นอกจากที่ว่าการกรมทหารแล้ว ยังมีลานประลองยุทธ์แห่งหนึ่งตั้งอยู่ติดกัน
ยามนี้ ลานประลองยุทธ์คึกคักยิ่งนัก
ใกล้ถึงการสอบวิชาทหาร ลานประลองยุทธ์จึงถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ด้านซ้ายวางตุ้มหินไว้หลายลูก ส่วนด้านขวาเป็นสนามยิงธนู
บริเวณด้านซ้าย เหล่าจวี่เหรินฝ่ายบู๊กำลังเข้าแถวเพื่อยกตุ้มหิน
ขอเพียงได้รับสถานะจวี่เหรินฝ่ายบู๊ ก็มีสิทธิ์เข้าสอบวิชาทหารประจำปี ทว่านั่นเป็นเพียงคุณสมบัติในการเข้าสอบเท่านั้น
ก่อนที่การสอบวิชาทหารจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ กรมทหารยังต้องคัดกรองอีกครั้งหนึ่ง
ยามลงทะเบียน จวี่เหรินฝ่ายบู๊ต้องยกตุ้มหินหนัก 200 ชั่งขึ้นเหนือศีรษะ จึงจะได้รับสิทธิ์เข้าสอบ
จุดประสงค์ของการทดสอบนี้ เพื่อป้องกันมิให้จวี่เหรินฝ่ายบู๊จากทั่วทุกถิ่นละเลยการฝึกวิชาและปล่อยให้ร่างกายทรุดโทรม หลังจากสอบได้ตำแหน่ง หากแม้แต่ตุ้มหินหนัก 200 ชั่งยังยกไม่ขึ้น ก็ไม่จำเป็นต้องเข้าสอบวิชาทหารอีก
เบื้องหน้าสนามฝั่งซ้ายมีแถวยาวเหยียดตั้งอยู่แล้ว จวี่เหรินฝ่ายบู๊ทั้งหลายทยอยออกมาทดสอบตามลำดับ
จวี่เหรินฝ่ายบู๊คนหนึ่งที่อยู่หน้าสุดก้มตัวคว้าตุ้มหินหนัก 200 ชั่ง เส้นเลือดปูดโปนบนลำคอ ใบหน้าแดงก่ำ แขนทั้งสองข้างสั่นระริก แม้จะออกแรงจนสุดกำลัง ก็ทำได้เพียงยกตุ้มหินขึ้นมาถึงช่วงเอวอย่างยากลำบาก
“โครม!”
ยังไม่ทันยกตุ้มหินขึ้นเหนือศีรษะ เขาก็หมดแรงเสียก่อน ตุ้มหินในมือหลุดร่วงกระแทกพื้น ส่งเสียงดังสนั่นทุ้มหนัก
ฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นจากใต้เท้า จวี่เหรินฝ่ายบู๊ผู้นั้นถอยกรูดอย่างน่าอับอาย สีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย
เสียงวิพากษ์วิจารณ์พลันดังขึ้นรอบด้าน
“แม้แต่ตุ้มหินที่เบาที่สุดยังยกไม่ขึ้น ต่อให้สอบไปก็เสียเปล่า!”
“หึ ๆ จวี่เหรินฝ่ายบู๊กลับยกตุ้มหินหนัก 200 ชั่งไม่ขึ้น ตลอดปีที่ผ่านมาใช้ชีวิตสุขสบายเพียงใด เกรงว่ามีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้”