึ้นอีกครั้งจากท่ามกลางฝูงชน
“ยินดีกับคุณชายเฉินที่สอบได้อันดับหนึ่งแห่งอันดับหนึ่ง!”
“ยินดีกับคุณชายเฉิน ขอแสดงความยินดีกับคุณชายเฉิน!”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าคุณชายเฉินต้องทำได้แน่!”
“ผู้กวาดชัยทั้งสามวิชา คะแนนเต็มทุกวิชา ไม่เคยมีผู้ใดมาก่อน และคงไม่มีผู้ใดทำได้อีกในภายหลัง!”
……
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องอย่างคลุ้มคลั่งของผู้คน เฉินฉางอานยืนนิ่งงันอยู่กับที่
อะไรนะ?
อันดับหนึ่งหรือ?
อันดับหนึ่งของการสอบคัดเลือกข้าราชการ มิใช่บุรุษประหลาดผู้นั้นที่ได้คะแนนเจียเหนือจากบทความ เขียนบทกวีสิบบท และได้คะแนนเจียเหนือทั้งสามยุทธศาสตร์หรอกหรือ?
ที่แท้บุรุษประหลาดผู้นั้นก็คือตัวเขาเองหรือ?
ข้างกายเฉินฉางอาน ชิงซวงดีใจจนกระโดดสูงสามฉื่อ มือทั้งสองคว้าไหล่เขาแล้วเขย่าอย่างแรง พลางกล่าวไปพลางเขย่าไปว่า “ได้ยินหรือไม่ ท่านได้อันดับหนึ่ง อันดับหนึ่งเชียวนะ! ตกลงผู้ใดกันที่ปล่อยข่าวมั่วอยู่ข้างนอกว่าอันดับหนึ่งไม่ใช่ท่าน...”
องค์หญิงเจาเยวี่ยหันมองเฉินฉางอาน แม้จะไม่ได้ตื่นเต้นเท่าชิงซวง แต่หมัดที่กำแน่นอยู่ในแขนเสื้อก็บอกได้ว่านางยินดีเพียงใด