ภายในสำนักหมาก
บรรดาคนในคณะทูตแคว้นเยียนต่างหน้าซีดเผือด
บุรุษนามเฉินฉางอันผู้นี้ มักลงมือโจมตีพวกเขาอย่างหนักหน่วงในยามที่กำลังจะคว้าชัยชนะ ทำให้แผนการร้อยปีของแคว้นเยียนต้องกลายเป็นฟองอากาศ
มู่หยงตัว๋อจ้องเขม็งไปยังหมากทั้งสี่กระดาน หมัดทั้งสองที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น ขณะเดียวกันแผ่นอกก็ขยับขึ้นลงเล็กน้อย
พวกเขาไม่เสียดายที่จะใช้คนมากกว่ารุมคนเดียว ละทิ้งเกียรติแห่งวิชาหมากล้อม ท้ายที่สุดก็ยังต้องจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างยับเยิน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นการพ่ายแพ้อย่างยับเยินจากการรับมือหนึ่งต่อห้า!
ความพ่ายแพ้ในวันนี้ฝังกลบเกียรติยศจากชัยชนะต่อเนื่องหลายวันที่ผ่านมาจนหมดสิ้น นับแต่นี้ผู้คนจะไม่จดจำว่าแคว้นใหญ่เยียนเอาชนะผู้เล่นหมากชั้นยอดของแคว้นหนิงกว่าสิบคนโดยไม่พ่ายแพ้เลยแม้แต่ครั้งเดียว...
พวกเขาจะจดจำเพียงว่า เฉินฉางอันรับมือหนึ่งต่อห้า กวาดล้างผู้เล่นหมากชั้นยอดทั้งห้าของแคว้นใหญ่เยียน...
นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เฉินฉางอันทำลายแผนการของแคว้นใหญ่เยียน ความคิดสังหารที่มู่หยงตัว๋อมีต่อเขา บัดนี้พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
ในชั่วขณะนี้ ภายในใจเขามีเพียงความเสียใจอย่างเหลือล้น
เสียใจที่ไม่ได้กำจัดเขาเสียตั้งแต่แรก มิฉะนั้นคงไม่มีเรื่องที่เขาพลิกสถานการณ์ในการทดสอบรอบพระราชวังและการประลองวิชาหมากล้อม
ฆ่าเขา!
ฆ่าเขา!
หลังความเสียใจ นี่คือความคิดเดียวที่เหลืออยู่ในใจมู่หยงตัว๋อ
หากไม่กำจัดคนผู้นี้ วันหน้าเขาย่อมเป็นภัยร้ายแรงต่อแคว้นใหญ่เยียน ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของมู่หยงตัว๋อเอง ขอเพียงกำจัดศัตรูตัวฉกาจในอนาคตของแคว้นใหญ่เยียนได้ ทุกอย่างก็ล้วนคุ้มค่า!
แววสังหารฉายชัดในดวงตามู่หยงตัว๋อ เขาก้าวพรวดไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เฉินฉางอันถอยหลังอย่างระแวดระวังสองก้าว ทว่าในจังหวะที่มู่หยงตัว๋อกำลังจะลงมือ ฝ่ามือขาวผ่องข้างหนึ่งก็พลันแตะลงบนบ่าของเขา