สถาบันหานหลิน
วันนี้ ขุนนางในห้องทำงานต่าง ๆ ของสถาบันหานหลินพากันระมัดระวังตัว หลบอยู่ในห้องเฝ้าคอยของตน แทบไม่มีใครออกมา
ทุกคนต่างดูออกว่า วันนี้ปราชญ์ประจำหัวหน้าสถาบันอารมณ์ไม่ดีนัก
แม้ปราชญ์ประจำหัวหน้าสถาบันจะอารมณ์ไม่ดีมาใช่เพียงวันสองวัน นับแต่เฉินซิวจ้วนมาถึง เขาก็ไม่เคยอารมณ์ดีเลย แต่วันนี้เห็นได้ชัดว่าแย่เป็นพิเศษ
“เฒ่าหนังเหนียว รังแกกันเกินไปแล้ว!”
โต้วเหวินฮวนกล้ำกลืนความขุ่นเคืองมาจากตระกูลเซียว เมื่อกลับถึงห้องทำงานก็มีโทสะอัดแน่นจนไร้ที่ระบาย น่าสงสารถ้วยชากระเบื้องเคลือบสีเขียวใบนั้น ยามนี้แตกกระจายเกลื่อนพื้นไปแล้ว
เมื่อกลับถึงห้องเฝ้าคอย เขาก็ค่อยสงบสติอารมณ์ลง ไม่นานก็คิดได้ว่าเรื่องนี้คงหนีไม่พ้นเฉินฉางอาน
ตั้งแต่ขุนนางในราชสำนักไปจนถึงชาวบ้านในเมืองหลวง ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเฉินฉางอานกับจอมมารน้อยแห่งตระกูลเซียวเป็นพวกเดียวกัน
เรื่องนี้เบื้องหลังก็คงเป็นเฉินฉางอานยุยงเช่นกัน
แม้ตัวเขาจะไม่ได้อยู่ที่สถาบันหานหลินแล้ว ก็ยังหาทางสร้างความลำบากให้เขาไม่เว้น
เรื่องหนังสือเฉพาะสำนักถูกลักลอบพิมพ์ซ้ำ เขาจะนิ่งดูดายไม่ได้เด็ดขาด
แต่ก่อนเขาเป็นผู้ได้ประโยชน์จากกฎการพิมพ์ซ้ำ ทว่าพอเรื่องเช่นนี้ตกมาอยู่กับตน จึงได้รู้ว่าการกระทำเช่นนี้น่าชิงชังเพียงใด
ปัญหาอยู่ที่รายได้กว่าร้อยละเจ็ดสิบของร้านหนังสือเหวินเยวียนมาจากหนังสือเฉพาะสำนัก ส่วนหนังสือที่ถูกลักลอบพิมพ์ซ้ำนั้น รวมกันแล้วยังมีสัดส่วนไม่ถึงสามส่วนจากกำไรทั้งหมด
แม้เฒ่าเซียวจะน่าชิงชัง แต่คำพูดของเขากลับเตือนสติโต้วเหวินฮวน
ในเมื่อราชสำนักไม่มีกฎหมายข้อนี้ เช่นนั้นเขาก็จะตั้งกฎใหม่ขึ้นมาเอง
อำนาจกำหนดกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการจัดพิมพ์หนังสือตกอยู่ในมือสถาบันหานหลิน
เมื่อนึกถึงตรงนี้ โต้วเหวินฮวนก็ไม่คิดจะรั้งรอแม้ชั่วขณะ สั่งเรียกปราชญ์ใหญ่ทั้งหลายมาหารือทันที